Philosophical Sentences Novels & Stories

singhal niya. "Wala akong sinasabi, ikaw lang ang nag-iisip ng ganiyan,"saad ni Aureus. "Aba! at pilosopo ka, manahimik ka! pwedi ba iwanan mo muna ako. Bumalik ka na lang mamaya!" "Hahayaan mo na lang bang lamunin ng kabuktutan ang paghahangad mo sa isang pangyayaring hindi mo naman alam kung mangyayari ba talaga?"bigkas nito.

Walang pag-iwas. At iyon ang mas nakakairita. “Then why are you acting like you're some philosopher?” Tahimik. Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang usapan, bahagyang natawa si Liang Zhen. “Because philosophy comes before power.” Napakunot-noo si Yuhei. “People always think power begins with force.” Huminto ito sandali. “It doesn't.” Lumapit ito nang bahagya.

Mahabang sagot ko habang nakatayo ako at umupo na rin ako. "What else?" Pagtatanong ulit nito sa buong klase. " Yes, Ace!" Pagtawag ni Professor dito sabay napatingin ako sa likuran ko. Nakatayo siya habang nag sasalita. " Philosophy is an activity people undertake when they seek to understand fundamental truths about themselves, the world in which they live, and their relationships to the world and to each other." Mahabang sagot nito sabay rinig kong umupo na rin ito.

She sat on her swivel chair and gave us a chapter assessment. "Bring out one half sheet of paper and do the post assessment written on the board." Tinignan ko ang nasa pisara. Hindi ko napansing may isinulat siyang ganiyan kanina bago siya umupo. Post Assessment Test Make an essay explaining the Latin Philosophical Proposition of René Descartes “Cogito, ergo sum”. Even if I orally explain my understanding now, I can do it well and clear. But it's not the requirement. And the requirement doesn't seem to please me.

Hindi dahil sa lecture ko o sa mga estudyanteng tahimik na nakikinig—kundi dahil sa isang notification na kanina pa ako hindi mapakali. Tumunog ang phone ko habang nag-e-explain ako tungkol sa isang philosophical theory. Dinampot ko iyon mula sa desk ko, tinap ang screen—at napatigil sa pagsasalita nang makita ang pangalan ni Killian sa taas. 1 video message received. Pinilit kong ituloy ang lecture habang nanlalambot ang tuhod ko. “Uhm… so… as Aristotle stated…” Pilit kong tinapos ang pangungusap kahit nanginginig ang kamay ko. Sinilip ko ulit ang phone habang nakatalikod ako sa klase.

Hindi dahil sa lecture ko o sa mga estudyanteng tahimik na nakikinig—kundi dahil sa isang notification na kanina pa ako hindi mapakali. Tumunog ang phone ko habang nag-e-explain ako tungkol sa isang philosophical theory. Dinampot ko iyon mula sa desk ko, tinap ang screen—at napatigil sa pagsasalita nang makita ang pangalan ni Killian sa taas. 1 video message received. Pinilit kong ituloy ang lecture habang nanlalambot ang tuhod ko. “Uhm… so… as Aristotle stated…” Pilit kong tinapos ang pangungusap kahit nanginginig ang kamay ko. Sinilip ko ulit ang phone habang nakatalikod ako sa klase.

“Isang litrato lang, tapos parang buong pagkatao mo na ang kinuwestiyon nila.” Napahinga siya nang malalim, saka tumingin sa akin. “Kasi mas madaling paniwalaan ang tsismis kaysa sa totoo. Ang katotohanan, kasi, mahirap lunukin.” Napangiti ako kahit mabigat pa rin ang dibdib ko. “Philosopher ka na ngayon?” “Depende,” sagot niya. “Kung ‘yun lang ang paraan para gumaan ‘yung loob mo.”