Please Don't Stop The Music Novels & Stories

Muntikan na niyang makalimutan kung gaano ka espesyal ang araw na iyon. "Pasensya ka na. Sobra lang akong nag-alala." Gumuhit naman ang munting ngiti sa labi ng kanyang mister. "Let's just forget it." Lalong tumamis ang ngiti sa labi nito. "So, can I have this dance?" "Eh wala namang music." "Edi magpapa-music tayo."

Ilang minuto ka ng naghihintay? kalixjhdv: It's okay. Maghihintay ako. roseannemb: Aalis na ako dito sa announcement ang boring dito, eh. kalixjhdv: Don't. Anong don't? Kanina pa yata siya sa labas pero hindi man lang nag-message. Hinihintay niya yata akong mag-message sa kaniya. Ganun ba talaga kahirap na mag-first move? roseannemsb:

Sa pagkabigla ko ay hindi ko sila matawag para magtanong at humingi ng tulong. Pinatay ko ang music at tinanggal ang earphone ko sa tenga ko. Nagpatuloy ako sa paglalakad pero hindi nagtagal ay tumigil din ako dahil hindi ko na sila matanaw at hindi ko alam kung saan sila susundan.

Hindi siya mapakali at panay ang lingon niya sa paligid dahil baka bigla na lang may pumasok na tao at mahuli sila sa gano'ng akto. "Stay still, Anna." "B-baka m-may tao," aniya. "Nevermind them. Just focus on me." anito at muling sinunggaban ang dibdib niya. Jusmiyo Marimar! Paano nga ba sila umabot sa gano'ng tagpo ng amo? Bakit ni wala man lang siyang nakapang pagtutol sa sarili? Inaangkin na nito ngayon ang dibdib niya pero heto siya, nasasarapan imbes na pigilan niya ito.

"Yeah, 'til six in the morning. Baby, don't stop; keep it coming. Make me feel so good so that I'll remember it tomorrow." Never will I let go of him. Never. Never again. "I can't stop thinkin' about you. 5 stars every time that you come through. Oh my God, I must have gone crazy. Oh my God, I can't get enough, baby."

“Just… stay.” Napatingin si Mirae, natigilan sa tono ng boses nito—hindi iyon utos gaya ng dati. Ito’y pakiusap. For a moment, she stopped resisting. Ang umagang iyon ay tila huminto ang oras. Sa labas, naririnig ang mahinang tilaok ng mga ibon, at sa loob, tanging ang magkahalong paghinga nilang dalawa ang musika ng katahimikan.

“Sorry, papatayin ko na lang ‘yong speaker.” “H’wag na. Stay.” “Pero—” He cut me off. “Okay lang na may music. Mukhang sanay ka ro’n kaya h'wag mo nang patayin ang speaker." “Paano ka?” “Don’t mind me, okay? Matulog na tayo.” at pumikit na siya. Halata sa mukha na ‘di agad siya makakatulog kaya bumangon na ko. Ayaw kong makitang nahihirapan siyang makatulog dahil sa naka on pa rin ang speaker.

sagot niya habang nakatungo at agad ko naman sinulat ang order niya. Ewan ko pero parang pamilyar sa akin ang boses niya pero hindi na ako nag-usisa pa. Medyo madilim sa pwesto niya kaya hindi ko maaninag ang mukha niya. Wala rin naman ako interest na makita pa ang mukha niya. Kahit na medyo malakas ang live music ay malinaw ko naman narinig ang order niya. "Is that all, Sir?" tanong ko pagkalipas ng ilang minuto.

Marahan ko siyang sinasabayan at bawat kislot ng katawan ko ay tumutugon sa ritmo na kaniyang dinidikta. Sa gitna ng aming pãgtatalik ay muling umalingawngaw ang tunog ng kaniyang cellphone. Isang istorbo na muntik nang sumira sa momentum pero hindi ako papayag na matigil ito. “Don’t stop,” utos ko sa kaniya sa isang paos na tinig.

Reklamo ko at pinigilan ang sarili kong gumawa ng tunog na ikasasaya niya. Madaling araw na at dapat nagpapahinga na kami ngayon pero heto na naman siya. May gaganapin pang selebrasyon bukas—mamayang gabi. Ayaw kong magmukhang zombie pero wala yatang balak matulog ang lalaki na ‘to at dinadamay pa ako. “Don’t stop yourself from moaning, Love…” malalim ang kaniyang boses at alam kong nakangisi siya ngayon.