Novel & Cerita Pincushion Drawing

Paminsan-minsan ay sumusulyap siya kay Blane pagkatapos ay mabilis na gumuguhit. Sa bawat tingin niya rito. Mas nagiging malinaw ang disenyo sa isip niya. Parang ang lalaking nasa harapan niya ang mismong nagbibigay-buhay sa bawat linya ng kanyang sketch. Ilang sandali pa. Natapos niya ang front view pagkatapos ay ang side profile hanggang sa maging kumpleto ang buong concept. Lumapit ang binata upang silipin muli ang drawing. Nanlaki nang bahagya ang mga mata nito.

Nanginginig ang kanyang mga daliri habang dahan-dahang inililipat ang kasunod na pahina ng sketch. Subalit sa sumunod na saglit, isang napakaruming drawing ang agad na sumalubong sa kanya. Ang mga simpleng linya ng polo at pantalon ay iginuhit doon nang napakagulo, walang kahit anong kalidad o sining ng isang propesyonal na pintor. Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?”

Naglakad siya papunta ng pinto ng studio at nakita si Violet na nakaupo sa harap ng drawing board, nag-drawing siya ng portrait gamit ang lapis. Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa gallery, tumayo sa likod ni Violet, at tiningnan niya ang outlines na naka-drawing sa canvas, mayroon ng simpleng draft ng tao sa drawing ni Violet. At nang magpatuloy siya, mas naging malinaw ang drawing ng tao sa outlines. Tumawa nang malakas si Daisie. “Tita Violet, si tito Jackie ba yang nasa drawing?”

Ginawa niyang unan ang kanyang mga kamay at nakatingin lang siya ngayon sa dingding. Nang hindi na nakatiis ay tumayo siya at pumunta sa working table niya at kumuha ng papel at lapis. Ngayon nakangiti niyang dino-drawing ang isang mukha na nakatatak sa kanyang isipan. ****************

Pagkatapos ng ilang sandali, wala pa ring maisip na kahit anong ideya o solusyon si Charlie. Subalit, isang kulay itim at puting sketch sa loob ng opisina ni Yolden ang nakakuha ng kanyang atensyon. Simple lamang ang pagkakaguhit nito at sa pamamagitan ng ilang strokes, nabuo ang isang anyo ng puno. Walang kakaiba sa itsura nito, madalas hindi masasabi ng kahit sino kung ano ang species ng puno dahil sa hugis nito.

Tulog na si Lorraine at hindi ko rin alam kung lumayas na iyong impokretang bisita ni Cassian. Ugh! Badtrip! Super badtrip. Sa sobrang inis at pagkayamot ko sa babaeng iyon ay ang banat nitong pagmumukha ang nagawa ko sa sketch pad ko. Nilagyan ko pa ito ng dalawang pangil pero sa ibabaw ng mga mata ko iyon inilagay. Tinorture ko ng husto ang hitsura niya sa drawing ko. Kahit dito man lang ay maibuhos ko ang iritasyon ko sa kaniya. Nakakasuklam talaga ang existence niya! Promise!

“Kahit nasa limit ka na, naiisip mo pa rin yung design.” Kinuha ko yung iPad sa bedside table. Habang basa pa rin at nanginginig yung hita ko, ginawa ko yung full technical drawing. Nilagay ko lahat ng details. Yung random denial timer, yung intensity levels, yung emergency override button na naka-hide sa lace pattern. “Tapos na,” sabi ko at ipinakita sa kanya. Tinitigan niya yung drawing. Tumango siya.

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

Umupo ako sa upuan at may lamesa ro'n kaya kinuha ko ang tiyansang iyon para makapag-guhit ako. Gumuhit ako ng 2 point perspective, upang madali ko lang ma-align ang iguguhit ko. Nag e-enjoy ako dahil nagagawa ko ang mga itinuturo ni Peter sa amin, mas nagiging bihasa ako sa pag do-drawing dahil sa itinuro niya. Pag lipas ng trenta minutos ay natapos ko rin ang dino-drawing ko, para akong inaantok dahil sa sakit ng mga kamay ko pero napangiti ako nang matapos ko ang dream house ko. “I don't know that you know how to draw.” Nabaling ako sa likod ko nang marinig ang boses na iyon, tumindig ang balahibo ko sa kaniyang tinig.

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.