Poetry For Mother Novels & Stories

Bago ko pa man buksan tumulo na agad ang luha ko sa 'di malaman na dahilan. I gather all my strength and opened the door. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. I saw my mother throwing up A lot of blood. "M-mommy?" Nanghihina akong lumapit sa kaniya. Tumabi ako sa gilid niya at binuhat ang kanyang ulo para iupo sa'king hita. "M-mommy.. a-ano k-ka ba. 'D-di bagay sa'yo ang a-artista."

Hinawakan niya ang kamay ko. “Iha, huwag ka sanang gagawa ng ikakasama ng bata. Alam mo naman siguro na biyaya yan mula sa itaas. Hindi makakabuti na tangihan mo yan. Magtatanim lang yan ng di maganda sa'yong puso.” Kung gano'n sinabi niya kay Mother ang mga sinabi ko sa kanya. “Mother. Nasabi ko lang yun sa kanya siguro di pa ako handa. Pero napag-isip ko po kanina na kailangan ko paghandaan na maging mabuting ina sa dinadala ko.”

tanong nito maya-maya. Agad niyang hinamig ang sarili at ibinalik ang tingin sa bintana. "No." "Why?" "Rain makes me sad. I have a long list of awful memories with the rain." "Like?" She hesitated for a moment before saying, "M-my mother died when it was raining." Agad na bumigat ang dibdib niya nang maalala ang malungkot na pangyayaring iyon ilang taon na ang nakararaan. "I-I was just coming home from school when I found her mother lying on the floor-- unconscious. She had a heart attack. I tried to ask for help pero masyadong malakas ang ulan, hindi ako marinig ng mga kapitbahay. When help came, my mother was long gone, leaving me alone… forever."

And I think I already found my own room where do I really belong hindi ko na kailangang ipagsiksikan pa ang sarili ko. "May ipapangalan ka na ba sa kambal mo Celeste?" Napangiti ako sa sinabi ni tita hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na kambal ang dinadala ko. Sobrang saya at sarap sa pakiramdam ilang buwan na lang at mahahawakan ko na sila. There's no happines as such being a mother, a mother who carry her child for nine months and will do anything for the sake of her child. Its not just an express of happiness but a fufillment rather.

Napakabuti ng nanay ko, wala akong masasabi dahil akala ko noon ay wala talaga nag-mamahal sa akin, pero mula ng malaman ko ang sakripisyo ni Mama, na nagagawa n`ya pa na ngumiti kahit na ang hirap ng sitwasyon ni Mama. My mom is a strong woman, kahit tinatapakan na s`ya ay hindi pa rin ito basta-basta sumusuko, dahil para sa amin ni Ate. Love can kill, my mother is a loving proof na hindi lahat ng pagtitiis ay maganda ang kakahinatnan, puwede nila tawagin na tanga si Mama at pagtawanan, pero kapag nalaman nila kung ano ang hirap na pinag daanan ni Mama, they will cry like a baby.

My mother's voice is dripping with anger and bitterness. I can only imagine how much it would look like to look through her soul. "It must have been so hard, anak?" "Hindi naman. Nasanay na akong nahihirapan sa puder niyo-" She laughed, making me stop. "Oh please, we gave you the world." "Why are you like this, Mommy?" Parang mas gusto ko pa na nagluluksa siya... Kaysa ganito. I can barely recognize her. "On top of that, there's the feisty ex."

my mom said. Thank you so much mom, I owe you a lot. “It's my pleasure anak dahil hindi pa naman ako nakabawi sa inyong dalawa ni Arex. Mahal na Mahal ko kayo at sa apo namin nalang kami babawi ng daddy mo,”mom said. Pang FAMAS award ka talaga mom, magkakasakit ka sa puso nyan eh. Dad, wala bang kiliti si mommy? Bakit puro sentimental emotions lang ang meron si mommy?

Lahat ay umiiyak maliban sa akin. “Sa lahat po ng nakiramay maraming salamat. Alam ko na ang paglisan ni Nanay ay hindi katapusan kundi panibagong simula lang. I’m not a perfect daughter nor a good person. Maging si Nanay ay ganun rin but honestly I’m so thankful na hinubog n’ya ako na ganito. Walang perpektong magulang. But the few days, hour, minutes and second of her life binigay n’ya yung matagal ko ng mithiin sa puso ko. Nay continue to live with god no more pain and may be after long years we will definitely see each other again. Mahal na mahal kita….

She has decided to let go of the past and, starting today, she will renew her life. “I hope you will allow me to be a happy mom. Thank you for bringing me into this world. Thank you for being a good mother to me. Thank you for all the sacrifices you have made and thank you for being the best mom in the universe. Mag momove on man ako sa nangyari sa atin, but always remember that you will stay in my heart and mind forever... I love you, Mom. I will always love you.” I sniffed weakly.

Kinamayan niya ako at Pagkatapos ay binesohan. Nakaramdam ako ng matinding hiya sapagkat alam ko sa sarili ko na ako rin ay amoy pawis at araw. "Pasensya na po amoy, pawis at araw ako." nahihiya akong sambit. "Hindi naman, Amoy bulaklak ka iha. Isang napakabangong bulaklak." papuri ni Mother Kaya napangiti naman ako ng sobra.