Plastic Envelope With Handle Novels & Stories

Ngunit sa halip na amoy ng hinog na prutas, ang bumungad sa kanya ay ang amoy ng plastik, kemikal, at selyadong mga pakete. Nanlaki ang mata ni Cayden. Sa ilalim ng ilang piling mangga, nakasalansan ang makakapal na pakete, balot sa itim na plastik, may markings, at bawat isa ay may bigat. Kinuha niya ang isa. Dahan-dahan niyang sinipat ang gilid ng pakete. Gamit ang dulo ng pako, pinilas niya ang selyo. Pagkabukas, puting pulbos. Hindi siya ipinanganak kahapon upang hindi malaman na ipinagbabawal na gamot ang nasa pakete!

“Ito po ang naiwan ni Miss Venice.” Sa loob ng plastic bag ay isang singsing na pambalaki. Platinum ang materyales nito. Simple lamang ang disenyo ngunit may nakaukit na mga salita sa loob. Napansin ng nurse ang ekspresyon ni Asher kaya bahagya nitong ibinaba ang boses. “Nakita po ito ng utility staff sa basurahan.” Napahigpit ang paghinga ni Caleb. Agad siyang napatingin kay Asher. Hindi gumalaw ang lalaki. Nakatayo lamang siya habang mahigpit na hawak ang gilid ng plastic bag.

Ang mga kasangkapan sa loob tulad ng sofa, kurtina swivel chair ay kulay itim. Naupo siya sa harap ng lamesa ni David. Bigla ay nakuha ang kaniyang atensyon ng isang makulay na A6 size envlope na nakapatong sa lamesa. May kulay iyon ng pinagsamang pink and blue na may nakasulat na Wedding invitation. Hindi niya alam kung anong nag udyok sakaniya para pakialaman iyon at buksan. Ganon na lang ang pagtatagis ng bagang ni Miracle ng mabasa ang nakasulat sa loob ng envelope.

Masyado kasi itong maraming alam na kaartehan,. Nakita na siya nito. Ngumiti ito na nang uuyam, at tinitingnan siya nito mula ulo hanggang paa. Itong si Audrey ay literal na plastic lalo na kung siya ang kausap. Ipinaglihi ata ito sa orocan, plastic na, makapal pa. "Oh, bakit?" tanong niya dito na hindi man lang nag abalang umupo.

Hindi ito nagtatapon ng pagkain dahil madalas ay ipinapakain sa mga tauhang nagbabantay lalo sa panggabi. “Ano ang tinitingin-tingin mo diyan?!” masungit nitong sita. May kinuha itong panali sa plastic ng basura sa bulsa at may maliit na boteyang plastic na puti ang nalaglag at gumulong sa kanyang paa. Anong gamot ang nahulog?

Nambu-bwisit ba siya? Sinubukan kong agawin ang envelope na hawak niya na nakapa-likod. Nabigo akong makuha iyon at itinaas sa ere kaya mas lalo kong hindi maabot ang envelope. Mas yumakap ang knitted sleeve nito sa kanyang braso, dahilan para makita ko kung paano pumirmi ang mga muscles niya sa pag-taas ng kamay sa hawak na envelope. Mula sa kalahati ng bisig hanggang sa kamay ay sumisilip ang kanyang ugat na malalaki at pag-igting.

Agad kong isinarado ang pinto at tinungo ang nakaawang pang drawer at may malinaw na plastik pang nakalabas sa parte no'n. Kahit kailan ay hindi ko nagawang mangialam sa mga personal na gamit ni Lawrence, ngunit.. hindi siguro masama ang gagawin kong ito? Dahan-dahan kong binuksan ang drawer at tumambad sa akin ang bawat pakete ng isang ziplock kung saan ay naglalaman ng iba't-ibang kulay ng isang tableta at iba't-ibang hugis rin ang meron nito.

"Fine..." Inilapit niya sa package ang speaker ng phone at kinamot-kamot ang box na parang pinupunit ang wrap no'n. Palibhasa ay marami pa iyong plastic wrap, bubble wrap and tape. He is too lazy to stand up and find a scissor, so he just manipulated it. "Okay, so what's this?" "Oh! You are funny, Art. Para kang hindi doctor," pang-aasar ng dalaga. "Those are vitamins, mind to read first before asking."

Pagkatapos ay basta na lang sila magkayakap. “Enzo?” “Yes, sweetheart?” “Merry Christmas." Napatiningin siya sa mukha nito. "It's July." "Everyday with you is more than Christmas." May kinuha ito mula sa bulsa ng damit. Isang parihabang kahon at ibinigay sa kanya. "Ano ito?" "Buksan mo na lang kasi." Nahawa siya sa excitement ni Eli. Binuksan niya iyon at tumambad ang isang parihabang plastic na may dalawang nakaguhit sa gitna.

Binaba ko ang ulo ko para halikan siya nang may mahagip ang mga mata ko sa ilalim ng kanyang unan. Dahil nahihigaan niya ito, na hirapan akong kunin. Maingat ko itong hinila. Ingat na ingat na hindi siya magising. Hindi lang pala basta papel ito, kung hindi isang malaking papel. Malaking brown envelop na ngayon lang ako nakakita. Binuksan ko ito at nakita ko ang isang kulay blue na plastic. Meron pa sa loob na mga iba’t-ibang papel na naka-sobre pa. Lumabas ako ng kwarto ni nanay dala ang mga ito. Madilim kasi doon tanging liwanag lang ng buwan ang nagsisilbing ilaw.