Poem About Bullying นิยาย & เรื่องราว

Bahala ka diyan, magmatigasan tayo. "Are you still mad at us?" tanong ni Cattleya nang abutan nila ako sa labas ng campus. "I'm sorry na," Penelope said, tugging on my arms. Inakbayan din ako ni Marie Jane sa balikat at isinandal niya ang ulo niya roon habang humihingi ng tawad. "Bullying others does not make you strong," sabi ko. Sumimangot sila kaagad. "It only makes you look pitiful," matapang ko pang pahayag.

Naramdaman kong biglang nanlamig ang buo kong katawan. At sa isang iglap, alam kong mas malalim pa sa simpleng bullying ang problemang kakaharapin namin. At ang susunod na target… maaaring hindi na si Rafael.

“Bakit ka ba nakikialam sa kanila? You can’t just interfere with people who are minding their own business! It’s not your place, and it’s not something you should get involved in.” “Dad, you know how much I hate bullies!” I snapped as I crossed my arms over my chest. “Hindi ako basta-basta tatahimik na lang kapag may nakikita akong inaapi. I can’t stand the thought of someone being bullied right in front of me while everyone else looks away like it’s none of their business. Like what you are telling me now!”

Hindi niya maitago ang kanyang mga luha na pilit niyang pinipigil. "Atty," wika ni Pearl sa bahagyang nanginginig na tinig, "ano po ang pwede nilang ikaso laban sa akin, bukod sa cyberbullying? May laban po ba ako? Alam niyo, kami ng anak ko... natrauma sa ginawa niya. Sa pagtataksil niya. Iniwan niya kami sa ere, tapos ngayon, parang ako pa ang masama."

Their family was very kind except for uncle Dantes younger brother Airon Gale. I still remember since I was child he always teased me and make me cry. At my young age I already experienced bullying with him. He always shouted at me. Mula noon ay tumatak na sakin ang masama nya ugali. May nabuong galit sa dibdib ko na hanggang ngayon ay dala dala ko. Nagkaroon lang ako ng peace of mind ng pumunta sila sa U.S. Naiwan dito si lola Mary at ang mga kasambahay nito ang kanya kasa kasama sa bahay. Si lola Mary ang mabait na ina ni tito Dante at ni Airon.Kahit wala ang friend ko ay madalas ako sa kanila. Halos araw araw pag galing ko sa school ay duon ang diretso ko. Magkatabi lang ang aming mga bah

I'm doing my best para matuwa ang Lola ko sa akin kahit na ginaganyan nila ako but I guess ang time na rin ang nag-utos na tama na ang mga pinaggagawa nila na bullying from students na akala ko ako lang ang nakakaranas ng ganyan pero marami rin pala kaming tahimik lang at ngayon ay sana man lang, natuto na sila kung nasaan man sila ngayon. At sana sa katulad ko na nakaranas ng bullying ay nakamtam namin ang hustisya lalo at mali na maging tahimik ka lang, sana pala naging matapang na lang ako ulit para maipaglaban ko ang sarili ko, but I'm not… and that's my biggest mistake. Lola asked me kung gusto ko ba raw mag transfer ng ibang school but I declined her offer kasi mag-aadjust na naman ako

Ibinuhos niya ang natitirang tubig sa ulo ko. Damang-dama ko ang lamig ng tubig pero wala akong lakas upang ipagtanggol ang sarili ko. Masyado silang marami. Isa pa, kung papatulan ko sila, sa dami ba naman nila, hindi ako makakatakas. "Owwww," they said. I heaved a sigh . Bigla akong nanliit sa sarili ko. Heto na naman sila sa pambu-bully sa akin kahit wala akong ginagawang masama.

To make matters worse, they seemed even worse than I imagined. Maya-maya pa ay mayroong isang babaeng dumaan sa harap namin at sadya pang itinapon ang hawak niyang juice kay Ingrid na pareho naming ikinagulat. May mga narinig akong singhapan sa paligid na maya-maya pa ay naging tawa. “Ooops! Sorry, my lady… I slipped…” the woman with the ridiculously short skirt and high heels said, her tone dripping with insincerity, clearly another one of the bullies.

Ang arte mo. Titig ko nga sa kamay niya na naka-ulunan sa unan. Habang yung isa nasa dibdib nito. “Tapos, may mga batang walang magawa kundi mambully. Nakakahiya din na ikaw itong palaging binubully. Nakakababa ng pagkatao. Pero di ako nagpadala sa mga bully na yan. Tuloy, tumayo ako sa sarili ko. Inu-upakan ko sila. Yung gigil ko sa kanila ko binubuhos ko talaga. Walang awat. Kasalanan nila yun eh. Mga kalalaking tao pumapatol sa babae. Tsk. Ikaw. Wag na wag mong ginagamit ang lakas sa isang babae. Talagang ako ang uupak sayo. Pero, base naman sa nakita ko. Pinalaki kayo ng mga magulang niyong maginoo. Inaamin ko, maginoo ka nga. Kaya lang talaga may sayad ang utak.”

-- I thought I'm just a nobody, I thought I'm just a victim of bullying, I thought I knew my parents, I thought I knew myself. At least I was right in not wishing for a thrill in my life. Because now that my life is full of thrill, I don't know how to escape it anymore. Or will I even escape it.