Poem About Self Novels & Stories

Pero mabait naman talaga siya, may kaharutang taglay lang talaga. Pagkakuha ko ng damit ay nagbihis na agad ako. Nang tingnan ko ang aking sarili sa may salamin ay sadyang nagandahan ako sa aking sarili. Matino na ang itsura ko ngayon. T-in-uck ko lang 'yung t-shirt para mas disenteng tingnan. "Ayan, mukha ka ng tao, self. Hindi na halatang napadaan ka lang," sambit ko habang pinagmamasdan ang aking sarili sa may salamin.

At doon ko mas lalong kinain ang sariling pride. Hindi ka espesyal, Leah, paalala ko sa sarili ko, mas mahigpit na ngayon, mas desperado. Isa ka lang sa mga madadaanan niya. Ganoon din naman ang tingin ko sa sarili ko at sa mundo na tila hindi naging patas sa akin.

ang bawat salita ay tila ba pagpapakitang-tao ng sarili kong kamangmangan at pagiging makasarili noon. "Akala mo? Palagi na lang 'akala mo'... Adrian! Dahil iyan ang tanging alam mong gawin... ang mag-isip para sa sarili mo... ang magdesisyon para sa imahe mo! Isang buhay ang nawala... isang buhay na pangarap ko... at ang dahilan ay ang lalakeng pinangakuan kong mamahalin habambuhay," sabi niya habang dahan-dahan siyang umaatras... tila ba diring-diri siya sa presensya ko.

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

Ang babaeng nagbigay sa akin ng reyalisasyon na hindi pa katapusan ng mundo. Aminado naman ako na tinamaan talaga ang ego ko nung sabihin niya sa akin kanina na masyado daw akong mabigat. Kawawa naman pala talaga ang mahal ko. Ni hindi ko man lang napapansin dahil abala ako sa kakaself-pity. Promise, simula ngayung araw...hindi nalang sarili ko ang palagi kong iisipin. Si Ella na! Gagawin ko siyang matovation sa pang araw-araw kong buhay.

Inilapag ko na ang bote sa gilid at ang paa ko ang pinakiramdam ko ngayon. "A-Aray. . . " Wala sa sariling saad ko at natawa lang din ako. "Dios ko naman, self. Maglalasing na nga lang napilayan pa. Haha, ang tanga!" Tawa kong mag-isa. "Paano na ako tatayo nito?" Sabay tingala ko sa langit. "Pinokyo. . . Lift me up, baby ko!" Open arms ko sa sarili.

Ang kailangan ko ngayon ay lakas ng loob at tiwala sa sarili. Ang kailangan ko ngayon ay isang matatag na puso at isip. Ang kailangan ko ngayon ay isang matatag na paniniwala sa aking sarili. Ang kailangan ko ngayon ay isang matatag na pag-asa sa kinabukasan. Ang kailangan ko ngayon ay isang matatag na pagmamahal sa aking sarili at sa aking anak. goshhh

I'm not a bad person,pero bakit pakiramdam ko ang sama-sama kong tao. Gusto ko lang namang isipin muna ang sarili ko.gusto kong kumawala sa sakit pero bakit nangyayari to! This is the first time I become selfish after how many years of being selfless.ngayon ko lang inisip ang sarili ko! Ngayon lang ako humangad ng para saakin pero bakit paulit ulit pinapaalalang wala akong karapatang unahin muna ang nararamdaman ko!

Pagod na pagod ako, tipong kakauwi ko lang galing sa unang nakawan ngayon araw, pero heto na naman at aalis para gumawa ng kasalanan. Napahinto ako sa tapat ng salamin nang mapaadaan ako. Halos matawa pa ako matapos makita ang pasa sa gilid ng labi ko. Gawa ito ng isa sa mga ninakawan namin, binato ba naman ko ng bag. “Konti na lang self, makakalaya ka na.”

Tila pagod ang kanyang buong katawan, bumabangon lamang sya upang kumain ngunit pagkatapos ay hihiga ulit. Although her heart was deeply broken, there's nothing she could do but continue her life and live it to the fullest. “Alam mo self, maganda ka! Matalino, di ka lang katangkaran pero maganda ka!” Puri nito sa sarili. “Taena! Nagse-self love na'ko!” biro nitong muli sa sarili. Sa isip nito’y nais na nyang baguhin ang sarili nya habang nag-susulat ng nais nitong gawin ay biglang tumunog ang kanyang tiyan.