Please Don't Stop The Music Novels & Stories

mahinang sagot nito sa kanya, ngunit sapat pa rin na marinig ng mga kaibigan niya, dahil hindi niya magawa na kontrolin ang kanyang emosyon. “One of our audience requested our next song, Sound of Silence.” Narinig nila ang sinabi ng Dj sa itaas ng stage. Ilang sandali pa ay pumailanlang ang nakaka inlove na music dahilan upang lumakas ang kabog ng dibdib ni Hera. Nanumbalik siya sa sariling katinuan ng marinig ang bulong ni Rhayan sa kanya. “Is that what you want to talk about? All right, come with me.”

“Kung alam mong mali, tigilan mo.” “I can’t,” sagot niya. “I don’t want to.” --- Ang mga kamay niya, umakyat sa pisngi ko, pababa sa leeg, pero hindi nakakasakit. Mainit, marahan — parang bawat galaw ay paghingi ng pahintulot. “Tell me to stop,” sabi niya ulit. Pero gaya ng dati… hindi ko magawa. “Please,” bulong ko, pero hindi ko na alam kung please stop ba o please don’t stop.

May kaylangan pa akong tapusing video. Next week na ang labas ng album ko. Kasabay ng paglabas ng music video ko. kaylangan ko na tong matapos para hindi magahol sa oras. I closed my eyes and let out a deep sigh. I should compose myself. Dont let it distract you. Be professional. Dumilat ako saka naglakad. Lets work! End of chapter 143

Julius’s words echoed in his head. “May naaalala ka pa ba?” tanong niya, marahan, parang natatakot guluhin ang utak ng kapatid. Julius took a shaky breath. “Hindi ko alam kung totoo o panaginip lang. Pero paulit-ulit siyang bumabalik…” Renzo turned back, watching him. “I remember... music,” Julius whispered. “Sobrang lakas. Parang galing sa loob ng kotse. May tumutugtog… I think it was ‘Stay’ ni Rihanna, or something similar. I remember the beat. Tapos may halakhak.”

Tiningnan ko ulit ng masama si Scart ng hilahin niya ako sa mga upuan na nakaayos na. "Kapag nag stop ang music kailangan nakaupo na kayo. Paunahan ito dahil hindi lahat makakaupo. Kong sino ang hindi nakaupo ay out. Remember babawasan ang upuan 'pag may ma out na player," paalala ni President. "Yes ma'am!" "Ay ano ba kayo. Ginawa niyo akong girl but i like it." Tumawa kaming lahat sa pabebe ng boses niya. "Okay let's the game begin!"

Islaine's Point of View Sumabay ang hiyawan ng mga tao, ang kantang “Don't Stop The Music” ni Rihanna, at iba't ibang kulay ng ilaw nang imulat ko ang aking mga mata. The island feels so alive and there's no way people will be sleeping at this moment. Umaagos ang kanta mula sa malalaking speaker na nakatayo sa gilid ng pampang, humahalo sa tawa ng mga tao, sa tunog ng bote na nagkikiskisan, sa sigawan ng magkakaibigang matagal nang hindi nagkita. Ang ilaw ng mga bumbilyang nakasabit sa lubid ay parang mga bituin na bumaba para makisaya—dilaw, mainit, buhay. Kaniya-kaniya ring pagandahan ng beach outfit ang mga narito lalo na ang mga turista. Tinanggal din ang mga tent sa dalampasigan at ang

sambit ko habang pinagmamasdan ang dugo na umaagos papunta sa palad ko. "Minsan pag nahihirapan na ako ay gusto ko na lang maglaho sa mundo." Hindi pa ako nakuntento sa hiwa at itinapat ko ulit ang gunting sa aking pulso. Isa pa sanang hiwa ang gagawin ko ngunit napatigil ako nang tumunog ang ringtone ng cellphone ko. A music played. Natulala ako habang nakikinig. Don't give up It's just the weight of the world

🎵🎵 I don't know how you do what you do I'm so in love with you It just keeps getting better I wanna spend the rest of my life With you by my side Forever and ever Every little thing that you do Baby I'm amazed by you... 🎵🎵🎵 'Stop it, Martelle, stop it! This can't be. Dapat mong pigilan 'yang puso mo. Hindi ka pwedeng mahulog kay Alex. Hindi pwede,' I silently remind myself. Bago ko pa man ibaba ang mga titig ko ay naunahan na ako ni Alex. Unti-unti nitong ibinaba at itinapat nang sobrang lapit ang mukha niya sa aking mukha.

"Don't strain yourself next time. Take a break. Human life must always know how to set the time. Even the clock adjusts itself to 00.00 at midnight." "How? Normally, mine's 24.00." "Can you stop killing my vibe? And are you going to heal in time for the music event?" "Hmmm, worried ka lang sa akin.” "Don't be silly. It has nothing to do with you. I worry about the club."

LEXIE ZIMMERMAN- Isang simpleng babae na puno ng dignidad, nangangarap ng isang simpleng buhay na may kapayapaan ngunit mahirap para sa kan’ya na makaalis sa poder ng mga Terorista. Ang unang misyon ni Lexie ay patayin si Cedric ngunit dahil sa maling impormasyon na natanggap niya, nabigo ang kanyang misyon. Sa halip na patayin si Cedric, iniligtas pa niya ito. Idineklarang traydor sa kanilang grupo ang dalaga, dahilan kung bakit gusto siyang patayin ng mga kasamahan niyang terorista. CEDRIC HILTON- Sa edad na 34 ay naging matagumpay sa buhay, siya ang batang bilyonaryo na naging Governor ng Montenegro City. Naging obsessed sa babaeng nagligtas ng kanyang buhay. Hindi tumigi