Bawat isa sa atin ay may mga kwento ng buhay na puno ng mga pagsubok at tagumpay, at ang sanaysay na ito ay tungkol sa akin. Nagmula ako sa isang maliit na bayan kung saan ang mga tao ay kilala ang isa't isa. Sa kabataang iyon, ang mga pangarap ko ay hindi kasing laki ng mga alon ng karagatan, ngunit bawat niyebe ng araw ay puno ng mga pangarap at pag-asa. Isa akong bata na laging nagbabasa ng mga nobela at nag-aaral ng mga kasaysayan ng aking mga paboritong karakter. Lumaki ako sa mga kwento ni 'Harry Potter' at 'Narnia', na nagbigay inspirasyon sa akin na hindi matakot mangarap. Sa paaralan, lagi akong nahuhulog sa mga kwentong nagbibigay buhay sa imahinasyon ko at nagbigay liwanag sa aking paglalakbay.
Ngunit sa mga pagsubok, hindi ko maiwasang mahanap ang sarili kong nahaharap sa mga trahedya ng buhay; pagkamatay ng malapit na kaibigan, na tila kinukuha ang lahat ng kayang ipagmalaki ko. Minsan, ang sakit ng pag-alis ay tila hindi natatapos, subalit ang mga alaala nila ay nagbibigay lakas sa akin. Dito ko natutunan na ang buhay ay hindi palaging magiging maganda, ngunit ito ay isang paglalakbay na puno ng mga aral. Ang bawat pagkatalo ay nagbigay sa akin ng pagkakataong bumangon at maging mas matatag.
Ngayon, bahagi na ang mga karanasang ito sa akin at siya ring nag-udyok sa akin na patuloy na mangarap at magsikap. Ang mga kwento ng buhay ay tila mga pistahe na nag-uugnay sa akin at sa iba. Sa paglipas ng panahon, natutunan kong ang mga kwento natin ay hindi nagtatapos, bagkus ay patuloy na umaagos, puno ng mga bagong ideya at pananaw. Sa huli, ang buhay ay isang magandang sanaysay na tayo ang mga may-akda, kaya dapat nating gawing makulay at puno ng kahulugan ang bawat pahina nito.