Plastic Quotes Novels & Stories

Iyong paraan ng pagsasalita at kung paano ngumiti si Azami sa harap nila, nababatid niyang puno ng kaplastikan. ---

saad niya sa kaniyang kaibigan. “Huwag kayong malinlang sa plastikan ng babaeng iyan, pangit ugali niyan kung alam niyo lang,” ani ni Lilac. Napakunot ako ng noo sa kaniya. “Hindi ba’t ikaw ang hindi kaaya-aya kung tingnan at plastic pa? Ako, I value my fans, kung gusto nila ng autograph I would gladly do it pero ikaw? Inismiran mo pa nga ang fans mo na tila ba nandidiri ka sa kanila. Sino ang plastic sa atin ngayon?” ngisi kong tanong sa kaniya. Sinimaan niya naman ako ng tingin at hindi na sumagot.

“Ito po ang mahalagang personal na gamit na iniwan ni Miss Zamora matapos siyang umalis bigla.” Sa loob ng plastic ay may isang singsing ng panglalaki. Gawa ito sa mamahaling platinum, napakasimple ngunit napakaganda ng disenyo at ang gilid nito ay nagniningning sa ilalim ng ilaw ng ospital na nagpapakita ng isang maingat na ukit ng mga titik sa loob.

Kaya napahinto na lang siya sa pagpipigil. “Akina yang plastic, Mahal.” Sigaw nito sa ina niya. Mabilis namang inabot ng ina niya ang plastic na may laman palang dalawang gin bilog. “Mahal, pahinga nga ng shot glass diyan, saka itimpla mo na rin ‘tong orange juice.”

sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life. "Hahaha siraulo! Napaniwala mo 'ko ro'n, ah? Akala ko favorite quote mo 'yon, eh, kaya kabisado mo!" bulalas ni Seb. "Pero kung words of wisdom para kay Jaq..." tinignan niya ako na para bang alam niya 'yong nararamdaman ko at alam niya ang sasabihin. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." she said straight to my face and gave me a bright smile after.

“Mamamahalin at masarap ang lahat ng 'to, mukhang hindi ka pa nakakatikim kaya sa'yo na lang!” Nakangiting isiniksik ko sa dibdib niya ang plastic. Nagulat siya maging ang guard pero wala itong na gawa. “Mabulunan ka sana...” Inirapan ko ito bago ko iniwan. Ayaw ko sa lahat na hinuhusgahan ako na na kilalang-kilala ako pero wala nga silang ambag sa buhay ko. Gutom na gutom na ako pero mas nanaig ang galit sa dibdib ko sa katulong na 'yon!

sabi ko rito nang akma na niyang kukunin ang mga plastik. Bumalik ito sa pagkakatayo at ipinasok ang mga kamay sa bulsa. "Can you drop the 'po', 'opo' and 'sir'? You make me feel older," natatawang sabi nito sa akin saka ko naikagat ang aking labi. Hindi ko naman siya nakikitang tumawa noon ng ganyan maliban na lang kay Sir Valera. Kaya siguro ganito ako, pero bakit umiinit ang aking pisngi?

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

Tahimik na tinapik ng nanay ni Ada ang kanyang kamay at sumenyas siya gamit ng kanyang mga mata. Mabilis na nagpalitan ng tingin ang mag-ina. “Malalaman ng plastic freak na ‘to kung anong mangyayari sa kanya mamaya. Huwag mong sirain ang reputasyon mo sa harap ng maraming tao.” “Naintindihan ko. Hindi na siya makakatawa mamaya!”

Ani niya habang inaalis ang plastic sa kamay niya. " Madali lang 'yan, hindi ka lang talaga sanay " I said. " Tsk, mas gusto kong kumain na lang" Parang bata ang boses na ani niya. " Literal na palamunin ampota" Ani ko na nailing.