Philippine Airline Announcement Mga Nobela at Kwento

Ang schedule ng flight ay sampung araw mula noon at ang destinasyon ay sa Pilipinas. Napalunok siya... GAYA NG INAASAHAN ni Philip ay nakawala nga siya sa meeting bago mag-alas diyes ng umaga. Hindi naman kasi ganoon kalaki ang pulong na iyon, kumbaga sinisiguro lamang niyang nasa kaniya pa rin ang loyalty ng shareholders ng kumpanya. At matapos ang ilang bolahan at palaparan ng papel ay hayun siya at susunduin na ang kaniyang anak.

Maya maya, muling itinulak ng assistant ang pinto, ngunit sa itsura pa lang nito, mukhang may problema na naman. "Boss, kinumpirma na namin sa Civil Aviation Administration na maaaring magkaroon ng mga pagkulog at pagkidlat at malalakas na hangin mamaya, kaya lahat ng mga byahe mula Maynila patungong Cebu ay cancel.”

Hindi nagtagal ay narating namin ang airport. Palakad-lakad ako habang naghihintay kay Lucero. Hindi ako mapakali. Please be safe Anastasia and Xenon. “Nakaalis na ang eroplano papuntang Pilipinas. The next flight would be after two hours,” paliwanag sa ‘kin ni Lucero na hingal na hingal. “Then book an entire plane!” singhal ko. Hindi ko na napigilan pa ang sarili. “All planes are fully booked–”

*** "WELCOME to Ninoy's Aquino International Airport, welcome to the Philippines. Mabuhay. Inaanyayahan ang lahat na oras na lumapag ang eroplano, ay isuot po natin ang ating seatbelt at manatili po muna tayong lahat sa upuan..." Nagising si Tahira sa boses ng babaeng nag-a-announce sa loob ng eroplano. Tila naalipungatan pa siya ng may mali yata sa narinig niyang lugar kung saan dapat lumapag ang eroplano. Agad niyang sinipat ang relong pambisig nang makitang ilang oras na pala siyang nakatulog. Hindi lamang 'yon, mali rin ang lugar kung saan dapat siya papunta ngayon. Dapat ay nasa headquarters na siya ngayon subalit ano'ng ginagawa niya sa Pilipinas? May mali ba sa ticket na ibinigay sa k

At tila ba naging panaginip lamang ang lahat ng pinagdaanan ko sa Pilipinas— ang sakit, ang pagdurusa at ang paulit- ulit na panghuhusga. Ngunit ngayong hawak ko na ang tiket pauwi, ramdam kong muli kong maririnig ang mga aninong iniwan ko roon. Na muli na namang sisibol ang mapait at masakit na ala- ala ko sa bansang nilisan. Ang palad ko ay bahagyang nanginig habang pinaglalaruan ko ang papel. Philippine Airlines. Tokyo to Manila. At bukas na bukas na ang alis namin.

Para siyang nakawalang ibon mula sa hawla na malayang lumilipad sa himpapawid. She will have a new life in the Philippines. At hindi na siya makapaghintay kung anong sorpresa ang mangyayari sa kanya doon... “Good day to all of the passengers...This is your Captain.To all passengers of flight 747 bound to Manila, Philippines, please fasten your seatbelts...We will land at the airport in 10 minutes.We hoped you had a great flight and hope to see you again soon. Thank you for flying with us...” narinig niya ang swabeng boses ng Captain mula sa mga speakers ng eroplano...

*** "Ladies and gentlemen, the Philippine Airlines welcome you to Manila. We hope that you enjoyed the in-flight entertainment. We are now preparing to land. The local time is 8:31 pm. For your safety and the safety of those around you, please remain seated with your seatbelt fastened and keep the aisles clear until we parked at the gate. Please ensure all electronic devices including laptop, computers and computer games are turned off. May I also remind everyone to complete your arrival and immigration documentation by the time we arrive. This is Deana Sophie Villegas, your in-flight director, signing off." Deana turned her microphone off. Lumabas siya sa announcement room. One of her frien

Naalimpungatan lamang ako tuwing nararamdaman kong umaalog ang eroplano o 'di kaya'y naiihi ako. "“Ladies and gentlemen, welcome to Newark Liberty Airport, New York. Local time is 2:00 am and the temperature is 10°C. On behalf of Phil Airlines and the entire crew, I’d like to thank you for joining us on this trip and we are looking forward to seeing you on board again in the near future. Have a nice evening!” Nagising ako nang marinig ang anunsyo ng airline crew. Halos labing anim na oras din ang byahe simula Pilipinas hanggang New York.

"Mabuhay! Welcome to Manila Airlines! This is the pre-boarding announcement for flight PR87 to El Nido Palawan. We are now inviting those passengers with small children and any passengers requiring special assistance to begin boarding at this time. Thank you." Maya maya nag simula nang paandarin nang kapitan ang eroplano at ilang saglit lang nasa himpapawid na rin kami. Kanina pa ako nag aalala kung hinahanap nga ba ako ni Andrea. Sinadya ko kasing hindi magpaalam sakaniya para hindi niya alam kung saan nga ba ako pupunta. Hayaan ko siyang isipin niya na nasa office o hotel ako sa ngayon. Sana lang hindi mag daldal ang asshole na 'yon, na ko babalian ko talaga siya nang buto kapag nagkataon.

bulong niya. Hinawakan ko ang kanyang maliit na mukha, tinitigan siya nang diretso sa mga mata bago ko idinikit ang aking labi sa kanyang noo. “Me too.” Muli ko siyang niyakap nang napakahigpit, tila ayaw ko na siyang pakawalan. “Flight 546 bound for Manila, Philippines is now ready for boarding,” ang anunsyong bumasag sa aming katahimikan.