Poem About Bullying Romane & Geschichten

Sa gulat ay hindi nakaiwas ito kaya’t napatumba sa sakit sa mata na tumama ang balisong dito. Napaatras naman ang mga estudyante sa patuloy na ginagawa ni Sync. Maging ang mga kapwa niya nabu-bully-ing estudyante ay natatakot na sa kanya. Kung saan-saan na kasi tumatama ang hinahagis na balisong ni Sync na kung saan ay tila wala na siyang kontrol dito. Lahat ng estudyante na nambubully ay tinamaan niya sa mata at noo ng mga ito. At ang natitira na lamang ay ang lider na kanina ay sinaksak na niya sa sikmura. Mukhang hindi pa ito magpapatalo at balak pang lumaban dahil mayroon itong baseball bat sa kanang kamay. Napangisi naman si Sync.

"Hindi. Masama lang loob ko sa kanila at hindi pa ako handa na tanggapin ng mga sorry nila." "I understand. Ihahatid na kita sa bahay." "Baka busy ka pa. Pasensya na sa abala," ani Karina at huminto sa paglalakad. "At salamat pala sa ginawa mo. Sana hindi na nila ulitin." "No worries. They will be monitored 24/7." "Really? Bakit?" "I filed a case. And they are now under investigation. Bullying is not the ok only crime they committed. They are the worst human being—they must learn their lesson."

Pagkapasok ko ng gate ay agad na tumambad sa akin ang mga estudyante na tila hinihintay ang pagdating ko. "Everyone the nerd is here." anunsyo ng isa sa mga matinik na bully sa eskwelahang ito. Jessica Miller, ang anak sa isa sa mga board members. Palibhasa ay malakas ang kapit kaya malakas ang loob na magreyna-reynahan dito. Napabuntong-hininga ako at bahagyang inayos ang salamin ko. Umagang-umaga naghahanap sila ng gulo. Hindi ba sila napapagod sa kakapeste sa akin? Halos araw-araw kung pagdiskitahan nila ako at wala iyong tigil. Sinasayang lang nila ang oras nila sa akin na obviously ay wala akong pakialam na sa palagay ko ay iyon ang kinaiinisan nila.

Para bang siya ang dahilan kung bakit ito napahiya. Ngunit sa pagkakataong ito ay hindi siya natinag. Hindi siya umiwas ng tingin, hindi rin siya nakaramdam ng takot. Marami na siyang naranasang bully sa buhay. Marami nang taong minamaliit siya at gustong yurakan ang kanyang pagkatao. At isa lang ang natutunan niya sa lahat ng iyon... kapag patuloy kang tatahimik, lalo ka lamang nilang aapakan.

[Flashback] "Leave her alone or else I'll tell the teacher about this," I warned, her classmates immediately ran away as I approached her. She's crying because they won't stop bullying her when the teacher is not around. Now they even chose this quiet place where I read books just to make fun of her. I can't take it anymore, they're so immature. "Are you okay?" I asked. Marahan siyang umiling habang patuloy parin sa pag-iyak. She's too loud, when will she stop crying? What if the teacher caught us, they will think that I was the one who made her cry.

bigla ko din naisip na medyo nakakamiss din sa mundo ng mga mortal kung saan bully din ang mga nagiging classmate ko. Napag-alaman ko kasi sa mundo pala na ito uso din ang mga bully kagaya na lang grupo nila sisiw, sila kasi ang numero unong bully dito dahil siguro nasa ranking kaya mayayabang. "Baby, honey mahal kita Di ko mapigil 'tong nadarama Turuan man ang puso kong ito Ikaw parin ang syang hinahanap-hanap ko."

sagot ni Jon. "Di sana hinila mo na si ate Jam mo at umalis para di na lumala ang away. Kapag pinatulan kayo at nagkagulo, di lahat kayo nasaktan," seryosong sabi ko naman. Hindi na umimik ang mga bata. Nagyuko lang sila ng ulo. "Pero Mama, hindi pede na umiiwas na lang kami palagi. Kasi kapag lagi kaming umiiwas at takot, mas lalo po nila kami ibu-bully," mahina na sabi ni Jan.

'Your blood matches the color of ink on my favorite ballpen especially when it's scattered all over my paper' Basa ko sa nakasulat sa maliit na papel. Malalim ang kahulugan no'n kaya agad akong kinilabutan at kinabahan. Napayukom ako at pinasok sa bulsa ang papel. Mga duwag sila, kung gusto nila akong e bully. Gawin nila ng harap-harapan. Alam ko na kung sino ang puno't dulo nito. Walang iba kundi si Gabriela lang naman at ang mga alipores niya.

“I hate bullying. Iyon ang bagay na hindi ko kayang palagpasin. Bullies doesn’t deserve any forgiveness.” Kumurap-kurap siya. Tumigil ito sa paglalakad. Walang katao-tao ang hallway kaya halata niya sa timbre ng boses ni Dwight na iba ang dating ng sinasabi nito. Tumingala ang lalaki at pumamewang. Humugot ng malalim na hininga bago muling nagbaba ng tingin sa kanya. “My sister died because of bullying.”

Habang kumakain kaming dalawa ay nagulat ako nang may maramdaman akong malagkit na binuhos sa may ulohan ko. Rinig ko ang malakas na singhapan nang mga studyanteng nasa loob nang canteen. "What the fuck did you do Mia?!" Malakas na sigaw ni Nica. Nanatili lamang akong nakayuko sa inuupuan ko. Nahihiya akong tumayo dahil sa mga taong nakapaligid samin. Sobrang kahihiyan ang pangyayaring to. This is the most embarrassing bullying i ever had since then.