Novel & Cerita Read People Like A Book Pdf

Sa pagitan ng mga terminolohiyang medikal at clinical case studies, parang mas nakilala niya ang sarili niya kaysa sa mga tanong na ibinabato ng isip niya. Siguro kung pati ang pagbabasa ay makalimutan niya, baka nga mas lalong mabaliw siya. Kasi sino pa ba ang kakampi niya kung hindi ang mga pahina ng libro? Hindi naman kasi makausap ng matino ang kasama niya sa bahay at palagi lang siyang sinusungitan, tinatarayan, binabara at higit sa lahat, sinisigawan siya at pinapagalitan. Kaya kahit papaano, sa mga pahina ng libro niya lang nararamdaman na may napupuntahan at nakakausap, kahit pa pansamantala lang.

"Sabi ko nga! Okay na tayo, ikaw naman. Mainitin ulo mo. Meron ka ba?" "Tora when will you learn to be quite? Akala ko yung mga taong mahilig sa libro at parang nerd ay tahimik. Hindi pala, mas madaldal ka pa kay Alexa at Kyra." "Maybe because I like books nga sabi mo, maraming bagay akong pwedeng ma-kwento sa mga nabasa ko, tahimik naman talaga ako pero madadal pag gusto ko yung mga taong kausap ko. Ang totoong tahimik, yun yung mga taong kagaya mo."

He pointed the book I was holding. "This?" Tinaas ko ang libro para ipakita sa kaniya ang cover. "Oo. I like reading books about demons. You find it weird, 'no?" "Weird." He let out an amused laugh. "But interesting." I doubt that. You're not interested in the book I am reading but you found me gorgeous. Kanina ka pa nakatingin sa mga mata ko. Hindi ka umiiwas ng tingin. Palagi mong kinakagat ang bottom lip mo tapos ngingisi ka.

dagdag pa ni Ma’am Julie, “we need to prepare you emotionally.” Nagulat ulit ako. “Po?” “Book signings can be overwhelming.” Tahimik akong napatingin sa kanya. “At marami kang mam-meet na readers na emotionally attached sa story mo.” Doon ko biglang naalala si Yasha. Iyong pag-iyak niya habang hawak iyong libro ko. Iyong happiness niya. At iyong pagyakap niya sa akin na parang sobrang halaga ko sa buhay niya.

Hindi mawala sa isip ko ang sinabi niya dahil nando'n ako. KASALUKUYAN kong binabasa ang akda ni CareLikeGoldFish. Mystery-thriller ang book at kahit na walang romance, hindi ko mapigilang basahin nang buo. Napakapamilyar kasi ng mga scenes, para bang nakita ko na dati. Gaya na lang ng scene kung saan binaril ng main character ang kaibigan niya. Pareho sa nakita ko doon sa Boljoon two months ago...

Pinag-isipan kong mabuti, sinigurado kong maganda ang pagkakagawa ng mga characters, inalam ko ng mabuti ang mga iniisip at personalidad nila. Building characters in a book is like making a whole different person. For me, they were alive. Buhay na buhay sila na maski outline ay hindi na nila sinusunod. Buhay na buhay sila na nagugulat na lang ako sa mga sarili kong isinulat kapag binabalikan ko ito upang basahin.

Mabuti na din yun para hindi lang sa libro umiikot ang mundo niya. "Alam mo, ayos lang yun. At least diba, nakikipag-socialize ka sa iba at hindi lang sa libro umiikot ang mundo mo. Mas mabuti yung ganun." "Books are better than people." Pagmamaldita niyang sabi. "That's not true. There's something more educative when you're surrounded by people." I retorted. "Like, how?" she curiously asked.

Knowing Gab, kahit makita niya iyon ay 'di niya bibitbitin iyon papunta dito sa flat ko. Nagmamadali akong lumabas at tinahak ang daan papunta sa lugar na sigurado akong napag-iwanan ko non. Honestly, I prefer books to men. Books have the power to evoke various emotions, depending on their content. They can make you feel happiness, sorrow, pain, doubt everything, and leave you pondering countless questions. In the end, you gain valuable lessons while your heart remains unscathed. Men, on the other hand... You can indeed learn from them, but when they leave, you're never the same. They depart, leaving behind a broken heart, a melting soul, and unbearable pain.

sambit ko at umayos sa aking pagkakaupo bago magbasa upang hindi ako makaramdam ng boredom. Ang tagal ko na kayang gustong tapusin itong libro na ito, although it is not totally a novel but more likely a classic informative book of Aristotle entitled “The Art of Rhetoric”. Pero parang ako ata ang tatapusin nito sa sobrang hirap intindihin at i-comprehend sa lalim ng mga ingles, talaga namang mapapahawak ka ng dictionary eh.

It's just that some people doesn't know how to appreciate it that's why they called it ugly, not appealing or boring. After I sat down, I leaned my back at the back of the sofa and crossed my legs before started reading the book. Bakit ngayon ko lang nadiskubre ang 'Lily of Love Lane' ni Carol Rivers? Makabili nga ng iba pa niyang libro. I was so into what I'm reading that I didn't even realized that someone's already watching me intently until that someone cleared throat. Nang mag-angat ako ng tingin sa kinaroroonan niya, dahil sa pagkabigla ay nabitawan ko pa ang hawak kong libro. With heart beating fast and shaking hands, I uncrossed my legs and leaned down to picked the book. Inilagay