Phoenix In Tagalog Novels & Stories

Nag-iwas siya ng tingin. "What did you do to me?" inis na wika ni Diane. Ngumiti siya ng may paumanhin. "Sorry about that. Anyway, since you already know my secret and I know yours, how about a deal? Kung sasabihin mo sa iba ang sekreto ko, sasabihin ko rin sa iba ang sa iyo. Siyempre, wala naman akong balak magsinungaling at i-deny lahat ng nalaman mo. Pero ikaw ba, kaya mo bang malaman ng lahat na hindi na kayo mayaman?"

tawag niya sa akin gamit ang nag-aalalang boses. I greeted my teeth for once at mas bumilis ang paghinga ko. Binawi ko ang kamay ko mula sa kaniya at tinulak siya palayo sa akin. "Don't call me that name because I'm not Kylie! I'm Kalilah! At kung sino man ang Kylie na sinasabi mo ay hindi ako 'yon!" galit na sigaw ko sa kaniya. Napailing si Roswell at kita ko ang takot sa mga mata niya.

Heartbreak Pumasok ang sasakyan ni Peter sa aming malawak na bakuran, mula sa shotgun seat ay tanaw ko si Mommy at Daddy na excited na naka-abang sa pagdating namin. "Mom! Dad!" Salubong ko sa mga ito nang makababa sa naturang sasakyan. "How are you, hija? I missed you," she mumbled, while hugging me tight. "I'm okay, mom. I missed you too.." Ginantihan ko ito ng mas mahigpit kong yakap.

Plain nyang sabe at tumayo na pagkatapos iniwan ako sa kwartong nanghihina Napatawa naman ako ng pagak at naramdaman kung nababasa ang pisnge ko "Great! i assume again"inihilamos ko naman ang palad ko sa mukha at napatingin sa pinto ng bumukas yun Nakita ko namang pumasok sa kwartong toh si Phoenix na nagtatagis ang bagang at masama ang tingin saakin tinaasan ko naman sya ng kilay

-Pigil kong sabi. Napakembot ako sa sakit at hapdi hindi ko alam kung ano yung pumapatak sa katawan ko ngayon? "Very wrong! Rex ang pangalan ko Grace dahil sa sinabi mo makakapunta ka na ngayon sa langit."-Seryoso niyang sabi Lalo ako nataranta at nagsalita "Sorry kuya hindi ko sinasadya na..AAAHH"-Sigaw kong sabi nang maramdaman ko nakapatong na siya at sinagad niya ng husto.

tawag ko nang mahina habang nakatitig sa nagliliyab na apoy sa harap namin. "Bakit, baby?" tugon niya sabay halik sa buhok ko. "Kahit... kahit matapos na ang twenty days natin... kahit bumalik na tayo sa Maynila... hinding-hindi ko makakalimutan ang gabing ito. At hinding-hindi ko makakalimutan ang mga alaalang iniwan natin dito sa Mountain Province."

At hindi nga ako nagkamali. Agad siyang nagreply. “Where?” “Sa Phoenix.” Isa itong exclusive na restaurant. Dito madalas pumupunta ang mga taong gusto ang katahimikan. Walang masyadong tao at higit sa lahat, walang paparazzi o mga taong mahilig makialam sa buhay ng iba. Hindi na siya nagreply pero ipinasya kong pumunta pa rin doon. Umorder na ako ng drinks.

"Seryoso nga ako!" "Baliw kana ba?" Hindi makapaniwalang tanong ni Phoenix. "Pumunta ka dito para lang diyan? Bakit hindi na lang sa Germany? Eh di hamak na mas malalaki ang talong ng mga tao dun kesa dito. Hindi ka ma sa- satisfy dito."

Gusto ko iyong hawakan pero masyadong masakit. "What did you do?!" Galit na boses ni Chrome ang nakapagpamulat sa akin. Puno ang luha at kagat-labi, pinipigilan ang hikbi, na nilingon ko siya. His eyes were enraged. Marahas ang bawat paghinga niya. "C-Chrome..." Umiiyak kong tawag sa kaniya, afraid, in pain, and embarrassed.

Tanging ang dagat lang ang nakakaalam kung nasaan ang lalaking mahal ko—at kung babalik pa ba siya sa amin. The Phoenix is supposed to rise from the ashes, but right now, I feel like I'm drowning in the very water that took him away. Nasaan ka na, Radleigh? Paano na kami ng anak mo?