Novel & Cerita Poetry For Mother

She sniffed next. Tinalikuran niya ako at lumapit na siya sa glass wall. Palubog na ang araw at bigla akong nalungkot sa sunset na natatanaw. And the weight of my mother’s sadness was all over her, clouding her mighty aura. Why, for an instant, I felt like she was like the sun…

Lastly, sweatshirt with footprints at the back. "Maaring simple sa paningin pero gawa sa high-end materials ang mga damit. May class, elegante, pero affordable. Higit sa lahat, nauugnay sa iisang kahulugan ang bawat isa, alaala ng pagmamahal ng isang ina sa kaniyang anak. Ang tapang na isakripisyo ang sarili para sa magandang buhay. Peony is a king of flowers as mothers are queen of love. Season leaves signify the beauty of mother's love which transcends beyond time. and the footprints are proof of existence. I made these as my personal tribute to Jackson's mother, which I know all this time lives in his heart." Tumingin siya kay Jackson at natigilan. Umiiyak ang lalaki.

“Tse! Huwag mo na munang banggitin iyang papa mo at baka masira ang moment natin.” Napahalakhak kaming dalawa. Nagpatuloy kami ni mama sa paghuhugas ng plato kahit na wala ako sa sarili. Ngunit kahit na kumikilos ako sa kusina, hindi pa rin nawala sa akin ang huling salita ni mama na tumagos sa kaibuturan ng puso ko. ‘Time is fleeting, anak. Moments come and go so make sure to cherish every one of them.’

Ayokong magpadala sa galit ngunit kanina pa nagpupuyos ang poot sa aking dibdib. "Nothing..." he simply answered which made me greeted my teeth. "I just want your life, in exchange for the life that your mother took from me..." he added as he switched his gaze to my mother. Napunta ang tingin ko kay Mommy na nangungusap ang mga matang tumingin sa'kin. She slowly shook her head until her tears started to fall. "Anong ibig mong sabihin?" muli kong tanong na sandali nitong matabang na tinawanan bago nilapitan si Mommy at biglang tinanggal ang takip niya sa bibig.

Pero mas maganda sana ang pakiramdam ko kung napanood ako ni mommy. Sunod na ang mga contestant ng spoken word poetry at una si Delancy kaya nasa stage na siya ngayon. Habang ako naman ay nandito sa gilid at nakaabang sa tatlong araw niyang pinractice. Kung ikaw ay akin Kung ikaw ay akin, singtamis ng pulot ang bawat araw May kilig at lambing na kailanma'y hindi papanaw Ang bawat gising na malamig, ay pupunan ng kape sa umaga

"At sapat na ang katotohanang 'yun para sa akin. Ilayo ka man nila, palitan ng pangalan, bihisan sa paraang hindi ko magagawa. Hindi mai-aalis ng mundo na ako ang mama mo. Ako ang totoo mong ina at anak kita." And he will never ask for another mother, siya lang para kay Art. Umihip ang pang-umagang hangin mula sa bintanang malawak na naka-bukas, sabay no'n ay ang pagka-tuyo ng luha sa mukha nito at ang pagtangay sa tampo at poot na kinimkim ni Art sa dibdib niya nang matagal na panahon. "Mama..." he uttered out of nowhere.

I am actually planning to visit Pampanga this weekend, para na rin madalhan ng bulaklak si Mama. I smiled at the thought of her liking the flowers I will give her. How I miss my mom, her warmth and her smiles. If she only loved a good man, she would have been happy and alive. Hindi na baleng hindi ako nabuhay sa mundong ito, ang mahalaga ay naranasan niya sanang mahalin ng totoo. She didn't deserve to be a mistress. If we can only choose who to love, the world would have been better.

That in span of those long years they lost their mom while I gained one. Parang kasalanan ko pa na sobrang unlovable nila kaya sila iniwan ni Mommy, a? Maybe, they were bad daughters kaya nangyari iyon. Maybe, hindi enough na mahal sila ni Mommy para mag-stay pa si Mommy sa kanila. All I know is that I gained what they have had lost. I gained another mother. A loving, caring and doting one. I am one lucky bitch. Malas na lang nila at hindi nila deserve na mahalin at pakaalagaan ni Mommy.

sagot nito sa akin "Salamat po, Mother. Wala man po akong maalala pero ramdam ko naman po ang kapanatagan ng kalooban ko. Hindi ko po naalala ang nakaraan ko pero kung sakaling bumalik ang memory ko, iyun na din po siguro ang tamang oras para pasukin ko din po ang pagma-madre. Gusto ko pong maging katulad ng mga madre dito sa loob ng kumbento, Mother. Gusto ko pong pagsilbihan ang Diyos ng buong puso pati na din ang aking kapwa." nakangiting sagot ko dito "At matutupad iyan, Iha. Matutupad iyan sa tulong ng panginoon." nakangiting sagot nito sa akin.

Ang gabing iyon… ang sigawan… ang dugo… Nung gabing kinidnap ang mama mo, sa mismong araw ng kapanganakan mo. Nakaplano na ang lahat. Walang puwang ang awa. “Kaya makinig ka sa’kin, Carlo,” mariin niyang sabi, bahagyang humigpit ang hawak. “Ang mama mo? Wala na siya sa mundo mo.” “HINDI!” sigaw ni Carlo sabay iwas. “Buhay pa siya! Ramdam ko!” Napangiti si Elicia—ngiting walang init.