Plastic Quotes Novels & Stories

Tanong niya sa akin. Hindi ako makahinga... Shit, huwag ngayon... "P-plastik..." Hinahabol ko pa rin ang paghinga ko, "A-akin na lang... 'yong p-plastik mo..." Nakuha naman niya ang sinabi ko kaya inalis niya ang tinapay sa plastik at ibinigay 'yon sa akin. Mabilis ko itong hinablot sa kamay niya at saka huminga nang huminga nang itinapat ko ito sa aking bibig.

“Basta, sunod na lang kayo! Buti nga wala na `yung mahangin na Jinn na `yun, eh!” “Mukhang `di kayo magkasundo, ha?” natawa ako. “Talagang hindi, at tuwing bumubuka ang bibig n’on, eh, tinatangay lahat ng tao sa paligid!” “Pero in fair, ha, ang kinis ng mukha n’ya!” sabi ni Aveera. “Napansin mo rin,” sabi ko, “Parang plastic, sobrang smooth!”

Yukizia Veronica Point Of View "Here's your foods guys!" Sigaw ni Tahn ng makapasok sa Van at sobrang daming dalang plastic. "Finally dumating ka rin," ani ni Stacey at kinuha ang isang plastic. "Guys kuha na masarap 'yan lalo na at libre, wag na kayo mahiya sa gwapo!" Natatawa na sabi ni Tahn. "Gago! Babayaran niyo 'yan!" Sambit naman nitong katabi ko.

“Shut up ka rin, Monica! Malaki ang ginastos ko for that ad. I pulled out the actress within me para magmukha akong sincere sa mga sinabi ko. Nakipag-plastikan ako sa mga mababahong mahihirap for the shoot tapos sasabihin mo na hindi maganda? Hindi ka talaga marunong maka-appreciate!” “That’s my point, `ma! Nakikipag-plastikan ka lang. Sa bunganga mo na rin nanggaling. Hindi kailangan ng tao ang isang pulitiko na nagpapakitang-tao lang. Kailangan nila `yong totoong may malasakit. Tapos magnanakaw pa ang running mate mo! My God! I suggest na umatras ka na lang!”

ngiting plastik ng matanda. "Oh, well, thanks much Atty. Mendez... by all means!," nakipagkamay siya sa matandang abogado at sinabayan ang kaplastikan nito. May sasabihin pa sana ito sa kanya ngunit hindi na nito naituloy dahil biglang nagring ang kanyang telepono kaya't nagexcuse siya at tumalikod at sinagot ang nasa kabilang linya.

Pero hayaan mo na nga, magagamit ko din naman 'to, para hindi mangamoy ang p**e ko. Sa kabilang plastik naman ay mga pamahid sa mukha, katawan at kung ano-ano pa. "Ang dami nito, Craig." "Yeah," tamad naman niyang sagot. "Gamitin mo iyan." "Sige. Salamat, ha. Pero teka, magkano pala ang mga ito? Hindi ko kayang bayaran ng biglaan, huh. Puwedeng kahit mga five gives?"

“Sobrang bait mo naman. Naiiyak ako sa tuwa. Gusto kitang gawing madrasta.” Nagkibit-balikat siya, kunwaring tatangis. Napatingin si Bea at napangiwi. Ang galing talagang umarte ng babaeng ‘to. “Ms. Miller,” bulong ni Amber habang palihim na nakangisi, “anong brand ng plastic bag ang gamit mo? Ang dami mong kayang isalpak sa loob.” Sumagot si Bea ng may malamig na ngiti, “Kahit plastic lang ’yan, siguradong di mo kayang bilhin.”

“Nag-aalala lang siguro siya.” "May isa pa po. Yung kapitbahay namin, nag-iipon ng dyaryo at bote ng plastic. Tapos benta sa junkshop. Sabi ko kay Ate pwede naman tayong ganun gawin, sama sama tayo. Sabado’t linggo lang naman. Pero ayaw na naman niya. Sabi niya baka magkasakit lang daw ako." “May point naman siya.”

Muli akong napaismid. “Tsk! Tsk! Eh bakit mo pa kasi ako dinala dito ng ora-orada? I can't promise na magigiging nice. Hindi ako plastic na tao at lalong hindi ako sanay na magkunwari.” Yamot kong sagot dito. Napansin kong muli na namang nagsalubong ang kilay nito

Kung iniisip niyo na plastik lang ang mga ito dito kay Sapphire, pwedeng oo, pwede ring hindi dahil kahit gaano pa kachismosa ang mga kapitbahay kong ito, parang pamilya ka na nilang maituturing kapag nandito ka sa baryo namin. Kaya sumasang-ayon din talaga ako sa ‘mabuti na ang masamang kakilala kaysa sa mabuting kilalanin pa.’