Philippine Horror Stories Novels & Stories

sagot nito sa mahinang tinig. Bigla ko siyang naitulak palayo sa akin. "Y-you're lying. Wala akong gusto sa'yo kaya hindi ko magagawa ang sinabi mo." Tumayo si Phil at inayos ang kuwelyo nito. "Believe it or not but I'm not lying. You sucked my neck like you're a vampire. Hindi lang isang beses kundi dalawang beses pa."

"Here are the details about their companies, along with some sample works. One is from Korea and the other is from Philippines." Halos matigilan naman ako at naramdaman ko ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang huling sinabi niya. Pakiramdam ko ay para akong naubusan ng hininga at natuyuan ng laway sa lalamunan. Philippines. Possible kaya na company ni Leandro ang isang ito? "A-Are you sure they're already here?" tanong ko. "Yes, Miss. They're just waiting for our calls."

The five of them were all vampires from the North since 1700 they migrated to the Philippines because of the Vampire hunters chasing them. They lived in Tenement for more than 300 years. They are one of the legitimate tenants of Gabriel. "Yes. But before that, I'll make sure you'll be kicked out of this place," Gabriel told the man who now managed to get up and move towards him. "Hey! Relax. I'll shut my mouth okay?" Ngumiti na s'ya na animo'y nanunudyo pa. Matalim na titig ang ibinato nang dalawa sa isa't-isa. This is a Landowner versus an ancient Vampire scene.

Mabilis kong pinaandar ang motor nang makasakay ako at huminto ako sa isang Bay na malapit sa Port at binuksan ko ang can beer na binili ko sa isang mini store saka nilagok ang laman. This is astounding! Here in the Philippines, while sitting on the beach, drinking a beer, and lurking. What a great life I've had. Hindi ko maiwasang matawa sa sarili. I'm renowned for being a hacker with a mysterious profile. Everyone desires to learn more about Black Rose's shadow, but they are unable to do so. Kailanman ay hindi sila naging matagumpay malaman kung ano ang katauhan ni Exis. Ngunit ngayon lang nagkaroon ng aberya at ngayon pinaghahanap ako ng mga kalaban ko.

hindi pa rin nagbabago ang tono ni Celeste at iyon ang muling nagpangiti kay Salvador. “Yeah? Ano naman iyon at bakit hindi mo pa sabihin?” tanong-sagot niya. Parang nakikita niya si Celeste na nakangiti nang mga sandaling iyon. Kaya hindi na siya nasorpresa sa kasiyahang kalakip ng tinig nito nang muling magsalita para sagutin ang tanong niya. "Grandpa! I’m coming back to the Philippines!" she exclaimed, her joy radiating even through the distance.

The place screams sorrow and phobia at this point. Tumungo kami sa kapitolyo para gawin ang courtesy call kasama ang opisyales ng probinsya. Kwinento rin nila sa amin iyong mga pangyayari habang nasa kalagitnaan sila ng delubyo— nakakatakot, it is a matter of life and death. Thank God, there are some who were given second chances to live. Somehow, I cannot imagine how resilient Filipinos are. Kahit sa anumang pinagdadaanan mayroon sa atin, patuloy pa rin tayong bumabangon.

Hinawakan niya ang aking magkabilang pisngi. "Months later, we will come back to Philippines. At alam ko na ibang-iba ng Dianna Gomez ang makikita nila, dahil tiyak na mas matatag na ang puso mo." Tumango ako at saka dinampian niya ako ng halik sa aking noo. But then everything seems to be turn out differently...

Ilang segundo lang ang lumipas ay naupo rin si Rafael sa kabilang gilid. Sa labas ay patuloy pa ring bumubuhos ang ulan. Paminsan-minsan ay sinasabayan pa iyon ng malalakas na kulog. "Daddy CEO!" tawag ni Brix. "Yes?" "Can you tell us a scary story?" Napakamot ng batok si Rafael. "A scary story?" Tumango ang kambal. "Yes!" Bahagya siyang natawa. "I'm sorry... but I don't know any horror stories."

*Bang* *Bang* *Bang* Narinig kong si Tristan ang nagpaputok ng baril na 'yon dahil wala na akong nararamdaman na putok ng baril na tumatama sa Van. I cried a lot for this day, I thought I was strong enough but this day is a freaking nightmare to me. This is my first time in the Philippines and I can't believe it will be a shooting day.

Kinalikot ko ang napkin ko habang nararamdaman ko ang titig ni Isabelle sa akin. Akala ba niya mawawala ang lahat ng problema ko kung tumalon ako sa ilang mahiwagang nakakagaling na titi? Ang isang one-night stand ay hindi makakatulong o maging masaya para sa akin; Hindi lang ako naka-wire ng ganoon. Kinakabahan ako, kumbinsido ako na mapupunta ako sa balita sa gabi dahil ang ka-date ko ay isang serial killer, o mas masahol pa, na makikita niya ang mga dimples sa aking puwitan at magugulat.