Poetry For Mother 소설 & 이야기

Ito ang puno’t dulo ng lahat ng mga nangyayari ngayon. I thought I was too numb to feel anything, pero hindi pa rin pala. And it was because of my mother, who even in death, still has her own surprises for her one and only daughter. “You really outdid yourself this time, Mom,” mapait na bulong ko sa sarili habang tinititigan ang partikular na probisyon na nakasulat sa papel. It was written in bold letters unlike the rest of it.

Dugtong na wika nito. Wala pasakalyeng napaubo ako ng malakas. "Mother imposible po 'yon. Hindi ako ang babaeng mahal niya." pagkokontra ko sa madre. "Alam mo hija, ang Diyos lang ang nakakaalam kung sino ang makakatadhana para sayo. Kahit sabihin mo pang iba ang mahal niya, kung hindi yon para sa kanya, wala na siyang magagawa." makabuluhang wika ni mother sa akin.

Ang presensya ng kanyang ina ay naroon na sa ibang bahay, kasama ang ibang lalaki na patuloy pa rin na nagpupumilit na bigyan siya ng buong pamilya, pamilya na may anak. "Gaida, I wish your Mom is here. Sana kasama natin siya sa araw na ito. Sa tingin mo ba naalala niya pa ang araw at buwan na ito? Kung anong pagdiriwang ang dapat natin idaos ngayon? Sa tingin mo ba kinalimutan na niya tayo? Dalawang buwan na lang ay isang taon na siyang nawawala sa atin. I'm doing my best to search for her, and honestly hindi ko na kaya. Hindi ko na kaya, anak. Parang wala tayong hinihintay na mama mo upang umuwi sa atin."

Lumambot ang ekspresyon ng matandang madre superiora at hinaplos ang pisngi ko. "Proud kami sa narating mo, kahit ano pang ibato nilang masasama sayo tandaan mong nandito lang kaming lahat sa likod mo." Ngumiti ako at niyakap ang matanda. "Salamat po, Mother. Salamat po sa lahat. Kung wala kayo, wala din po ako. Utang ko po sa inyo ang meron ako ngayon." "Wala kang utang, anak. Dun pa lang sa ginawa mo ang lahat para lumaban sa buhay, bayad na bayad ka na."

Gamit ang kaniyang boses na masarap sa tenga at may halong luha, mahina siyang nagbasa ng mga tula na para sa bata. ‘Mula sa araw na ito, magbabalik na ang pagmamahal ng iyong Mommy.’

"Matulog kana baby ko at sana sa pag gising ay maalala mo na ako." "Matulog kana baby ko at sana sa pag gising mo ay maalala mo na ako." "Matulog kana baby ko at sana sa pag gising mo ay maalala mo na ako." Hindi ko alam kung para sa akin ba ang mga salita na yun o may naaalala siya sa akin kaya niya sinabi yun. Saka ko na iisipin iyon ang importante ngayon ay kung pa'no ko ihahanda ang surprise Mother's day celebration para kay mommy.

"No matter where you plant it, it always finds the light. It stands tall, bright, and unwavering, even in difficult conditions." The words hung in the air, and for a moment, I forgot how to breathe. It was ridiculous. Cheesy. But also... unexpectedly sweet. "That's beautiful, Riel. I didn't know you had such a poetic side." His mother clasped her hands together, halatang tuwang-tuwa sa ka-corny-han ng anak. Umubo ako kunwari upang makuha ang atensyon nilang tatlo. Hindi puwedeng si Riel lang. Palaban era ko na 'to, e. Aagawan pa ako.

Nagsalita yung ibang kamag-anak namin sa side ni Mommy, may ibang tao rin ang nandun na nakiramay, kinu-kwento nila kung gaano siya kabait na boss, kaibigan, asawa at ina sa akin, isang bagay na hindi na nila kailangang sabihin dahil alam ko sa sarili kong totoo ang mga yun. 'This one's for you Mom. And if you get to talk to God, please tell him that I thank him for having you as my mother; thank you for everything. I pray for you to be at peace. I love you so much.' Hinayaan ko nang kumawala sa kamay ko ang tali nang puting lobong hawak ko, ngumiti ako habang tinitingala itong papalayo sa akin.

Kaibigan lang ang turing ko kay Iris at hindi pa rin naaalis sa isipan ko ang posibilidad na ang ama niya ang pumatay kay Mama. My mother was poisoned years ago, she warned me about her death and refused to tell it to my father. Napakabait niyang ina sa amin ni Eros at asawa kay Deondre Acosta. Kahit na pinagtataksilan na siya nito ay nanatili lang tikom ang kanyang bibig.

Kayo ang bumuo sa akin, sa inyo ko naramdaman ang pagkakaroon ng buong pamilya, ang pamilyang matatawag kong akin. Ngunit patawarin ninyo ang mommy, babies ko... Mommy is so weak... Mommy is so hurt that she can't take it anymore. I'm sorry that mommy will give up; mommy has no will to fight anymore. I'm sorry... I am so sorry, my loves, my treasure. When God allows me to be born again, I will beg Him to be your mother again. Until we meet again, my babies...