Poem About Self Novelas e Histórias

“Sa gitna ng luha, may liwanag pa rin Sa bawat sugat, may himig ng paghilom Tuloy ang awit, tuloy ang laban Hanggang sa huli, ako’y lalaban” Nilagay ko yung papel sa harap ko. Huminga ako nang malalim. Kahit mabagal, kahit mahirap, alam kong kaya ko. At habang tinutugtog ko yung chords ng bagong kanta ko, alam kong isa isa kong binubuo ulit ang sarili ko.

The heart will always help you remember who's the person you cherish the most. Shan's Pov: Napahinga ako ng malalim tsaka tumingin sa maliwanag na buwang nakapaskil sa malawak na kalangitan. Parang kailan lang nang mabigyan ko ng oras ang sarili ko. Iyong tipong walang inaalala na iba kundi ang sarili ko lang.

Paglabas niya, naka-oversized shirt at naka-barefoot, naglakad siya papunta sa maliit na hallway mirror. Tumingin siya sa sarili. Maputla. Pagod. Pero hindi wasak. Yung mga mata niya—mas matapang kaysa kagabi. Mas matalim kaysa kanina. Mas kalkulado kaysa kahit sino sa kalaban. Tiningnan niya ang sarili na parang hindi niya tinitingnan ang pisikal—kundi ang estado ng loob. “You’re not losing,” bulong niya sa sarili. “You’re evolving.”

Mabuti nga at hanggang ngayon scholar pa rin ako. "Isang taon...isang taon na lang...kaya natin to self!" kausap ko ang aking sarili "... wag kang bibitaw lalaban tayo. Magtatapos ako, pagkatapos maghahanap ako ng magandang trabaho. Gagawa tayo ng bahay at lilibutin natin ang buong mundo. "O bakit? Bawal bang mangarap? Mas maganda yung may pangarap sa buhay kesa wala diba?

Ganito palagi. Minsan nakakapagod na, ngunit kailangan kong lumaban. Kailangan kong gumaling. Even the best fall down sometimes and this is my breaking point. This is my lowest of low. It feels like it is as if I am a candle melting. But I am clinging to that thought that everybody needs me to be brave because they are counting on me. And they admire my courage, and shedding tears is not an option. Kinalma ko ang aking sarili.

"Mainit na mainit din." Namula siya sa mga iniisip pinilit niyang ipikit ang mga mata sabay dasal na sana mawala kung ano mag kahalayang iniisip niya. "Maawa ka sarili mo self, hindi ba't nahimatay ka gabi sa sobrang ka libogan mo." mahinang bulong niya sa sarili at binaon ang mukha sa leeg ng lalaking walang kamalay malay na hinahalay na niya ito sa isip niya.

Kung hindi, hindi ako pupunta dito dahil ang ilaw lang ay naroon sa may pinto, at malayo iyon dito sa tank. Lumipad ang isip ko sa nangyari kanina. Usually, hindi malinaw sa akin ang mga nangyari kapag nakainom ako. I always regard it as a dream. Pero ngayon na nahimasmasan ako na hindi dumaan sa tulog, ramdam ko na ang kahihiyan ng mga sinabi ko. “You made me a woman, so treat me like one?! Sana ok ka lang, Self.” Anong pinapakahulugan ko roon? Basta lang makapagsalita!

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.

So no one should feel like they are above me. Inaamin ko na napaka mahiyain kong tao. I am not into showing my self kasi hindi ako confident. But when it comes to this, when it come's to a situation where I felt like I was being underestimated too much. Napupukaw ang dragon na mahimbing lang natutulog sa aking kalooban. No one should mess with me because I can breathe out a fire anytime.

I’m on the verge of losing my self again. Ni hindi ko alam kung anong problema ko. I don’t feel anything but emptiness. Pero hindi ko maipagkakaila na kahit malungkot sa gitna ng dilim, nagagawa ako nitong pakalmahin. Shhh... It’s okay, self. You’ll get through this. You’ll get better.