Plastic Quotes Novels & Stories

Hindi kami nag-uusap 'pag nadadaanan namin ang isa't-isa, iisipin mo talagang ampa-plastic namin. "May kasamang pagmamahal kasi ang gawa ko." Pagmamalaki ko habang nagpapacute. Kapag masaya ka kasi sa ginagawa mo lalo itong gaganda at gaganda talaga ang kalalabasan nito. Tumawa silang lahat. "May nakakatawa ba do'n?" tanong ko.

Ang daling sabihin ayaw niya akong kasabay na kumain hindi pa niya diretsyong sabihin saakin! bakit? Dahil nandun si mang Pasya? Apaka plastic niya! Tsk!!! bwisit!!!

Pag sang-ayon nito sabay inom ng kanyang beer. “Mga plastik rin ang mga tao roon. Nakangiti sila sa’yo kapag nakaharap ka pero bigla ka na lang iba-back stab ‘pag nakatalikod ka na. And, madalas mabait lang ang mga tao sa’yo sa mga ganoong lugar kung may makukuha sila sa’yo. Puros image at power ang mga nasa isip ng mga tao ro’n”. “Well, that’s how the business world works. Image and power are what makes us respectable and fearless”. Anito. “By the way, ang dami mong alam ah”.

Akto ko na sana iyong isasara nang makita ko sa loob niyon ang pagkain na nakabalot sa transparent na plastic. "Baka makalimutan mo 'tong kainin at masira," paalala ko kay Kino. "Ah, oo. Paborito ko iyan. Gusto mo?" "Ano ba 'to?" "Espasol." Aabutin ko na sana ang plastic nang bigla akong may maalala na nagpalaki ng mga mata ko at nagpaawang sa bibig ko.

Nagmukha tuloy akong jejemon sa niregalo ko sa kanya. "Thank you, babe. I really appreciate it." "Huwag ka ngang maging plastic dyan." Inirapan ko pa sya. "Why?" "'Yung ginto hindi mo naappreciate tapos 'yang kapirasong basura oo? Plastic ka." Natawa sya sa sinabi ko. "Sa'yo galing e kaya naappreciate ko ng sobra." "Sorry ah, 'yan lang nakayanan ko. Pero, sana magustuhan mo."

Nawala ang ngiti nito. "Nasa loob ka ng kapilya pero hindi mo makontrol ang kaplastikan mo? Alam mo ba ang hinaharap nilang magkapatid ngayon? Ang ganda ng pakikutungo sayo ng tao tapos ganyan pala ang iniisip mo tungkol sa kanya? Ang plastik mo nama , girl. Mahiya ka naman at pumili ng lugar para pasingawin ang bulok mong ugali!" "Hindi ko intensyon na—

Para kasing bata, hindi naman ako nakikipaglaro. “Hindi ko naman bibiglain” seryoso niyang sagot Hindi naman ako mananalo kahit makipagkulitan pa sakaniya. Bigla ko naisip na maganda rin sigurong pang disenyo ang mga plastic balloons na hinihipan. Paborito naming palobohin ni Eliza. “Plastic na lang gamitin natin,” bigla kong naisip na pwedeng gamitin.

“Anong mayroon sa isang pirasong pulang rosas? Ang dami na nito sa kwarto ko.” Tinitigan niya ako. “Araw-araw kitang bibigyan niyan hanggang sa huling hininga ko at habang hindi 'yan nalalanta, hindi magbabago ang nararamdaman ko para sa 'yo.” Sinimangutan ko siya matapos kong sulyapan ang hawak kong bulaklak. “Paano naman malalanta ang plastic?” Natawa siya. “That's my point. Kung ayaw niya malanta, ayoko na ring pakawalan ka pa.”

Salamat na lang sa kaniya at may pa-ice cream siya bigla. Habang kumakain ako ay may napansin akong note na dumikit na sa plastic. Basa na iyon, kaya dahan-dahan kung kinuha ko para hindi masira. 'To light up your mood, Don't eat too much; I know this is your favorite, but you might get cold.'

sabi niya habang tinatakal sa plastic ang isda. "Salamat po, Ale Nene. Mabuti’t kayo ang nasalubong ko. Mapapalaban pala kami sa isda ngayon—siguradong maluluto ni Zamara ‘to nang masarap." Kinuha ko ang plastic ng isda at iniakyat sa motor. Habang paalis, tanaw ko pa rin si Ale Nene na nakangiti’t sumisigaw, “O, ‘wag kalimutang pinaglilihian sa asawa mo, ha!” pahabol ni Ale Nene habang tinuturo ang tiyan ko, sabay kindat.