Plastic Quotes Novels & Stories

Simula na ng pakikipagplastikan ko— fake it 'til I make it— that's the motto of anyone who is in my situation; a mistress— a sinner. "Hindi naman lingid sa kaalaman ng lahat, tatlong buwan mula ngayon ay magaganap naman ang pinakamalaking kasalan sa business world. Everyone will be cordially invited again!" the emcee said as if it's something to celebrate by everyone. Not really. Not me.

Tanong niya sa akin. Hindi ako makahinga... Shit, huwag ngayon... "P-plastik..." Hinahabol ko pa rin ang paghinga ko, "A-akin na lang... 'yong p-plastik mo..." Nakuha naman niya ang sinabi ko kaya inalis niya ang tinapay sa plastik at ibinigay 'yon sa akin. Mabilis ko itong hinablot sa kamay niya at saka huminga nang huminga nang itinapat ko ito sa aking bibig.

Masyadong good mood siya upang magpaapekto sa mga ito kaya inilabas na lang niya ang mga pagkain sa plastics. “Mga dude! Tataya ako mamaya sa lotto, siguradong mananalo ako!” nakalabing saad ni Rey nang makaakyat bitbit ang mga plato at kutsara. “Paano mo naman nasisigurong mananalo ka?” nakasunod na tanong ni Micmac. Bitbit naman nito ang glass pitcher at mga baso na nakalagay sa lagayan. Habang si Winston ay nakapuwesto na sa gitna ng mahabang sofa nito.

Kamot ulo niyang pinulot 'yon at sinira ang pinto. Napatulala ako saglit. "Ang boring! Wala man lang akong kaibigan." Tinabunan ko iyong mukha ko ng unan. Ayaw ko kase ng plastic na kaibigan, naranasan ko nang magkaroon ng kaibigan na plastic at nakakasawa na. Baka masuntok ko sa mukha kapag may naging kaibigan na naman akong ganon at bina-back stab ako kapag nakatalikod.

Yukizia Veronica Point Of View "Here's your foods guys!" Sigaw ni Tahn ng makapasok sa Van at sobrang daming dalang plastic. "Finally dumating ka rin," ani ni Stacey at kinuha ang isang plastic. "Guys kuha na masarap 'yan lalo na at libre, wag na kayo mahiya sa gwapo!" Natatawa na sabi ni Tahn. "Gago! Babayaran niyo 'yan!" Sambit naman nitong katabi ko.

Pero hayaan mo na nga, magagamit ko din naman 'to, para hindi mangamoy ang p**e ko. Sa kabilang plastik naman ay mga pamahid sa mukha, katawan at kung ano-ano pa. "Ang dami nito, Craig." "Yeah," tamad naman niyang sagot. "Gamitin mo iyan." "Sige. Salamat, ha. Pero teka, magkano pala ang mga ito? Hindi ko kayang bayaran ng biglaan, huh. Puwedeng kahit mga five gives?"

“Sobrang bait mo naman. Naiiyak ako sa tuwa. Gusto kitang gawing madrasta.” Nagkibit-balikat siya, kunwaring tatangis. Napatingin si Bea at napangiwi. Ang galing talagang umarte ng babaeng ‘to. “Ms. Miller,” bulong ni Amber habang palihim na nakangisi, “anong brand ng plastic bag ang gamit mo? Ang dami mong kayang isalpak sa loob.” Sumagot si Bea ng may malamig na ngiti, “Kahit plastic lang ’yan, siguradong di mo kayang bilhin.”

“Nag-aalala lang siguro siya.” "May isa pa po. Yung kapitbahay namin, nag-iipon ng dyaryo at bote ng plastic. Tapos benta sa junkshop. Sabi ko kay Ate pwede naman tayong ganun gawin, sama sama tayo. Sabado’t linggo lang naman. Pero ayaw na naman niya. Sabi niya baka magkasakit lang daw ako." “May point naman siya.”

Muli akong napaismid. “Tsk! Tsk! Eh bakit mo pa kasi ako dinala dito ng ora-orada? I can't promise na magigiging nice. Hindi ako plastic na tao at lalong hindi ako sanay na magkunwari.” Yamot kong sagot dito. Napansin kong muli na namang nagsalubong ang kilay nito

Dumating na rin ang tatlo pang plastikada na hanggang ngayon hindi pa rin na susunod. “oo nga pala, hindi ka basta-bastang plastic. Isa ka nga palang goma. Bukod sa mabaho pag na sung, matibay pang uri nang plastic,” dagdag ko. Kita ko naman ang pag taas nang kilay nang iba. Mukhang di nila inaasahan na sasagutin ko sila ngayon na nakabalik na ako. Bakit hindi? Kaya lang naman ako pumasok para sabihin at ipamukha sa lahat kung sino talaga ang dapat madumihan ang pangalan.