Philippine Administrative System Novels & Stories

Nagmano ako sakaniya at nakinood. Philippines, number one na sa cases ng COVID 19! "Nako talaga. Pati sa corruption number one ang Pilipinas," sabi ni lolo na umiiling. Sumimangot ako. Ganiyan naman ang mga politiko. Hindi ko alam kung bakit lagi nilang nilalagay ang salitang 'Para sa bayan' pero sila mismo ang nagpapalubog sa bayan.

“Ano?” “Ang airport nila,” sagot ko habang muling tumingin sa paligid. “Mas organized compared sa atin.” Tumango siya agad. “True. Kahit maraming tao, parang hindi magulo.” Napangiti ako nang bahagya. Hindi ko naman minamaliit ang Pilipinas. Pero halata talaga ang kaibahan. Mula sa sistema hanggang sa kilos ng mga tao.

niya sabay lahad sa akin ng kanyang kamay. Tumango ako at tinanggap ang kamay niya. "Let's take a seat?" ani daddy. Hinawakan ni Clyde ang baywang ko dahilan kung bakit bumitiw ako sa kamay ni André. Iginiya ako ni Clyde sa upuang para sa amin at nagsimula na si daddy sa pakikipagusap sa mga Torrealba. "We can provide your agency the most advanced firearms..." ani daddy. "We have the newest hand guns and long guns in the Philippines. Ano nga iyong mga bagong dating natin,

Bumuntong hininga ako bago muling nag salita. "Let me spill the tea..." Aniya ko at sila naman ay napataas ng kilay, umikot ako sa buong boarders habang nag sasalita. "Do you know in the Philippines 8.9% is the capacity of unemployed people and 30% of non-work filipino's, why is that?" Aniya ko bago itinukod ang takong ko sa may stand table ng mga boarders.

Panimula ko. "Martial law the law applied in occupied territory by the military authority of the occupying power. The law administered by military forces that is invoked by a government in an emergency when the civillan law enforcement agencies are unable to maintain public order ang safety." Si Budang habang pinapaliwanag ang nasa chart. Nagtuloy-tuloy lang kami sa pagsasalita. "In the Philippines. President Marcos imposed martial law on the nation from 1972 to 1981 to supress increasing civil strife ang the threat of a communist take over following a series of bombing in manila."

"Here are the details about their companies, along with some sample works. One is from Korea and the other is from Philippines." Halos matigilan naman ako at naramdaman ko ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang huling sinabi niya. Pakiramdam ko ay para akong naubusan ng hininga at natuyuan ng laway sa lalamunan. Philippines. Possible kaya na company ni Leandro ang isang ito? "A-Are you sure they're already here?" tanong ko. "Yes, Miss. They're just waiting for our calls."

Hindi dahil pinapahaba ko lang. In the Philippines, labor rights and working conditions are governed by the Labor Code of the Philippines (Presidential Decree No. 442). It was enacted in 1974 to establish and safeguard the rights of Filipino workers. The Code is a broad law organized into seven books, covering matters such as the minimum age for employment, working hours, wages, holidays, hiring and dismissal, employee benefits like 13th-month pay, retirement pay, and holiday pay, as well as the rules for creating or joining labor unions.

Sagot ko. Tumahimik naman kami sa pagsasalita nang dumating sa bahay si Kuya Karding. "Ama, Ina, nais kong malaman ninyo ang balita na nakalap ko sa mga guardia sibil." Panimula niya, "Ang Gobernador ng Pampanga ay nagpatupad na raw ng Polo y servicio sa mga kalalakihan. Ipadadala na raw ang mga ito sa Ilocos ngayong linggo at sila'y magmimina ng ginto doon sa loob ng apat na pung araw."

tanong ko. “Mas malaki kaysa dati. Pero hindi kagaya ng level na gusto natin.” Napabuntong-hininga ako. Ibinaba ko ang folder sa mesa. “Alejandro.” “Yes?” “Kaya pa ba nating palaguin ulit ang PHPD?” Diretso ang tingin ko sa kanya. “Palawakin natin. Hindi lang dito sa Pilipinas.” Hindi siya agad sumagot. Kaya nagpatuloy ako.

Napansin niya pa kung paano marahang bumagsak ang mga pilik-mata nito habang pinipigilan ang antok. Philippines time is 18 hours ahead of Hawaii kaya naman talagang hirap sila sa long-distance relationship. Tuesday pa lang sa Hawaii, pero sa Pilipinas ay Wednesday na. It was 3 am in Manila, and around 9 am in Hawaii. Paul’s eyes were heavy, yet he smiled faintly every time she spoke. He loved hearing her voice, even when she was just telling him mundane things about her day.