Poem About Self Novels & Stories

Walang halaga. Gusto kong sumigaw. Gusto kong saktan ang sarili ko. Gusto kong mawala. Pero hindi ko magawa. Dahil naroon pa rin ang katotohanan na may batang umaasa sa akin. Na kahit sa pinaka-madidilim kong gabi, may munting buhay na lumalaban sa loob ko. Dahan-dahan kong tinakpan ang sarili ko ng kumot. Yumakap ako sa sarili kong parang ako lang ang tanging nagmamahal sa akin.

Handa niyang ialay ang buong buhay niya upang ingatan at protektahan ito. Hinigpitan ni Theodore ang kanyang yakap, at sa huli ay nagsalita sa mahinang boses, “You belong only to yourself, no one else gets to decide that for you.” Lahat ng kanyang ginagawa ay may iisang hangad, na sana ay magkaroon ito ng lakas ng loob na maging totoo sa kanyang sarili, nang walang kinatatakutan at nakagagapos sa kanya.

NAIS ko namang hanapin ‘yong sarili kong kasiyahan. Nais ko namang pangarap ko naman ang manaig ngayon. Nais ko namang makawala sa anino ng ibang tao. Nais ko namang tumigil nang maging selfless, nais ko ring i-try maging selfish. P’wede naman na siguro, hindi ba?

Hayan na naman ang kilig moment na nararamdaman ko sa tuwing bumabanat ito, aba't sumabay pa ang pilya kong tínggíL, sayang nga lang at walang unli-kainan. Nakagat ko ang pangibabang-labi, inis na sinita ang sarili. Hindi pa pwede dahil sariwa pa ang tahi ko sa tiyan. Tiis-tiis muna self, hindi pa pwede ngayon at baka mabinat ka.

“Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.” “Tinanggap ko ang mga rejections, pero hindi ko hinayaang makaapekto sa akin ang mga iyon. Ako ay ako. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ako. Ako ang may hawak ng sarili kong kaalaman at kakayahan. Madalas kong balikan sa isip ko ang mga hindi magandang pangyayari sa aking nakaraan. At isinumpa ko sa sarili ko na hind

Isang perpektong eksena, isang pamilyang buo, masaya, at walang puwang para sa kanya. Kasunod ng larawan ang maikling mensahe: [Kung may konting self-respect ka pa, huwag ka nang pumunta rito at ipahiya ang sarili mo.] Hindi na niya kailangang hulaan kung kanino galing iyon.

Isang mensahe ang biglang nagliwanag sa may pisara. Dear Caelum, Malawak ang iyong imahinasyon. Maaari mo itong magamit para mas mapag-aralan mo pa ang kayayahan mong nasa loob ng iyong katawan. Alam kong nagugulumihan ka sa nais kong iparating. Ang pag-ilaw ng iyong kanang kamay ay isang simbolo na isa kang humanimal. Paunlakan mo sana kami na tulungan kang hubugin pa ang iyong sarili.

natapos ko rin. Hindi pala talaga madali ang manahi, pakiramdam ko bawat tusok ng karayom sa tela at pagdugtong ng sinulid ay parang takbo lang rin ng buhay. Paulit ulit kang masasaktan, paulit ulit mo ring susubukang maging buo, maging matatag, pero at the end of the day, you’ll see the worth of your will to build your better self. Hindi dahil magaling ka.

"Hayaan mo na ako Wildon. Deserve ko ito. Kasalanan ko ito kaya dapat kong sisihin ang sarili ko dahil bakla ako." "No. Please don't say that, Eli. Don't ever be sorry for being what you are. You are valid. Walang sino mang dapag magdikta kung ano at sino ka. Being yourself is the best thing you could do in your life. Please stop this. Huwag mong saktan ang sarili mo para sa mga taong makikitid ang pag iisip. You are better than this, Eli. I know you were better than any of them. Trust me, magiging okay din ang lahat..."

It’s just about business and my mission and nothing more. I hate myself for hoping. Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili. Then I fix myself. Hindi ko na dapat hayaan ang sarili kong magpakita ng kahinaan. This isn’t me. This isn’t what my parents taught me. I fucking need a distraction.