Person Reading A Book の小説・ストーリー

He was reading a book on his hands earlier, binaba niya ang kaniyang kamay na may hawak na libro. I can feel myself shaking as I looked at him. Katulad ng parati kapag nakikita ko siya, walang kaemo-emosyon ang kaniyang mukha. Suminghap ako ng malakas ng magsimula siyang maglakad palapit sa akin. Ilang dipa lamang ang layo niya sa akin.

Sagot niya tapos naglakad patungo sa long sofa at doon na-upo. Woah, bibihira sa lalaki ang magbasa ng pocket books ah, lalo na kung love story. Ibang klase din talaga si Jace. Hindi ko na siya pinansin at tinuon na lang ang atensyon sa pagpili ng libro. Hanggang sa bumaksak rin ako sa pocket book. Bumalik ako sa table ko at doon nag-basa.

Ang pinagkaiba lang, wala na ‘yung mga laruan ng bata, at ‘yung mga hagdan, inayos na para may rampa na puwedeng daanan ng wheelchair. Nandoon si Patricia, nakaupo sa isang recliner sa tabi ng sofa, may suot na coat, at nakayukong nagbabasa ng storybook. Hindi mo alam kung naiintindihan ba niya ‘yun o hindi, pero maya’t maya, binabaliktad niya ang pahina. Tahimik lang si Daemon, walang sinasabi.

Sigaw ko habang tinatahak ang medyo makipot na daan pabalik sa sala kung saan ko siya nakita kanina. Hindi pa nga ako nakakaabot doon, bigla na lang siyang sumulpot sa harap ko at pasimple akong dinaanan, with his nose still stuck on the book he's reading. I raised a brow as I stood there after I turned to see him walk towards our mini dining table, while still reading the book I permitted him to read. His eyes were very much furrowed, seryosong-seryoso na sa pinagbabasa at parang ayaw na mapunta ng mga mata niya sa ibang bagay maliban sa libro sa harap niya.

Wala pang isang oras kaya paniguradong hindi pa tapos ang kuya niya sa pagtuturo. Nangangalahati na siya sa pagbabasa ng libro nang may lumapit sa kanyang kinaroroonan. Isang matangkad na lalaki na may matipunong pangangatawan. Nakikita niya ang maliit na bahagi ng tattoo nito sa likod ng tainga. Clean cut ang buhok niya na may korteng star sa likod ng ulo. Naghahanap ito ng libro sa mga shelves na nasa sleeping area.

aniya ko sa kanya at tinuro ang babaeng naka-pink jacket, nakalugay ang buhok niya at nagbabasa siya ng libro habang naglalakad. Nakalapat ang aking kanang pisngi sa kanyang kaliwang braso habang tinuturo ko pa rin niyong babae. Puro kasi siya nasaan, 'di raw niya makita. Malabo talaga ang mata niya.

Natigagal siya sa nakita. May babae sa larawan. Nakasandal ito sa isang estante, nakasalamin, may hawak na libro at binabasa iyon. And that woman in the picture was no other than herself. ''Sorry." Iyon ang sabi ng boses ng isang babae na bumangga sa akin sa isang bookstore. Her voice was a bit busky and sexy. Nakuha non ang atensiyon ko kaya sinundan ko siya ng tingin..." pag-alingawngaw sa tainga niya ng sinabing iyon ni Seven sa kanya sa burol.

At least dito maganda ang paligid at masarap sa pakiramdam ang simoy ng hangin, dito maganda magbasa. Nanatili siya ng ilang oras sa lugar, pilit niyang nililibang ang sarili para hind niya maalala ang mga nangyayari sa kaniya lalo na ang nangyari sa anak niya. Maya-maya ay naagaw ang atensyon niya sa mga taong dumarami sa pwesto niya, may mga ilang binata ang palakad lakad lang at humihithit ng sigarilyo. May mga ilang pamilya rin ang pumunta sa malapit sa pwesto niya kaya medyo nawawala sa libro ang atensyon niya. Biglaan kasi ang pagdami ng mga tao sa pwesto niya. Panandalian niyang nilingon ang isang lalaki na umupo sa tabi niya pero hindi niya na yun binigyan ng pansin.

Bandang hapon, habang nag-aayos siya ng gamit bago umuwi, may napansin siyang maliit na kahon sa tabi ng laptop niya. Hindi iyon naroon kanina. Wala ring pangalan. Walang card. Walang anumang palatandaan kung sino ang nagbigay. Maingat niya iyong binuksan. Sa loob ay isang eleganteng silver bookmark. Nakaukit dito ang mga salitang: “For someone who always finishes the story.” Natigilan siya. Hindi marami sa opisina ang nakakaalam na mahilig siyang magbasa ng nobela sa tuwing lunch break.

Nilapitan ko siya at hinila ang isang bakanteng upuan para tabihan ang aking pamangkin. “Bakit gising ka pa?” “Hindi pa kasi ako inaantok, kaya naisipan kong magbasa,” simpleng sagot nito, hindi tumitingin sa akin. Napatingin ako sa makapal na librong binabasa niya. Bahagyang kumunot ang noo ko nang makita ang pamagat. Isang law book. “Mukhang bago itong binabasa mo ngayon, ah?” tanong ko.