Poem About Bullying の小説・ストーリー

F stands for fearless. Lahat ng sumusubok na banggain ako o ang samahan , dalawa lamang ang napupuntahan--- crippled in fear or going home battered. Bullying is not my problem; instead, it was my weapon. I used it to take advantage of my foes on campus and those who dared to challenge me. That’s why my life doesn’t end well at boring. My early life taught me to fight- not just for the right- but to become this one feared man of campus whose name was known by all.

She whispered worriedly. Noon pa man ay talagang takot na kami sa higher batch dahil maliban sa mas matanda sila sa amin ay sila rin ang pasimuno sa bullying na nagaganap sa loob ng escuelahan. Nong una ay hindi ko pinapansin ang mga ginagawa nila kahit na halatang ang ilan sa kanila ay pinepersonal na ako. Hinahayaan ko na lamang sila para wala nang gulo. Pero sumusobra na sila ngayon! They're trying to humiliate me in front of everyone!

Bakas sa mukha n'ya ang pag-aalinlangan kung ayos lang ba ang pagtanong n'ya tungkol sa nangyari kagabi. Mahinang tawa ang pinakawalan n'ya. Lalong sumingkit ang mata n'ya dahil dito. The mole under her right eye was so captivating. "'Wag mo na pala sagutin." My hand reached her shoulder as we walked towards gate. "Sa ganung paraan n'ya ako binu-bully," pinilit kong 'wag gumaralgal ang boses ko. Agad n'yang inalis ang kamay ko at hinawakan n'ya ako sa magkabilang balikat para iharap sakan'ya. "What the fuck!"

Napakunot ang noo ko nang mapansin ang isang kumpulang estudyante sa gilid na tila ba may pinapalibutang kaklase. "Hoy kulot na tisay! Diba sabi mo mayaman ka?! Nasaan ngayon yung pagkain mo? Yung pera mo? Bakit hindi mo ilabas? Baka naman niloloko mo kami? Maybe you're poor!" Suminghap ako at napatingin kay Gideon. "They're bullying someone, aren't they?" Nakaramdam ako ng kung anong pag-aalala. Gideon nodded. I saw how his expression changed while watching those elementary girls.

Piningot niya isa-isa ang mga bully na bata at inakay ako papunta sa clinic ng ampunan. “Bakit ba hinahayaan mong i-bully ka ng mga 'yon? Pwede namang lumaban, 'di ba?” tanong niya. Napakunot-noo ako. “Ang sabi ni Mama hindi mabuti ang lumalaban,” katwiran ko naman. “Kaya ba may peklat ka sa likod dahil hindi ka lumaban sa mama mo?”

Lumubog siya sa tabi ko sa sopa. “Hindi ko iniisip, alam ko. Kung hindi ko sinimulan ang lahat ng ito, hindi natin kailangang mag-alala na may makatuklas sa ating mga lihim dahil wala namang magiging lihim. Ngayong alam na ni Sandra at ng kanyang maliit na koponan ng mga bully, malalaman na ng buong mundo.” Nagpatuloy ako nang nagpatuloy. Halos hindi ko binigyan ang sarili ko ng oras para iproseso ang aking mga iniisip bago magsalita. “Ako—” Teka, nagtunog iyon na tila hinahangad ko na sana ay hindi ko siya nilinlang at nagtunog katulad ng simula ng isang paghingi ng paumanhin. “Huwag mong asahan na hihingi ako ng paumanhin, hindi ko gagawin. Kahit gaano ko pinagsisisihan ang ginawa ko, gaga

Napalingon ako sa kaniya bago umiling. "It is my duty to protect you when you need my help. I'm your bestfriend, Zari," sambit ko pero umiling lang siya. Hindi ko na inintindi iyon at muling bumaling sa mga babae sa harapan namin at masama ulit silang tiningnan. "I swear... After this event, I will make sure that you be kicked out of my school. We don’t need students who have a trashy behavior. I’ve given you a lot of chances, but you haven’t changed. Now, you're also bullying innocent students. I had enough... you used up all my patience. Let's wait until this event ends. I will use all the connections that I have just to get you expelled from our school. You are just a big disappointment t

Hindi aakalain ng mga ‘yon na ‘yong ginagawa nilang pam-bully sa kaniya ay pang-elementary lang ang galawan. Ayon, bukod sa sampal at suntok na ginawa niya sa leader ay napa-kick-out niya pa sa IMU. Kaya simula no’n wala ng nangahas na may mam-bully kay Elia. Kaya kahit papaano naging kampante siya lalo na’t kung nasa eskwelahan ito. Hindi niya maiwasan na mapabuntong-hininga. Ang gusto lang naman niya ay mag-bar ngayong gabi pero bakit parang ang laki na ng problema niya?

Bigla tuloy akong naawa. "Some kids in my school don't want to play with me. They said I'm weird kasi wala akong mommy." Masakit isipin na ang batang ito, sa ganyang edad, ay nakakaranas kaagad ng bullying. Alam kaya kaya ito ng magulang nya? "Gusto mo ba, ako muna ang mommy mo ngayon?" Nandito na rin lang naman ako at gusto pang magpalamig, kaya pasasayahin ko muna ang batang ito.

Agad ko siyang tiningnan at agad na sumalubong sa akin ang nag-aalala nitong mukha. Ngumiti ako, marahang tinapik ang balikat niya at sinabing... "That's how you should stand against those who bullies you. Hindi mo pwedeng ipakita na mahina ka. You have to stand on your own and face them. Hindi ka pwedeng maging mahina dahil hindi sila titigil sa pang-aapi sa 'yo." Wika ko. Ngumiti siya pabalik at sunod-sunod na tumango na para bang sinasabi niya sa akin na gagawin niya rin ang ginawa ako pagdating nang araw.