Plastic Quotes Novels & Stories

Habang nagsasalita si Charlie, tinuro niya ang nawawalang sulok at ipinaliwanag, “Tingnan mo, gumamit kami ng mga plastik bilang raw material para sagutin ang energy conservation at environmental protection. Ang buong mundo ay tungkol sa mainit na konsepto ng carbon neutrality at carbon peaking ngayon. Marahil ay walang halaga ang mga plastik, pero ang lahat ng ito ay gawa sa biodegradable na materyales nang walang ginagawang polusyon sa kapaligiran, at talagang isa itong green handicraft.”

Mabilis ko siyang hinila para pigilan ang kahiya-hiya niyang ginagawa. "Hello," sagot nito. "Kung natutunaw lang sa sikat ng araw ang mga plastic baka tunaw na tunaw na talaga ang isa diyan. Napaka-nature lover, recyclable," pasaring ko. Sinadya ko talagang marinig niya para makagante ako sa ginawa niya sa'kin sa cafeteria kanina.

Hindi ko naman kasi forte ang makipagplàstikan. Hindi ko lang inasahang ganito siya kagaling sa ganitong bagay. Plastic as it finest talaga. Mas mabuti pa nga yata si Obrey, e. Kasi hindi niya tinatago ang totoong ugali niya. Di tulad dito sa Mama niya. “Let's go?”

"Paano ka magkakaroon ng kaibigan niyan kung lahat nang lumalapit sa'yo, inaaway mo." Totoo nga naman ang sinabi nito pero inaaway niya lang naman ang mga ito dahil malalandi. Kinaibigan siya dahil gustong mapalapit sa kaniyang kuya na ubod ng gwapo at masisisi ba niya ang sariling, ayaw niya lang sa mga plastic kasi plastic din siya. May kasabihan na 'A plastic cannot be with plastic because they are both plastic.'

Seryosong sabi nito. "Ikaw ba? Marami ka bang kaibigan nong bata ka pa?" "Oo, marami pero mas marami akong plastic friends. Masaya naman silang kasama at kausap pero pagdating sa problema di mo yon maaasahan. Saka pag problema asahan mo din na malalaman ng buong mundo kase nga chika dito, chika doon grabe!" Pagkatapos kong sabihin yon ay bigla syang tumawa.

sagot nya kaya tinignan ko ulit yung plastic. “Pwede ba ‘to sa tao?” tanong ko. “Opo.” Pasekreto akong ngumisi at binalingan ang dalawa. Humingi ako ng kalahating powder pero hindi ko alam kung bakit parang bigla silang kinabahan dahil bigla silang pinag pawisan, e hindi naman gaanong mainit. Nag tanong pa sila kung kanino ko raw ba gagamitin pero hindi ko sinabi at sinauli lang yung plastic sa kanila tsaka bumalik sa lamesa.

Nakita rin pala niya iyon kaya pinaalis na lang niya sila. “Matagal mo na pong kaibigan ‘yung mga ‘yon?” tanong ko na lang. “Yeah. Matagal na kaming nagpa-plastikan,” natatawa niyang sabi. “Cheers?” tanong niya na ikinasimangot ko, kaya natawa siya. “Last na ‘to, promise.” Pumayag ako, pero tatlong beses niya ata nasabi ang salitang 'last na 'to.'

napapajamot nalang talaga ako "Ate pahingi pa pong extra plastic." "Ano ba naman tong prinsesa ko kawawa naman parang walang makain sa bahay nila." gusto ko sanang isatinig. "Ano bang gagawin mo sa extra plastic?" "Ano pa, e di ipaplastic ang mga buto - buto at ang ibang tira nating hindi na makakain ng tao." "Bakit naman. Hayaan mo nalang yan."

Nakakahiya naman kay Rome kapag nangyari ‘yon. “Huwag kang plastik, girl! Why is Rome touching you? Why did he kisseed you? Does he know you better? Are you in a relationship with him?” Sunod-sunod niyang tanong, halatang hindi niya ako gusto base sa pang-iinsulto ng tingin niya. “Alam mo ‘wag kang plastik sa ‘kin. I know the expression of the people who don’t want or like me. Duh?” Inirapan niya ako at huminga ng malalim matapos at ibinaling niya ulit ang matalim niyang titig.

sabay irap. Biglang napahalakhak si Nene, halos mabaliw sa kakatawa. "Ay grabe, Sol! At least honest ka, hindi ka plastic. Pero careful ka—baka ma-worn out yang daliri mo, kailangan mo rin ng kapalit, baka maputol sa sobrang overtime!" Napailing na lang ako at sinakyan ang pagka-walang prenong bibig nito. “Eh ‘di bibilhin ko ng artificial, may uso na ngayong electric, hindi napapagod. Unlimited pa!”