Novel & Cerita Plastic Quotes

"Masyadong malawak ang mundo, para habulin ang isang bagay na hindi naman para sa'yo." Bahagyang kumunot ang noo ko. Pamilyar sa akin ang Patama Quotes na sinabi niya, sapagkat minsan ko nang nabasa iyon noong dumaan sa wall ng Fezmuk ko. Hindi ko nga lang inaasahan na siya pa ang magsasabi ng mga katagang 'yon sa akin.

Akto ko na sana iyong isasara nang makita ko sa loob niyon ang pagkain na nakabalot sa transparent na plastic. "Baka makalimutan mo 'tong kainin at masira," paalala ko kay Kino. "Ah, oo. Paborito ko iyan. Gusto mo?" "Ano ba 'to?" "Espasol." Aabutin ko na sana ang plastic nang bigla akong may maalala na nagpalaki ng mga mata ko at nagpaawang sa bibig ko.

Nagmukha tuloy akong jejemon sa niregalo ko sa kanya. "Thank you, babe. I really appreciate it." "Huwag ka ngang maging plastic dyan." Inirapan ko pa sya. "Why?" "'Yung ginto hindi mo naappreciate tapos 'yang kapirasong basura oo? Plastic ka." Natawa sya sa sinabi ko. "Sa'yo galing e kaya naappreciate ko ng sobra." "Sorry ah, 'yan lang nakayanan ko. Pero, sana magustuhan mo."

Nawala ang ngiti nito. "Nasa loob ka ng kapilya pero hindi mo makontrol ang kaplastikan mo? Alam mo ba ang hinaharap nilang magkapatid ngayon? Ang ganda ng pakikutungo sayo ng tao tapos ganyan pala ang iniisip mo tungkol sa kanya? Ang plastik mo nama , girl. Mahiya ka naman at pumili ng lugar para pasingawin ang bulok mong ugali!" "Hindi ko intensyon na—

Para kasing bata, hindi naman ako nakikipaglaro. “Hindi ko naman bibiglain” seryoso niyang sagot Hindi naman ako mananalo kahit makipagkulitan pa sakaniya. Bigla ko naisip na maganda rin sigurong pang disenyo ang mga plastic balloons na hinihipan. Paborito naming palobohin ni Eliza. “Plastic na lang gamitin natin,” bigla kong naisip na pwedeng gamitin.

Sabi nito. Mabuti pa nga dahil baka hindi ako makapagpigil at mailampaso ko kayo sa sahig mga plastik naman! Lakas nang loob pag chismisan ako, ei pina-plastik n’yo rin naman ang babaeng impokreta na iyon.

“Anong mayroon sa isang pirasong pulang rosas? Ang dami na nito sa kwarto ko.” Tinitigan niya ako. “Araw-araw kitang bibigyan niyan hanggang sa huling hininga ko at habang hindi 'yan nalalanta, hindi magbabago ang nararamdaman ko para sa 'yo.” Sinimangutan ko siya matapos kong sulyapan ang hawak kong bulaklak. “Paano naman malalanta ang plastic?” Natawa siya. “That's my point. Kung ayaw niya malanta, ayoko na ring pakawalan ka pa.”

Mapanakit pa naman siya madalas. "Kung kailangan mo makiag-plastikan, makipag-plastikan ka. I s the boss of your real boss, I am telling you, you let a big opportunity to slipped away."" "Sige, ikaw na boss ng lahat," sarkastik na sagot ko at hindi pinansin ang huling sinabi niya. Hindi naman siya pinkamabait sa amin pero bakit siya ang pinagpala sa lahat?

sabi niya habang tinatakal sa plastic ang isda. "Salamat po, Ale Nene. Mabuti’t kayo ang nasalubong ko. Mapapalaban pala kami sa isda ngayon—siguradong maluluto ni Zamara ‘to nang masarap." Kinuha ko ang plastic ng isda at iniakyat sa motor. Habang paalis, tanaw ko pa rin si Ale Nene na nakangiti’t sumisigaw, “O, ‘wag kalimutang pinaglilihian sa asawa mo, ha!” pahabol ni Ale Nene habang tinuturo ang tiyan ko, sabay kindat.

Simula na ng pakikipagplastikan ko— fake it 'til I make it— that's the motto of anyone who is in my situation; a mistress— a sinner. "Hindi naman lingid sa kaalaman ng lahat, tatlong buwan mula ngayon ay magaganap naman ang pinakamalaking kasalan sa business world. Everyone will be cordially invited again!" the emcee said as if it's something to celebrate by everyone. Not really. Not me.