Poem About Self Novels & Stories

Pero mabait naman talaga siya, may kaharutang taglay lang talaga. Pagkakuha ko ng damit ay nagbihis na agad ako. Nang tingnan ko ang aking sarili sa may salamin ay sadyang nagandahan ako sa aking sarili. Matino na ang itsura ko ngayon. T-in-uck ko lang 'yung t-shirt para mas disenteng tingnan. "Ayan, mukha ka ng tao, self. Hindi na halatang napadaan ka lang," sambit ko habang pinagmamasdan ang aking sarili sa may salamin.

At doon ko mas lalong kinain ang sariling pride. Hindi ka espesyal, Leah, paalala ko sa sarili ko, mas mahigpit na ngayon, mas desperado. Isa ka lang sa mga madadaanan niya. Ganoon din naman ang tingin ko sa sarili ko at sa mundo na tila hindi naging patas sa akin.

ang bawat salita ay tila ba pagpapakitang-tao ng sarili kong kamangmangan at pagiging makasarili noon. "Akala mo? Palagi na lang 'akala mo'... Adrian! Dahil iyan ang tanging alam mong gawin... ang mag-isip para sa sarili mo... ang magdesisyon para sa imahe mo! Isang buhay ang nawala... isang buhay na pangarap ko... at ang dahilan ay ang lalakeng pinangakuan kong mamahalin habambuhay," sabi niya habang dahan-dahan siyang umaatras... tila ba diring-diri siya sa presensya ko.

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

Ang babaeng nagbigay sa akin ng reyalisasyon na hindi pa katapusan ng mundo. Aminado naman ako na tinamaan talaga ang ego ko nung sabihin niya sa akin kanina na masyado daw akong mabigat. Kawawa naman pala talaga ang mahal ko. Ni hindi ko man lang napapansin dahil abala ako sa kakaself-pity. Promise, simula ngayung araw...hindi nalang sarili ko ang palagi kong iisipin. Si Ella na! Gagawin ko siyang matovation sa pang araw-araw kong buhay.

“Ilang taon na rin simula no’ng iwan mo kami. Ilang taon ko na ring hindi napapatawad ang sarili ko dahil tinatak ko sa utak ko na kasalanan ko pero tumatak rin sa isip ko ang mga sinabi mo. Hangga’t hindi ko nga naman pinapalaya ang sarili ko sa nakaraan ay hinding-hindi ako uusad. Hinding-hindi ko makikita ang hinaharap dahil ayaw kong bitawan ang nakaraan.” Mabilis kong pinunasan ang luha sa pisngi ko na hindi ko namalayang tumulo na pala. Tama si Mama. Bumubuo na rin ako ng sarili kong pamilya. Kung gusto kong maging maayos ang buhay ko sa hinaharap, kailangan kong matutuhang patawarin ang sarili ko. Ilang taon ko ring kinulong ang sarili ko sa banga na nababalot ng dilim at sa mga oras

Their world was so small, their view so narrow. “You think you're above it all. But you’re just like everyone else—scared of what you don't understand.” sambit ko para matauhan sila. Lumabas ako ng restroom, ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Ito ay hindi isang tagumpay, hindi sa tradisyonal na kahulugan, ngunit ito ay isang maliit na panalo para sa akin. I had faced them, faced their judgment, and hadn't crumbled.

Tumigil siya. Saglit. At saka— bahagyang ngumiti. Mali. Mapanganib. “Keep telling yourself that.” Mas lumapit siya. Mas malapit. Hanggang sa— halos wala nang espasyo sa pagitan namin. “At tingnan natin kung gaano katagal.” Hindi ako makahinga. Hindi ako makaiwas. Dahil kahit anong gawin ko— hinahabol ako ng sarili ko.

Hindi ko maaring ipaubaya na lang ng ganito ang sarili ko. Tumayo ako sa pagkakadaba, at isang malaking pino ang magsisilbi na ko na lang atang taguan… Wala na akong lakas para tumakbo… Mahahabol at mahahabol nila ako. Kaya kumubli na ako sa may puno. Niyakap ang tuhod ko at pilit na itinahimik ang sarili ko.

Habang tinititigan ko ang sarili ko roon ay hindi ko maiwasan ang mapatanong. Who am I, really?