Phil Countryhumans Mga Nobela at Kwento

Napahilot na sa sindito si Philip dahil sa stress na nararamdaman. “ha! Sige i-budget ko ito pero huwag silang magtataka kung sa pangalawang araw palang ay nanghihina na ang mga players natin dahil wala ng meryenda,” Seryosong sabi ng binata at saka iniwan ni Philip sa isang kwarto na nagsisilbing office niya. Kakalabas pa lang ng isa ay sumusunod naman dito si Ken na bitbit din ang papel kung saan nakasulat ang budget para sa Filipino fest.

Napatingin naman ang mga tao sa aking kamay. "Oh! That's why! So, where's your wife?" tanong naman ng isa. "In the Philippines," sambit ko. "Why don't you enjoy here, pick a woman. Your wife is not here, she'll never know. You only live once!" Napakamot naman si Mr. Cruz sa sinabi ng isa sa aking investors. "Pasensiya na, Mr. Monte Cristo. Mukhang lasing na itong kasama natin. Kanina pa kasing alas sais sila nagiinuman." Napakamot naman ng ulo si Mr. Cruz.

Hindi raw sila titigil hangga't hindi raw si President Chavez bumababa sa kaniyang position sa palasyo ng Malacanang. END OF BREAKING NEWS PHILIPPINES. Halos madismaya ako at hindi makagalaw nang mapanuod ko ang balita dito sa sala nang pumasok ako. Nahilo ang ulo ko sa balitang iyon kaya napahilot ako sa aking sintido. Halos mangdilim ang paningin ko. Hindi ako makapaniwala! Nagrarally ngayon ang mga Filipino para pababain sa puwesto si Presedent Chavez? Hindi ito magandang biro.

Hindi ko alam kung nahawaan ba siya ni Phil ng pagiging seryoso o siya ang nakahawa kay Phil para maging seryoso palagi ang mukha? "Sila ang mga mapagkakatiwalaan kong kasambahay, Amber. Maaari kang lumapit sa kanila kung may kailangan ka," kausap sa akin ni Phil pagkatapos ay ipinakilala sa akin ang mga pangalan ng sampung mga kasambahay nito. Isang cook at assistant cook, isang labandera, isang yaya dahil may seven years old na pamangkin si Phil na nakatira sa bahay niya, apat na tagalinis ng malaking bahay, isang hardinero at ang personal driver nito. Digna, Irene, Mona, Linda, Chel, Carmen, Aida, Belya, Estong at Eping. Tiyak na magkakapalit-palit ang mga pangalan nila kapag tinawag ko s

“Hindi sila, nakalimutan mo na ba kung ano ang trabaho ko? I am a medical worker, Paula. Sa hospital na pinagdalhan mo sa kanila ay marami akong kakilala. Doctors under my command go there for exchanges and learning from time to time. Kilala ka nilang asawa ko tapos makikita ka nilang may ibang kasamang lalaki at bata? Hindi ka nag-iisip na isyu ‘yun.” Napahagod na sa kanyang buhok si Paula na bahagyang ginulo ng medyo lumakas na ihip ng hangin sa balcony. “Uno, Philip is just an orphaned and helpless man. Hindi mo kailangang maging harsh sa kanilang mag-ama.” “Orphaned and helpless?” Pagak na natawa si Uno ngunit walang humor iyon.

Kensington, Philadelphia PA, USA 16:00 EST "ARE you ready for your flight?" tanong ng matandang amerikano na si Mr. Perry Hamilton sa apo ng matalik niyang kaibigan na si Joaquin. "Yes, Lolo Perry. I'm ready para umuwi ako bukas ng Philippines at makita fiancé ko." nakangiti namang sagot ni Essam.

“Let’s eat,” usal ng kanyang lolo kasabay ng marahang paghiwa nito sa karne na nasa plato. Ilang minutong tahimik silang kumakain nang ang isa sa kanyang mga pinsan na kasalo nila sa hapag ang nagsalita. “Lo, I want you to meet my girlfriend, Lilian. Hon, this is my lolo, Don Graciano Hermuenez. The one and only founder of the best winery in the Philippines. Ang El Hermuenez.” Pagmamalaki nya.

seryosong sagot ni Papa. Tinignan ko ng seryoso si Papa. Ito ang unang pagkakataon na nakita ko at hindi sa litrato lang. Umiling ako kay Papa at ayokong marinig ang lahat ng sinasabi n'ya. Wala akong sinabi at naglakad ako palayo sa kan'ya. Hindi ko maintindihan ang gusto n'ya. Pinapunta n'ya ba ako dito sa Manila para itaya ko ang buhay ko sa mga taong kahit kailan ay hindi ko naman kilala.

Sumimsim siya ulit ng alak sa baso pagkatapos ay hinawakan ng malayang kamay ni Marco ang kamay ng dalaga. "Pakasalan mo ako, Poleen. Be my wife and live with me in the Philippines." He stated while looking to the skies. Pinisil niya ang kamay nito, hiling sa isip na sana'y pumayag ang dalaga sa kanyang gusto.

Makabanal man o hindi, lahat sila ay kampon ng kadiliman sa paningin niya. Mas nanaisin pa raw niya ang mamuhay kasama ang mga hayop kesa sa mga kauri niyang tao. Iniisip niya na hindi man nakakapagsalita ang mga hayop, subalit walang humpay na pagmamahal naman ang pinaparamdam ng mga ito kung tatatratuhin mo lamang sila ng maayos.