Poem About Bullying นิยาย & เรื่องราว

The bullies laughed like maniacs and nag-apir pa sila. “Lungkot ng buhay niyo, ang hirap niyong pasayahin. Bakit ba palagi niyo siyang ginaganyan? Ni wala nga yang ginawa sa inyo eh.” Saway ni Claven sa kanila. “Kasi wala siyang magulang! At ayaw namin sa mga taong orphan, kasi they’re poor.” Pagdadahilan ng isang bully, hindi ko talaga minsan alam kung anong purpse ng buying nila towards sa akin. “I heard na may kapatid siya, I’m sure all he did was to cry all day because mommy and daddy are not around.” Sumama na yung timpla ko nung dinamay nila yung kapatid ko. Kaya naman tumayo ako at dahan-dahan pumunta sa harapan nila.

Nanigas sila sa takot at nerbyus. "Girls, just a little reminder... It's not righteous to bully someone or to abuse an innocent, because the karma itself will be getting back on you triple or more than you expect." -Marco

Ganoon na lamang akong napabuntong-hininga dahil may inuutusan na namang guwardya ng school ang nanay ko. Kung ituring niya talaga ako ay parang bata. Alam ko na nga kung anong ginagawa sa sex. Napaamang ang lahat kaya nakuha nila ang atensyon ko. Muli kong binalik ang tingin sa gate. Nakadapa na ang babae sa semento nang makita ko. Binuksan pa ng mga bullies ang bag nito at pinagkakalat ang mga gamit sa daan. I wasn’t looking at her belongings; my eyes were on the girl who was still lying face down. Wala man lang tumulong sa kaniya na kahit isang lalaki. No one even tried to stop the bullying that was happening.

Nanlilisik ang mga mata niya habang isa-isang tinititigan ang mga kaibigan niyang bumaliktad na sa kanya. “Bago kayo pumunta dito, dapat alam niyong ayaw ko ng bully, di ba? Kahit sino pa ‘yan, kahit hindi pa si Crystal ‘yan. Bullying is bad. At hindi ko tinotolerate na sinisiraan niyo ang ibang tao para umangat kayo.” “Pasensya na po talaga, Miss Jenna.” nakayukong sabi ng mga kaibigan nya. Sabay-sabay pa magsalita ang mga ito.

“Sorry, please!” “Sorry?” the woman scoffed. Nanlaki ang mga mata ko nang makarinig ako ng lagapak na sampal. Fuck, this is bullying and I should stay away from this, pangalawang araw palang ng school kaya hindi ako pwedeng makasali sa gulo! “You stupid, matatanggal ba ng sorry mo yung mantsa sa damit ko?” sigaw pa nung babaeng kanina pa nagsasalita, siya ata yung Jess.

Palaki ng palaki ang bilang ng mga tao na nagsu-suffer sa ganitong klase ng sakit, especially sa mga teenager, mga bata at may mga kapansanan na nagiging tampulan ng bully. Naransan ko kung gaano kasalimuot ang mamuhay bilang isang biktima ng bullying. Mahirap. Hindi biro ang anxiety at depression na nararasan ko noon, lalo na kapag dumarating ang panic attacks sa hindi mo inaasahan na oras. Kaya naisipan ko bumuo ng robot na pwedeng makausap at makapitan sa oras na dumarating ang pinakamadilim na sandali sa buhay ng isang tao.

like the weight of their silence was too heavy for me to carry. "Where are your parents? Is yaya your mom?" one of my classmates sneered during recess. "Are you an orphan? Or do your parents not love you?" another one teased. I clenched my fists around my skirt, trying to hold myself together as they laughed. Their words stung more than I wanted to admit. "Mifi!" Yaya's voice cut through the noise as she rushed to my side. She glared at the kids. "Stop bullying her." "You're the maid, right? Was she abandoned by her parents? Poor girl!" one girl mocked before they all burst out laughing again.

Siguro ay hindi na niya maitago ang inis niya sa akin. "Imagine my shock when that girl –," "Amber." Putol ko sa kanya. Tinapunan niya ako ng isang masamang tingin bago nagpatuloy ulit. "Well, Amber's parents want to file a bullying case against you. Bullying may sound so overused to you but it's really serious." I laugh because I think he's just kidding. Pero biglang nawala ang pagtawa ko nang nakatingin lang sakin ang tatlo kong kapatid, as if I am losing my mind. You've to be kidding me.

"Iba ka rin tumira 'no? Simple pero sapol hanggang atay!" Hinawakan ko ang daliri niya na panay pa rin ang sundot sa tagiliran ko. "Ayaw lang magpasalamat, gumaganti na agad? Iba ka rin mag-isip 'no?" Siya naman ang tinuro ko at sinamaan din ng tingin. "Naman, talagang iba mag-isip ang bully na gaya ko," pagyayabang niya. Taas noo pa. "Kayabangan mo rin. Hindi nakaka-proud ang pagiging bully, Myra." Umirap ako at muling pumikit.

Ikinuyom ko ang kamao at masama silang tiningnan. “Hindi ko alam na uso pa pala ang bullying sa college? So childish,” I said. “Mas okay naman ang childish kaysa sa prostitute katulad mo.” Natawa ako. “Sige na nga, prostitute na ako. Sabi n’yo e. Baka magsumbong pa kayo sa mama n’yo kapag hindi ako sumang-ayon. Umuwi na kayo, baka basa na ang mga diapers n’yo.”