Pigilan Novels & Stories

Third Person’s POV Third Person’s POV KINABUKASAN. Wala na ang masamang panahon na magpapahinto sa blood obstacle course ng mga nagsasanay sa bloody training. Pinahupa kasi nila ang masamang panahon na may malakas na pag ulan dahil hindi nila masisilayan sa bawat monitor ang mga estratehiya at aksyon ng mga initiates kapag sumabay ang ulan. Makikita naman ang platform monitor na naglalaman ng mga nangunguna at nahuhuling mga initiates sa unang batch ng blood obstacle course. Halos may mga bumaba sa kanilang ranking at ang ilan naman na nagwagi sa obstacle ay nangunguna o tumaas ang ranking base na rin sa bilis na tinapos ang naturang obstacle.

At hindi ko alam kung anong naghihintay sa akin. “Ma’am please fasten your seatbelts. We’re going to land soon,” ang pukaw ng stewardess sa aking pa-iisip. Dagli akong sumunod dito. Ilang sandali na lang at makakaapak na akong muli sa Pilipinas. Hindi mawala-wala ang kaba sa dibdib ko. Maliit lang ang Pilipinas, lalo na ang Manila. Hindi nalalayong magkabungguan kami doon ni Franco.

Saka nag scroll ng mouse. "Twenty lang ang kailangan ko sa bagong bar na bubukas bago tayo aalis ng Pilipinas. I just wanna make it sure na maayos at disiplinado ang mga aplikante na kukunin ko nang sa gayun in the future hindi magkakaroon ng problema sa kanila."

PAGDATING namin sa hotel entrance, rinig ko na agad ang sigawan ng fans at rapid clicking ng cameras kahit nasa loob pa kami ng sasakyan. Flash. Flash. Flash. Binuksan ng staff ang pinto. Unang bumaba si Aleron. Agad siyang sinalubong ng ilaw ng cameras. Then he turned, extended his hand for me. Huminga ako nang malalim bago bumaba. Game face on. Pagbaba ko, parang sumabog ang paligid sa sobrang ingat. “RALIA!!!” “OVER HERE!” “LOOK THIS WAY!”

"ahhhh... shit.. I think I'm gonna come again!..." "Give it to me baby... wag mong pigilan..." napakapit nalang cya sa kobre kama dahil marahas na ang pag-indayog ni Miguel sa ibabaw nya. Parang masisira na ang kama sa marahas na paggalaw nito.

Pakiramdam ni Faith ay tila sinisilaban ang kanyang pwet habang hindi mapakaling naka upo sa waiting area ng airport na iyon. Kasama niya ang fiance na si Jared na pilit pinapagaan ang kanyang loob sa pag kwento ng tungkol sa plano nitong pag papatayo ng bahay sa Pilipinas, kasama niya itong nag hihintay sa kanilang flight pabalik ng Pilipinas.

Isinama ko palayo ang kabayo ko, habang tahimik na pinupunasan ang aking mga luha. Sayang lang talaga ang effort ko. Pero hindi oras ngayon para malungkot. Matinding laban ang naghihintay sa akin. Engagement banquet ngayong gabi. Dito ko unang makikilala si Ivan. Kailangan mahulog ang loob niya sa akin at first sight. Para sa kaligtasan ko, may dala akong baril.

Or I'm gonna cut your. Eugene Xao is haft chinese, haft filipino tapos 'tong si Benjo Pichard naman ay haft pilipino, haft ungas. "My what?!" "Your hair." "Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this."

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

TWENTY FOUR PIGIL na pigil niya ang kanyang paghing, halos mapasabunot na siya sa buhok nito na nasa tapat ng kanyang pagkababae. Nakaluhod na ito sa baba habang hinahalikan siya sa parteng iyon ng katawan niya. Napatirik ang kanyang mata ng bigla nitong isinubo ang kanyang hiyas sa kabila ng manipis niyang shorts ay ramdam na ramdam niya ang bunganga nito doon.