Pinakamaliit Na Isda Sa Pilipinas Mga Nobela at Kwento

Nakita nila si Aling Cora sa dulo ng fish section. Hindi mahirap hanapin. Siya ang babaeng may pinakamalakas na boses sa buong palengke. "Bangus! Tilapia! Galunggong! Fresh!" Nasa harap niya ang iba't ibang klase ng isda na nakahimlay sa yelo. May malaking bangus. May maliliit na galunggong. May tilapia. May tamban. May pusit.

Sa freezer naman ay may mga karne ng baboy, manok at isda, tapos ay may mga frozen foods din gaya ng ham, hotdog at tocino. “Grabe, ang ganda talaga rito!” namamanghang saad ko. Hindi ko na matandaan kung ilang beses ko nang sinabi pero sobrang ganda talaga. Pangarap kong makapunta sa Maldives dahil sa ganda ng mga dagat at lugar base sa mga napapanuod ko sa TV at nakikitang mga pictures sa mga social media, pero dahil sa lugar na ito, pakiramdam ko ay nasa Maldives na ako.

Inihaw na isda, crabs, sugpo, lobster, seaweed at maraming mga prutas. Magana silang kumain na tatlo at busog na busog sila sa masasarap na pagkain. Lalo na ang inihaw na isda na nilantakan niya nang mabuti. Sobrang sarap ng laman, manamis-namis. Ganun siguro talaga kapag bagong huli sa dagat.

Nakahinto na sila sa gilid ng maliit na isla. Lahat ng pagkaing nakahain ay bago sa kaniya. Sariwa lahat ng gulay, maging seafood. Walang kanin pero may pasta. Natakam siya sa magandang presentasyon ng pagkain kaya nauna na siyang kumain. May kausap pa kasi sa cellphone si Stefan. “Bukas ng gabi na pala ang flight natin pauwi ng Pilipinas,” mamaya ay sabi ni Stefan.

Maraming namamasyal doon kaya naman maingay din ang bawat dadaanan nilang daan pero ayos lamang iyon dahil mas lalo nilang naeenjoy ang Camiguin. Napadaan sila sa pamilihan, tulad ng ibang isla ay marami talaga ang mga sea food na naroon at fresh na fresh pa dahil kitang kita naman na naka desplay itong buhay pa. "Love mura at matamis rito ang Lansones, alam mo bang tinatawag ang Camiguin ng Island of sweetest Lansones." ani ni Jaile sa kanya habang kumukuha ito ng free taste na Lansones sa gilid.

Natawa na din si Hilda dahil doon at tuluyan nawala ang hiya niya. So? After 'nong sa dagat umalis na ang tatlo. Binigay na sa kanila ng owner iyong isda sinabi na kakaiba ang swerte meron si Hilda. Nakita din kasi ng owner iyong pagtalon ng isda sa bangka na sinasakyan ni Hilda. Mataas na klase iyon ng isda, popular at umaabot ng 100k if i-convert mo iyong price ng isda na iyon sa Philippine peso.

Nakikita niya nga ang mga maliliit na isda sa ilalim. Kaya’t kahit na kabado ay hindi siya makatanggi. She took off her sandals. Tinulungan naman siya ng manong at tinuro kung saan siya dapat tatalon. Medyo kinabahan pa siya at nakakaramdam ng pandidiri dahil nga sa nasaksihan niya nga noon. But maybe this ocean is clean, right? At isa pa, malayo ang Hawaii at Pilipinas. Hindi naman siguro tradisyon sa Pinas ang ilibing ang mga patay sa dagat, ‘di ba?

Yumuko ako, naghanap ng anumang p'wedeng kainin—mga kabibe, maliit na isda, kahit ano. Nakakita ako ng mga kabibe na nakakapit sa bato. Isa-isa kong inalis, maingat. May maliit na sugat ang palad ko, dumugo, pero binalewala ko. Mas mahalaga ang may mailapag ako sa harap niya pag nagising siya. Sa may mababaw, may nakita akong maliliit na isda na naiwan ng alon. Hinabol ko dahil hindi naman mabilis.. Nakakuha ako ng dalawa. Maliit, pero buhay.

Tinimplahan ko ang isda ng asin at kaunting paminta bago ko ito iprito mamaya. Pagkatapos ay lumipat ako sa isa pang ulam. Ang paborito ng maraming Pilipino. Sinigang na baboy. Kumuha ako ng pork ribs at hinugasan ito nang mabuti. Inilagay ko ito sa malaking kaldero kasama ang sibuyas at kamatis.

Ang kanin, mansanas lang ang alam kong putahi sa aking plato. "Hahaha anong isda kaya ito? Sa bayan natin ang mga isa ro'n ay bangus, tilapya. Ang mamahal pa," sabi ni Jala habang magandang kumakain. "Tignan mo nga ang kutsara at tinidor? Ginto ang kulay! Ako nga eh nag kakamay lang kapag kumakain," dagdag niya. Natawa naman ako. "Para tayong mga ignorante rito," Tawa ko.