Plastic Envelope With Handle Novels & Stories

“Sobrang bait mo naman. Naiiyak ako sa tuwa. Gusto kitang gawing madrasta.” Nagkibit-balikat siya, kunwaring tatangis. Napatingin si Bea at napangiwi. Ang galing talagang umarte ng babaeng ‘to. “Ms. Miller,” bulong ni Amber habang palihim na nakangisi, “anong brand ng plastic bag ang gamit mo? Ang dami mong kayang isalpak sa loob.” Sumagot si Bea ng may malamig na ngiti, “Kahit plastic lang ’yan, siguradong di mo kayang bilhin.”

"Call me if something happens. Kahit gaano pa kaliit na bagay 'yan, o kung bigla kang makaramdam ng hindi maganda, tumawag ka agad sa akin. I’ll leave my meeting in a heartbeat if you need me." Tumango ako at nginitian siya. Matapos naming kumain ay matiyaga kong niligpit ang mga disposable boxes na pinaglagyan ng mga ulam at isinilid ang mga ito sa isang plastic bag. Akmang itatali ko na ang plastic nang may mahulog na isang maliit na card mula sa ilalim ng isa sa mga lagayan. Mukhang nakadikit iyon sa ibabaw kanina at dumikit lang sa ilalim nang pagpatung-patungin ko ang mga kahon.

Marami sila sa loob at wala siyang oras magbilang, makipag-plastikan lang meron. "Hey, bitch!" tawag sa kaniya nung kulay tae ang buhok at puno ng accessories ang katawan. Pwede na yata itong magbenta sa loob ng arena mamaya. "I'm sorry? I'm a little busy. Can I ignore you later?" ningitian niya ito ng nakakaplastik. Sobra pa sa plastic factory! Napasapo ito ng bibig sa kaniyang sinabi at galit na nag-walk out papuntang toilet room.

“Wala pong pangalan kung sino ang nag-deliver, iniwan lang daw sa labas.” Napakunot noo ako. Kinuha ko ang envelope. Walang pangalan, walang return address. Puting-puti lang, parang walang bahid. Pero mabigat. Tila may papel o larawan sa loob. Pagbukas ko, nalaglag ang tatlong bagay:

May isang bagay siyang tinitingnan sa loob ng isang maliit na transparent na plastik na kinuha niya mula sa kanyang bulsa kanina habang nasa kwarto ni Eli. Sa loob ng plastik, may nakalagay na isang piraso ng mahabang buhok ng bata na may kasamang ugat—hair strand na palihim niyang nakuha sa unan ni Eli habang natutulog ito kanina.

Kung sa kanya nga talaga ‘yan, well hindi bagay sa personality niya. Hindi ko na pinakialaman pa ang ibang bagay na nandito sa trunk. Baka sabihin pa nun na pakialamera ako. Kinuha ang luggage na pinag-utos niya. Ngunit habang hinihila ko ito palabas, may nakita akong bagay na nakaipit sa gilid. Isang brown na envelope. Hindi ko na 'to ginalaw. Hindi ko rin naman alam kung para saan 'yon — baka tungkol sa trabaho niya. O baka tungkol sa... hindi ko na tinuloy ang iniisip ko.

Daday greeted him, and he smiled as a response. "I just did the grocery two days ago," aniya sa asawa nang makita ang tatlong plastic bags mula sa grocery store sa bayan. Ang mga produktong inilalabas nito sa plastic ay kaparehong produktong pinamili niya noong nakaraang araw. Ang pinagkaiba lang ay ang brand. They were all organic. "Hindi ko gusto ang amoy ng shampoo at sabon na binili mo noong nakaraan," Kirsten answered nonchalantly.

"Magugulatin ang Mommy mo, baby. Kaka-kape niya 'yan, eh." Natawa ako roon. Tinuyo ko ang kamay at naglakad papunta sa dining table. Kumunot ang noo ko dahil sa daming plastic bags na dala niya. May isang plastic bag na puno ng mga prutas at gulay, gatas, may karne, slice bread, atsaka vitamins.

What is his reason? Huminga siya ng malalim bago tumayo. Itinago niya ang sketchbook nito nang may mapansin siyang laman ng paperbag. Dahil nasa sketchbook lang ang kanyang atensyon, hindi niya agad napansin ang isang makapal plastic envelope. Kunot noo niya iyong dinampot at dahan-dahan na binuksan. Inside was a thin sketch pages na mukha niya parin ang laman.

Tanging isang bagay lang ang naiwan sa pinakagitna ng makintab na kahoy. Isang itim na sobre. Black envelope. Walang seal, walang pangalan ng nagpadala, at walang nakasulat na kahit anong address sa harap. Dahan-dahan ko itong nilapitan at binuksan gamit ang aking nanginginig na mga kamay. Sa loob niyon, may isang solong linya na nakasulat gamit ang matalim at sariwang tinta