Plastic Envelope With Handle Novels & Stories

Agad naman na napatingin sa gawi ni Sophia ang mga naroon ng marinig ang sinabi ng delivery boy. Ang Blue Enchantress kasi ay isang malaking bungkos ng blue roses at tila nagniningning ito sa malambot na liwanag. Sa kabilang kamay naman ng delivery boy ay may hawak pa siyang jewelry box na yari sa kahoy at may nakaukit pa nga roon na phoenix pattern.

"Bibili lang po sana kami ng maiinom. At saka kukunin ko na raw ang mga bagay na hiningi sa inyo ni mama noong isang araw." "Ganon ba? Sige, sandali lang ah." Nawala sandali sa paningin namin ang matanda at pagbalik niya may hawak na siyang limang maliliit na coin bag. "Oh, ito na. May plastik ba kayo diyan?" "Wala po eh. Nakalimutan kong magdala." "Oh sya, ito oh." iniabot niya ang isang plastic. Ako naman ang tumanggap non kaya nagtaka tuloy siya. "At sino naman itong kasama mo? Nobya mo?"

Agad s'yang lumapit at tinulongan itong damputin ang mga nagkalat na pinamili at inilagay sa isang plastic bag na hindi sira. Ang huling nadampot n'ya ay ang isang supot ng tinapay na ikinalunok n'ya ng laway dahil biglang kumalam ang kan'yang sikmura. "Naku iho, pasensya ka na ha. Hindi kasi matibay ang supot na binigay sa akin nong tindera," narinig n'yang sabi ng matanda. Agad n'ya namang isinilid sa plastic na hindi sira ang mga pinamili nito at inabot ito sa matanda.

Amoy alak na naman ito pero mukhang hindi naman lasing. Drear lifted his hand and he’s handling chains of squared brown foil. “Ano ‘yan?” takang tanong niya at pinakamasdan ang maliit na pakete ng plastic at parang nakakita na siya ng ganoon, nakalimutan lang niya. Saglit siyang nag-isip habang nakatitig sa mukha niya ang binata. XXL – chocolate flavor. Diyos ko! “Condom!” she almost shrieked. “Hindi ako marunong m-magsuot niyan!” Naiilang na napaiwas siya.

Napasunod na lang si Mike dito. Nakahinga nang maluwag si Enzo nang makitang hindi pa nakokolekta ang mga recyling. Pero dahil kahapon pa niya naitapon ang sapatos ay natabunan na ito nang napakaraming gamit. Pero wala siyang pakialam. Wala siyang pakialam sa dumi at amoy. Mabilis siyang yumuko at isa isang inalis ang mga nakapatong. Binuhat niya ang mabibigat na kahon, hinahawi ang mga plastic at patuloy na naghahalungkat ng tambak.

Mas mukhang styrofoam na malaking kahon. “Ito, ale, bote.” Ipinakita pa niya sa akin ang bote at may kinuhang plastic saka isinalin niya sa plastic na may kasamang straw. “Ito naman ang plastic. Naka-bote kapag dito mo iinumin at plastic naman kung iuuwi mo.” Iniabot naman niya ang soda. “Ito na.” “Magkano po?” “Otso lang iyan.”

May bitbit itong dalawang malalaking *plastic* na naglalaman ng mainit na lomi at puto. Tumawa nang mahina si Enzo. Nakasuot siya ng malinis na puting *polo shirt* na nakatupi ang manggas hanggang siko, kupasing maong, at bitbit ang kanyang *hard hat*. Sa gitna ng maingay, mainit, at mabahong palengke, tila isa siyang mamahaling modelo na naligaw ng landas.

Pagbukas niya meron doon isang black envelope. Isa itong black matte card, may golden calligraphy na letter E, kumikislap sa ilalim ng city lights mula sa bintana. May manipis na pulang lining na tila kumikislap. Mabigat ito sa kamay—mas parang metal ang materiales nito kaysa papel.

Maski buhok o kuko nito ay hindi niya makita ang itsura. "Lalaine Montenegro?" Sumimangot siya. "Ikaw ba ang may dala ng inorder ko?" yamot niyang tanong. Kinuha nito mula sa loob ng suot nitong jacket ang maliit na kulay itim na plastic at saka iwinagayway iyon sa harapan niya. "Heto, kunin mo." Pipitasin na sana niya mula sa kamay ng lalaki ang parcel ngunit mabilis nitong itinaas iyon sa ere.

Pero hindi ‘yun ang agad kong napansin. Sa kaliwa niyang kamay, hawak niya ang isang plastic container. Laman no’n: hiniwang mangga na may pulang-pulang bagoong. ‘Yung medyo mamasa-masa pa ang itsura, at parang may konting sili. Napalunok ako ng laway. Literal.