Plastic Envelope With Handle Novels & Stories

“Ito po ang mahalagang personal na gamit na iniwan ni Miss Zamora matapos siyang umalis bigla.” Sa loob ng plastic ay may isang singsing ng panglalaki. Gawa ito sa mamahaling platinum, napakasimple ngunit napakaganda ng disenyo at ang gilid nito ay nagniningning sa ilalim ng ilaw ng ospital na nagpapakita ng isang maingat na ukit ng mga titik sa loob.

Parang may di-nakikitang kasunduan sa pagitan nila — kahit wala pang malinaw na salita. Habang nagbabanlaw si Eli ng mga tasa, napansin ni Celeste ang isang envelope sa counter. Puti. Walang pangalan. Wala ring logo. Kakaibang klaseng puti — hindi corporate, pero hindi rin personal. “Kanina pa ba ‘yan?” tanong niya. Tumingin si Eli. “Hindi ko alam. Baka iniwan ng staff.”

Chapter 16 "Ganda ma'am, sayo ba?" Eunice asked. I looked at the limited edition Versace bag. it's a beige hand bad bag or crossbody shoulder bag, a medium-sized handbag with a belt where at the center is its logo, has a top handle design, flat-grain leather with foldover flap and a detachable crossbody shoulder strap. "It's a gift," sagot ko. Napasinghap siya. "Shalla naman ma'am, grabe sana sa birthday ko rin," she joked.

sagot ng kaniyang ama. “Eh, ano’ng pasalubong niyo?” tanong niya rito. Sinilip pa niya ang kamay nitong nakahawak sa bag. May plastic nga itong dala. “Tsaran!” Itinaas nito ang plastic. Malakas namang pumalakpak si Vhanessa sa excitement. “Buksan mo na.” Iniabot nito iyon sa kaniya. Mabilis naman sumunod si Vhanessa. Pero nagusot ang mukha nito nang makita ang laman niyon.

Ang lahat ng mata ay napako roon. Sa loob ng plastic bag ay may dalawang baluktot na singsing. Ang dating makikinang na platinum band ay naitiman na ng uling, puno ng mga hindi pantay na bakas ng sunog, at ang isa sa mga singsing ay may malinaw pang marka na natunaw ito at muling tumigas sa isang pangit na anyo.

Ito ay dahil gagawin na niya ngayon ang plano na maingat niyang ginawa sa matagal na panahon. Kaya, habang mabagal niyang iniimpake ang mga pag-aari niya, tahimik niyang tinapik nang tatlong beses ang itim na plastik na kahon sa bulsa niya. Ang plastik na kahon ay isa talagang one-way communication device na may sariling SIM card. Sa sandaling pumasok si Clarissa sa lounge, nasa kotse na ang kasabwat niya sa parking lot, ginagamit ang isang cellphone para pakinggan ang progreso sa loob.

Parehas silang naghihintay sa papalapit na sales lady, na galing sa manager. “Package na raw po, sir pero bukas na po ang delivery kasi ilalabas pa sa parking.” “No worries. I'll pay for it now.” “Cash po or credit card?” “Debit card.” Tumango ang babae. “Which divider do you like, Belle?” baling ni Lush sa kanya. “‘Yan na lang kahoy na puti na may ocean green na mga plastic. Bagay sa bahay ‘yan since ganyan ang accent.

Tanong ko habang nilalagay sa plastic ang mga bote ng beer. "456, sir." "I don’t know. You just do. Maybe it’s the uniform. Or the lighting. Or the fact that you’re working at a convenience store at midnight." "Shempre, kelangan ko ng pera." Inabot nya saakin ang isang libo at saka ko binigay ang plastic sakanya na may lamang tatlong bote ng smirnoff kasama ang driver's license nito at resibo. "Keep the change," sinilip nito ang name pin ko sa uniporme. "Jael. Have a good night. See you tomorrow."

Nakarating rin sa wakas si Ruth sa palengke at inuna nang bilhin ang mga nakasulat sa listahan, marami-rami rin iyon kaya ilang supot ng plastic ang hawak niya, lalong nakadagdag nang bigat ang mga bote ng suka at toyo sa isang plastic bag.

Sa kaniyang mga kamay ay ramdam niya ang magandang kalidad ng cardstock na ginamit para sa imbitasyon. Dahan-dahan niyang binuksan ang envelope at inilabas ang dalawang imbitasyon na nakapaloob. Ang papel na ginamit para sa main invitation card at envelope ay hindi maitatanggi na gawa sa maganda at mamahaling kalidad ng cardstock. Ang secondary invitation naman ay naka-print sa isang plexiglass.