Philippine Horror Stories Mga Nobela at Kwento

Anong klase kaya ng bansa ang Pilipinas ngayon? ~•~•~ Third Person's POV Pagsapit ng alas sais ng gabi ay nagpahatid na ang dalawa pabalik sa Johanne's Gardining kung saan sila kasalukuyang naghahapunan. "That tour was so fun. The garden was beautiful and has a refreshing ambiance. The Maharlika one was insightful. I can't believe I've finally got to try street foods in the Philippines in the best way possible. My favourite was quek-quek." Masayang-masaya na kwento ni Heeton.

“Baduy.” “Nope.” Isang mapang-asar na ngiti ang kumurba sa kanyang labi. “Tragic story. And oh! Suspense, thriller at medyo brutal rin pala. Gusto mong malaman kung ano ang ending?” Mas lalo siyang ginanahan nang kumunot ang noo nito. “Chinop-chop ng bidang babae ang katawan mo bago itinapon sa Manila Bay—Oops! Spoiler.” Biglang nanlaki ang mga mata nito at parang nagimbal sa sinabi niya. Hindi niya tuloy napigilang humagalpak nang tawa dahil nawalan ng kulay ang mukha nito. “Just kidding.”

sabay tingin kay Samantha. Tahimik lang si Samantha, hindi tumitingin. Pinaglaruan niya ang tinidor habang kinukubli ang nararamdaman. Sa utak niya, bumuo ng imahe si Viviana—naka wedding dress, nakangiti... pero hindi patungo sa kanya. Habang tumatagal ang dinner, tuloy-tuloy ang kwento ni Viviana. Tungkol sa dream house nila—isang villa sa may cliff na may view ng dagat. Honeymoon plans nila—one-month sa Europe.

“From now on, you will be Anastasia and I will be your husband Joe. We are from the Philippines but you are not allowed to talk to anyone anything about who we are and what we are doing when we were in the Philippines.” Maraming tanong agad ang tumakbo sa isip ko matapos ang sinabi niyang ‘yon. Pero hindi ko alam kung bakit hindi ko nagawang magtanong ng kahit ano. Basta na lang akong tumango na tila na-hipnotismo.

Napaupo siya sa malambot na kama at tinitigan ang binata. "My mommy is married and that's my daddy. They were left in the Philippines. So if you're going to say nonsense, get out." Saad niya. Ayaw niya kasing makarinig ng kung ano tungkol sa napapansin niya rin sa ina. Gusto niyang magbulag bulagan. Nakita niya namang ngumisi ang lalaki. “Wow! You're just here for the first day, pero feeling rich kid kana? Is that the attitude of ignorant women in the Philippines?” Nanunuyang saad nito.

Bakit mukhang pamilyar ang pangyayaring ito? ‘You said that we had met before. Would you tell me where and when?’ Agad na tumipa ng reply si Georgina. ‘Yes, and it was in Cebu, Philippines more than five years ago.’ It took Shadow a long time before he sent a reply. ‘Does it mean I have been to the Philippines before?’ ‘Yes.’ Her short reply was sent immediately before closing her laptop because her daughter was crying. Katabi niya itong matulog habang ang dalawang lalaki ay nasa kuwarto ng mga ito.

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.

huminga sya ng malalim bago kinuha ang chopsticks nya. "I'm fine, it's just that I'm....." Hindi nya matapos ang sasabihin. "Hey, I'mma kill you if you don't spill the tea." Pagbabanta nito sa kanya. "I'm assigned at tje Philippines." Pagtatapos nya sa gustong sabihin. "Eh?" Nag-angat ito ng paningin sa kanya. "I'mma kill you if you're joking." seryosong sabi nito sa kanya. "I'm not." Ipinakita nya dito ang papel na natanggap nya.

anito, "Isa na don ang mga shaman, mga ligaw na ispiritu, malamig na klima, kasi maraming nyebe at sinasabing kung sino man ang pupunta doon ay hindi na nakabalik ng buhay. Pero ang totoo sa malaking parte ng Kunlun, lalo na sa malamig na bahagi, ang delikadong mga nilalang doon ay Moretti." Bumuka ang bibig niya. "K-Kaya bawal puntahan?" "Parang Dreadblood sa Pilipinas, bawal puntahan. Pareho lang ng rason ang Dreadblood and Moretti."

sagot ni Inay. Tumango na lang ako at hindi na nagreklamo. Kung ako ay tawag nila sa akin ay si Miss Manananggal, si Inay naman ang Reyna ng mga Aswang. Bakit? Simple lang ang basehan nila. Una, hindi kumakain ng luya si Inay. Nagsimula iyon nang may nag-alok sa kanya ng tinola na may maraming luya, tinanggihan iyon ni Inay dahil sa malalang ulcer niya. Pero sa mata ng mga tao dito, ang pag-ayaw sa luya ay katumbas ng pagkakaroon ng mahabang dila at pagnanasa sa dugo.