Novel & Cerita Past Tense Of Regret

“Hindi. Mas malala ka.” Dapat natakot ako. Pero hindi. May init akong naramdaman—hindi takot, kundi pagnanasa at isang kakaibang kalayaan. Sumandal ako sa balikat niya. “Minsan ba, pinagsisihan mo lahat? Power, choices, lahat?” “Ang regret,” sabi niya, “para lang sa mga taong umaasang kaya pa nilang baguhin ang nakaraan. Ako, palaging tumitingin sa unahan.”

Dalawang taon ng pakiramdam na laging kulang, dalawang taon ng pagsusumikap, at dalawang taon ng pagiging… invisible. Nagising ako nang maaga, tulad ng nakagawian ko sa loob ng dalawang taon. Kahit wala siyang sinasabi, alam kong ang bawat araw ay kailangang maayos, bawat galaw ay dapat perpekto. Ang bahay ay tahimik sa umaga—ang tanging tunog ay ang hangin sa bintana at ang malumanay na tunog ng alarm sa relo ko.

"Because I regret everything" "Regret?" "Yes, for being a fool and for letting you go, for letting someone take you away, away from me. I wanna beg, no. I'm willing to beg just to have you but what can I do, I'm not that badly desperate to ruin your happiness with someone better. I want you back, and I always wanted you from the beginning but I don't want to be some kind of villain in your story. I regretted my decisions, actions, letting you go, hurting you"

Isang malalim na buntong hininga naman ang pinakawalan ni Jacob at saka siya dahan dahan na tumango. “Tama ka nga siguro ate. Ang mga nangyari na ay nangyari na at hindi na natin maaari pang ibalik. Pero ang mga mangyayari pa lamang ay nakadepende na sa atin. Siguro nga ay talagang masakit para sa akin ang mga nangyari sa nakaraan at masasabi ko talaga na hindi maganda ang aking pinagdaanan pero ang sugat na iyon ay maaari namang maghilom. Sa totoo lang ay sabik naman talaga ako na makilala ang ating ina sadyang nangingibabaw lamang ngayon ang sakit ng mga dinanas ko,” sagot naman ni Jacob.

Pagkaraan ng ilang sandali, sinabi niya, "Alam ko." Kung gusto niyang umalis, sige. Dapat niyang naisip na si Gerald ay hindi isang taong maaari niyang panatilihin tatlong taon na ang nakakaraan. Wala siyang ugali na manirahan sa negatibiti. Pagkaalis ni Gerald tahimik siyang natulog hanggang kinaumagahan. Pagkatapos ng isang gabi ng pahinga, siya ay nasa isang mas mahusay na mood. Gayunpaman, pagkatapos niyang mailagay ang lahat ng kanyang gamit sa kanyang bagahe at makalabas ay hinarang siya ng isa sa mga kasambahay. "May mali ba?" sabi niya.

Hindi ko na lang pinansin ang iba at minarkahan na babalikan ko na lang si Letty mamaya. Hindi ko maintindihan. Bakit ngayon? Ano ang gusto nilang makuha? **“Your forgiveness?”** bulong ng parehong boses. **Forgiveness.** Ang simpleng salitang iyon, pero napakakomplikado.

Kung sabagay, gabi na hindi nababagay ang oras para puntahan ang babae kaso ang problema sabik na sabik na s'ya. Kinabukasan imbis na tumango sa sarili n'yang kompanya, sa El Greige s'ya pumunta. Aabangan n'ya ang pagdating ni Margarette dun dahil pagkatapos ng anim na taon na hindi n'ya ito kasama, sobrang miss na miss na n'ya. Nagtanong muna s'ya sa guard kung dumating na ba ang amo nito pero ang sagot nito ay wala pa kaya naghintay s'ya.

Natagalan pa bago nakasagot. "Yes, I regretted everything. I just told you how regretful I was when it happened." What the? My lips parted in disbelief. Is he playing around? Is he seriously telling me that he regretted that night just like what he wrote in the letter? With a straight face? Sa kabila ng kondisyon, nagawa kong umusog sa aking puwesto upang bahagyang lumayo sa kanya. Napukaw noon ang kanyang pansin kaya kumunot ang kanyang noo.

he sounded so weak, crying. I covered my mouth to stop myself from sobbing. Hearing his weak voice and painful cries, I am hurting too. Pakiramdam ko naninikip ang aking dibdib. I can't do this. Hindi ako ito. Hindi ako ang Samantha na mapagtanim ng galit. "If I could only turn back the time and undo all the wrong things I did to you I will do it. But I know that no matter what I do I can't turn back the time. I have wronged and hurt you and I deeply regret it."

Kahit na pahirapan siya into, kahit na agawin niya ito sa kasalukuyann nitong kasintahan. “Even if it takes Regine to get mad at you?” she asked and chuckled. “But nevermind those things, Charles. It was all in the past. Kung ano man ang nangyari noon, hayaan na natin. We all need to move on. I am already happy with the life that I have right now. I don’t regret leaving, and I also hope you didn’t regret pushing me away too. Kasi kung nagsisisi ka, e ‘di lugi ka.” She laughed. It was the first time in so many years.