Poem About Bullying Mga Nobela at Kwento

ani Kobe sa harapan ng mikropono, wala nang halong kalokohan at biro sa hitsura. "To inform that bullying is an act that we should not tolerate in our school, in Castel, and even anywhere we go. It is a form of discrimination, mistreatment, and abuse." Natahimik ang buong gymnasium. Sa pag-aakalang kasiyahan ang mapapala sa pagdalo ng awarding, nagpang-abot ang kalituhan, gulat, at pagsisisi sa kanilang mga mukha. Hindi ganoon kahaba ang ginugol na oras ni Lascano nang nilahad na niya ang mikropono kay Azalea.

"Bakit hindi ka lumalaban sa kanila?" Mas lalo siyang yumuko. I don't know but mabilis akong mairita sa mga taong hindi kayang ipaglaban ang mga sarili nila at pinapalagpas ang pangmamaliit sa kanila. Humarap ako sa tatlong mga chaka naman ang pagmumukha pero ang lakas nilang manlait ng kapwa. Ayokong nanlalait kahit ipinanganak akong laitera dahil baka ma-trauma sila sa mga sasabihin ko but I don't tolerate bullying. This is not the first time and I will always stand for those who are being bullied.

Pero madalas ay wala lang talaga akong lakas ng loob. Kahit ako mismo ay napapagod nang intindihin ang sarili ko. Nahihirapan na 'ko sa sitwasyon ko. I wanna be able to speak up my thoughts too. But it seems impossible to me right now. I doubt that day will ever come. "Isa pa, senior high naman na kayo sweetie. I don't think bullying would still be a thing there. Hindi naman na kayo mga bata at siguradong matured na rin ang mga kasama mo dyan," she hopefully said.

“Maraming tao ang nagsasabi, ‘Bakit sa’yo ginagawa ito at hindi sa iba?’” Bahagyang tumigil si Elijah. Tumingin siya sa mga estudyante, isa-isa, parang sinusukat ang kanilang reaksyon. “Huwag ninyong hanapin ang mali sa biktima. Bullying is illogical. It is random. Anyone can become a victim.” Ang kanyang boses ay unti-unting naging mas matatag. “May mga nagtatanong, ‘Kasalanan ko ba?’”

Nag si hiyawan ang mga school mates namin nasa canteen ngayon. Nakita ko kong paano nanlisik ang mga mata nila sa ‘kin. Ningisihan ko sila. “Iyan ang bagay sa inyo mga masasama ang ugali! Mga bully!” “Ah talaga? Mabait ka?” sarkistong tanong ng pandak. “Hindi, kaya nga sinampal ko sa ‘yo ang spaghetti diba? Pasalamat ka ‘yan lang ang nasampal ko sa ‘yo hindi cellphone…” binulong ko sa ‘kanila at huli at ngumiti.

si Sharie na pasimpleng tinaliman ang tingin sa bayaw niya, ipinapakitang hindi niya na gusto ang tabas ng dila nito. Salitan silang tiningnan ni Everly na ang pakiramdam ay may ibig silang ipahiwatig sa mga naging salita. Napakunot ang noo ni Everly, naalala ang mga pangbu-bully sa kanya ng mga classmate niya noong elementary. Lagi siyang sinasabihan na hindi raw kamukha ng kanyang mga magulang, baka raw napulot lang siya sa kung saan. Malala doon ay sa tae ng kalabaw o kung hindi naman ay putok sa buho ng kawayan. Ngunit nang sumampa na siya ng highschool, doon na nagsimulang maging kamukha na niya ang mga ito. Nawala na noon ang bullies niya at naging kaibigan na siya halos ng lahat ng mg

“Kapag nagawa mong hindi makipag-away sa loob ng isang buwan, magiging sa ‘yo na siya, nauunawaan mo ba, King?” Nangunot ang noo nito at kaagad napasimangot. “Hindi puwedeng one day lang?” Natawa ang lahat kahit ang mga tagasilbi. Kilalang-kilala kasi ito bilang bully sa mga kapwa batang bampira at matigas ang ulo, masyado rin itong masayahin kaya nakakapanakit ito kahit ang tingin nito sa ginawa ay nakikipaglaro lamang ito.