Philippine Map Quiz Novels & Stories

Init naman agad ng ulo ni bossing. "Andito ako sa pilipinas, why?" "What?! What the heck are you doing in the Philippines, Tyler?! Your job is in the fucking Thailand, how come did you get in there without even informing me?! Iniwan mo pa talaga sa akin lahat 'to?" Hindi makapaniwalang singhal niya. "You can do it, dude! Come on, ikaw pa ba? Besides, I can't go back there agad kasi nagpapagaling pa ako," malungkot na turan ko.

Gabi na, pero masaya pa rin ang bata. Pabalik na silang Maynila nang sumapit ang hatinggabi. Tahimik ang national road, at ang kulay lilac na kalangitan ay unti-unti nang kinakain ng dilim. “Ednel,” tanong ni Evor habang nakahawak sa manibela, “are you happy that you've seen the best beaches here in the Philippines and met all of your Filipino cousins?” Hindi makabitaw sa tanawin sa labas si Liezel at nakatingala sa kalangitang mala-lila habang napapangiti dahil ramdam niya ang saya ng anak.

Sa kabila ng yaman ng mga ito ay hindi ito nakakalimot na bumaba minsan para kumustahin sila. Ang mga De Mario ang may pinakamalaking azucarera sa buong probinsya ng Quezon at halos lahat din ng mamamayan sa probinsya ay sila ang nagbibigay ng kabuhayan dahil hindi lang ito ang pananim nila. Kaya bilang pagtanaw ng utang na loob ay nasa pamilyang ito ang katapatan ng lahat.

"Yes mom, and you said you live in the Philippines. I also want to live there, mom. I've seen on the TV how beautiful the Philippines is. So I want to move there too." "Yes honey. The Philippines is a beautiful country. We can live there for as long as you want, okay?" "Can I also have a friends in Philippines mom? Are they also good to me?" tanong nito. "Of course, you can also make many friends there, honey, as long as you tried to speak tagalog. Kung gusto mo ng magkaroon ng maraming kaibigan sanayin mo na ang pagsasalita ng tagalog upang maiintindihan ka rin ng mga bata doon, okay?" Paliwanag niya sa anak.

Ang inosenteng mga guhit ko noon ay puno ng kaligayahang hindi ko na muling mararating ngayon—isang kaligayahang hindi kailanman naibigay ni Felix. Marahil, namatay na rin si munting Felicity noong summer na iyon, nang hindi ko namamalayan. Nang matagpuan ako ni Felix matapos ang desperadong paghahanap, nagsisimula nang mabulok ang katawan ko. Inilibing niya ako sa tabi ng mga magulang ko, at katabi noon ay may isang bakanteng libingan. Nang araw na iyon, sinunog niya ang kabahayan ng mga Palmer, pinatay si Hugo—ang kilalang negosyante—pati na rin ang sarili niya.

Kensington, Philadelphia PA, USA 16:00 EST "ARE you ready for your flight?" tanong ng matandang amerikano na si Mr. Perry Hamilton sa apo ng matalik niyang kaibigan na si Joaquin. "Yes, Lolo Perry. I'm ready para umuwi ako bukas ng Philippines at makita fiancé ko." nakangiti namang sagot ni Essam.

Inagaw ko ang kamay kay Kaleb at patakbo akong lumapit doon at diretsong tumingin sa screen ng laptop. “Anong mayroon d’yan?” Saglit akong nilingon ng binata at binalik din agad ang tingin sa screen. “You saw that red dot?” Tumango ako. “Oo.” “Based on the tracker, they’re here in the Philippines, and they are moving from somewhere,” anito. “How does it happen?”

“Sige, salamat!” Pagkatapos nilang mag-usap sa cellphone, humarap sa kanyang laptop si JJ at nagsearch sa g****e kung sino si Phillip Razon. Tatlong hit ang lumabas pero ang dalawa ay nakatira sa Venezuela at Chile. Yung isa ay sa Pilipinas. Kaya ito ang tinignan niya.

Sa huli, sinabi niya sa anak,, "Eli, huwag mag-alala. Mabuti ang kalagayan ni Mommy dito sa Pilipinas, ikaw ,magpakabait ka diyan." "Ang lugar ba na iyan ay tinatawag na Philippines?" Lumaki si Eli sa ibang bansa at hindi pamilyar sa mga pangalan ng ibang bansa. "Opo, dito ako lumaki. Napakaganda ng lugar na ito. Lalo na sa lugar kung saan ako naroroon, ang Rizal." nakangiti niyang sabi. Biglang kumunot ang noo ni Eli, saka nagtanong, "Rizal? national hero siya ng Philippines? bakit siya naging lugar?"

Hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa at agad na tumango. ‘Philippines, here I come.’