Courageous Drawing Novels & Stories

Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha. Habang tumatagal, nagiging makulay ang mga drawing. May mga background na ng playground sa kanilang school, mga hayop sa zoo, at ang paboritong aquarium ni Clara. Hindi ito basta-basta papel na ginuhitan lamang gamit ang mga krayola. Ito ang pinakamalinaw at pinakamasakit na ebidensya kung paano lumaki ang isang bata sa ilalim ng pagmamahal at kalinga ng isang ina. Isang buhay na dahan-dahang yumayabong sa gitna ng katahimikan at saya, malayo sa karangyaan ngunit puno ng emosyon.

The thought looped endlessly, louder than the honking cars. I ducked into a side alley, pressing my back to the wall. My breaths came shallow. Pull yourself together, Lucy. But the tremor in my hands betrayed me. That evening, at home, Max brought me one of his school drawings. “Look, Mommy! It’s us!” He held up the paper proudly. Crayon lines formed two stick figures—a tall one with long hair, a small one holding hands. Above them, a bright sun with an uneven smile.

Isa pala itong short essay and drawing activity mula sa school nila na may pamagat na: "My Family and My Hero." Sa itaas, may guhit si Luna ng tatlong stick figures na may hawak-hawak na mga lobo. Ang unang figure ay may mahabang buhok at alam kong ako 'to, ang pangalawa ay maliit ang anak kong si Lune Elise, at ang pangatlo ay isang napakatangkad na lalaki na may nakasulat na malaking letrang “GD” sa dibdib na aking nahinuha na ang ibig sabihin ay Green Giant o Boss Daddy.

She hugs me, I carry her and look at the paper she's holding. "Ganda dloling ko, daddy!" "Dloling?" I smirked and kissed her cheek. "It's drawing, baby. Say it with me. Draw.... ing..." "Dro... wing." "Good job! You're drawing is good baby! Who taught you this?" Pagtukoy ko sa tatlong stick man na nasa papel. Ang pinakamatangkad, tingin ko'y ako. Sa gitna, may maliit na stick man na maikli ang buhok. At sa kabilang gilid, may stickman na nakapalda at mahaba ang buhok. May mata at malawak na ngiti rin ang bawat isa. It's us... her family.

Nang buksan ko puro papel na may drawing. Tiningnan ko isa isa. Puro family drawing na iba iba ang background. Merong nasa bahay lang, merong nasa park at mall. Tapos may initial na C.M. Pero parang nakita ko na to. Hindi ko alam kung saan pero parang... Nang maisip ko, bigla akong bumaba para puntahan ang kotse at binuksan ko agad ang likod. Nandoon kasi ang mga drawing ni Charles at Charlotte. Nang tingnan ko kaparehong kapareho!

"Pero mas masakit nung nawala ka. Kaya okay lang 'to." ​Art opened his sketchbook. He tore out a page and handed it to Atticus. ​It wasn't a dragon this time. ​It was a drawing of a man in a suit, with a superhero cape added on the back. The man was holding a shield, protecting two smaller figures. ​Sa baba, may nakasulat sa crayon: MY HERO. ​Atticus stared at the drawing. His jaw tightened. He tried to hold it in, but he couldn't.

Nag-drawing ako ng maliit na flower. “Daddy, ikaw naman!” Si Terrance naman, nag-drawing ng puno. Malaki. Nakasilong yung flower. Napansin ko ‘yon. At hindi ko alam kung maiinis ako… o tatawa. “Me!” sigaw ni Sevi. Nag-drawing siya ng maliit na stick figure. Tapos tinuro niya. “This is me!” Napangiti ako. “Cute.”

Tumingala si Alexa— nagulat. “Ha? Ako ‘to? Ako ang drawing mo?” Hindi mo iisipin na ang tahimik na batang ito ay may Fauvism style sa drawing. Matitingkad na kulay, malalakas na stroke, parang sumisigaw ng emosyon. Medyo abstract, medyo wild— pero malinaw na si Alexa ang subject. Tumango si Lucas, mahigpit na hawak ang drawing, halatang kinakabahan kung magugustuhan niya.

"I drew all of us!" Tinanggap iyon ni Graziel at agad siyang napangiti nang makita niya ang sinasabi nitong ginuhit nito. Simple lang naman ang drawing ni Junie, kasi nga bata. Pati ang drawing nito ay simpleng crayola drawing lang. May tatlong malalaking stick figure lang na magkakahawak-kamay. Agad siyang napangiti. May isa pang maliit na pigura sa tabi ng isang kuneho.

“Oui, Mommy! I drew something for you!” Tiningnan ni Carol ang hawak nitong papel—isang masayang pamilya, may isang babae, isang maliit na bata, at isang lalaking may matipunong katawan, pero ang mukha ay mukhang hindi nito nalagyan ng detalye. Napahigpit ang hawak ni Carol sa papel, ngunit pinilit niyang ngumiti. Alam niya kung sino ang lalaki sa drawing, ngunit hindi siya nagpaepekto.