Novel & Cerita Please Don't Stop The Music

Kaya tumayo na lang siya sa tabi ng kama ni Madison, may suot na earphones, paulit-ulit na pinatutugtog ang kantang "You Raise Me Up" Instrumental lang ito, wala itong lyrics. Pero nakakadala ng atmosphere. Si Audrey, ayaw lumabas ng kwarto. Si Jeandric, nanatiling nagbabantay sa labas, madilim ang mukha at tuloy-tuloy ang paninigarilyo.

Inosente man ako sa ganitong kamunduhan pero hindi naman ako sobrang ignorante para di malaman ang sunod na mangyayari. "Pakiusap lang, huwag mo ng ituloy. Tama na! Tama na!" Napahagulhol akong nakikiusap ngunit agad din akong natigil nang marahas nitong hinalikan ang aking mga labi. "No way! No one can stop me to finally claim and own your body and soul. Ahhh shit!"

"Everything is fine. Kailangan ko lang ng space." "Honey, sino ba ang niloloko mo? Siguradong hindi ako." Biglang namatay ang New Year music na tumutugtog sa background. Naging mabigat at nakakasakal ang katahimikan. Sa wakas, humarap na ako. "Georgia, ibalik mo ang music. Pinapalaki mo ang maliit na bagay."

tinapik ko siya at nag tungo sa direction ng tugtog. Nang makarating ako sa tapat ng pinto ng music room, pipihitin ko sana ang pinto nang nakalock ito. "Great!" dissapoited na saad ko. Inilapit ko na lang yung tenga sa pinto at nakinig sa kakantahin niya. "I can hold my breath I can bite my tongue I can stay awake for days If that's what you want Be your number one...."

If you say stop, hihinto ako. Napahawak ako sa kadena sa aking kamay, sa kabilang banda ay ang kumot na kinuyukos ko dahil sa sakit at sarap. Alam kong kung sasabihin ko ang salitang iyon, titigil siya. Aalis siya. At ako ay uuwing luhaan kay Marcus gaya ng dati. Babalik sa rehas ng isang toxic na relasyon. "Don't stop," bulong ko. "Please. I've been stopping my whole life."

Seryoso ang mukha at mukhang anytime ay handa ng manermon. Walang alinlangan na binuksan nito ang pinto ng R4. Hindi ko naman alam kung papasok ba ako o huwag na lang. Nanatili na lang akong nakatayo sa labas pero naririnig ko naman sila dahil sa nakaawang naman ang sara ng pinto. Nakikita ko din ang ganap sa loob. "Stop the music, please?" pautos na saad ng dalagita.

Depensa ko sa sarili saka nagpatuloy sa pagkain at panonood. Nagtuloy-tuloy lang ako sa panonood at pagkain. Nang matapos ang aking pinapanood ay inilipat ko ito sa ibang channel pero wala na akong magustuhan panoorin. Sakto ay merong myx sa kanyang cable kaya pinanatili ko na lamang doon. "You love music like that?" Turo nito sa T.V na sa ngayon ay Don't Start Now by Dua Lipa ang pine-play na music video.

“Ituloy na natin ang pagsayaw, dali, magpatugtog ka na ng music.” Ipinagpatuloy ni Noah ang pagpapatugtog ng “Butterfly Lovers” sa phone niya, pero hindi niya magawang bumitaw. Sa kalagayan ni Agatha ngayon, kapag binitawan niya ito, siguradong babagsak ito sa sahig. “Halika na! Sabayan mo ako!” napangiti si Agatha kasabay ng music.

Isang maling tipa sa tiklado ng piano ang umalingawngaw sa loob ng maliit at mainit na music room. "Masyadong mabilis, Anna. Tandaan mo, ang musika ay parang paghinga. Hindi mo ito dapat minamadali. Subukan natin ulit, mula sa third measure," malambing na pagwawasto ni Sophia habang dahan-dahang ginagabayan ang maliliit na daliri ng kanyang pitong taong gulang na estudyante.

Lalong lalo na sa chorus ay napapasabay na rin ako sa beat. “Should I give up? Or should I just keep chasing pavements? Even if it leads nowhere Or would it be a waste? Even If I knew my place, should I leave it there?" Ginawa ko na ring mikropono ang bulaklak na pinahawak lang niya sa’kin. Di ko naman sisirain! “Should I give up? Or should I just keep chasing pavements? Ev…” Napatigil ako nang bigla niya na lang patayin ang music.