Poetry For Mother の小説・ストーリー

Ngunit, nang magawi ang tingin niya sa essay part ng test ay agad niyang naintindihan ang rason kung bakit walang naisulat ang kanyang anak. Ramdam niya ang tila pagpilipit ng kung ano sa puso niya habang nakatingin sa topic ng essay na parte ng exam. "My Mother..." mahina niyang pagbasa kasabay ng unti-unting pagkain ng galit, lungkot, at pagsisisi sa sistema niya. Galit para sa sarili at lungkot at pagsisisi para sa kanyang mga anak.

Pakiramdam niya ay nakikisama ito sa magkahalong poot at sakit na nararamdaman niya ngayon. And when the sky cried with rain, her feelings burst like a broken damn. Her sobs grew louder like thunder, her cries echoed the rainfall, her blood streamed down the puddle. “NOOOOOO!” And in the middle of the dark forest, the trees witnessed how a mother grieved for her angel. “ANG BABY KOOOOOO!”

Napakabuti ng nanay ko, wala akong masasabi dahil akala ko noon ay wala talaga nag-mamahal sa akin, pero mula ng malaman ko ang sakripisyo ni Mama, na nagagawa n`ya pa na ngumiti kahit na ang hirap ng sitwasyon ni Mama. My mom is a strong woman, kahit tinatapakan na s`ya ay hindi pa rin ito basta-basta sumusuko, dahil para sa amin ni Ate. Love can kill, my mother is a loving proof na hindi lahat ng pagtitiis ay maganda ang kakahinatnan, puwede nila tawagin na tanga si Mama at pagtawanan, pero kapag nalaman nila kung ano ang hirap na pinag daanan ni Mama, they will cry like a baby.

Something build up within me as it play right infront of my eyes. "Your mother is strong woman,very resilient and one of the woman i ever admire"her voice cracked as she delivered her words.Unconsciously my eyes already sting and tears were all ready to fall.Atleast my brain had let me be okay for hours pero sa isang kalabit lang ulit ay bumubuhos na ang lahat ng mga nangyari kahapon na nagulat ako na kaya ko na lang ulit na umiyak kahit na parang kanina lang ay nanlalata ako.Narinig ko na lang ang sarili kong paghikbi.

Palalayain ko kaya ang sarili ko mula sa walanghiya kong ama at kapatid? Panghahawakan ko kaya kung ano mang iniwan sa akin ni Mom? Wala na rin namang kwenta isipin. Patay na ako at 'di na pwede ibalik ang oras. *** Dumating din ang birthday ni Wendy. Puno ng bisita ang bahay, may mga sorpresa kung saan-saan, at si Wendy napapaiyak sa tuwa. Pagkatapos ng birthday song, umakyat siya sa stage para magsalita. Halata ang pagkukunwaring naiiyak siya.

Ang simpleng haplos ng kanyang biyenan ay parang panata, parang panalangin. “Mama… dati galit ako sa mundo. Galit ako sa lahat ng hindi ako pinili. Pero nung dumating ka… kahit hindi mo kailangan, pinili mong mahalin ako. Hindi mo ako iniwan. Kahit alam kong mahirap ako mahalin... hindi mo ako tinalikuran,” bulong niya. Isiniksik niya ang sarili sa tabi ng matanda, parang batang sabik sa init ng yakap. “Kung sakaling dumating ang araw na mawalan ka ng lakas… ako na ang magiging lakas mo.”

May dala-dala siyang bulaklak at ipinatong niya ito sa harapan ng lapida nito at nagsindi siya ng kandila bago pinakatitigan ang pangalan ng kaniyang ina na magandang naka-ukit sa lapida. “How are you mom? It's been a long time since I came her, I don't know what to say and where to start but I can say that my life is like riding a rollercoaster ride. I really can't imagine this would happened to me and I want you to know mom that I will never gonna judge you, I love you so much. You are the one and only the best mom for me... I miss you and I love you so.”

Sinalubong niya ang yakap ng ina at saka yumapos rin nang mahigpit. "Mama, boku mo hontō ni koishikatta yo! (Mama, I really missed you too!)" nakangiting sabi niya sabay-abot ng isang bouquet ng white roses. "Here, flowers for my lovely mother." Hindi naman maipinta ang saya na rumihistro sa mukha ng kanyang Mommy nang tanggapin nito ang bulaklak.

“Hurt me, if that’s what makes you feel like a mother.” “Sabi nila, pag mahal ka ng nanay mo, sasaktan ka raw nila.” Natatawa ako, parang baliw. “Salamat ha… sa unang pagkakataon, naramdaman kong mahal mo ’ko.” Durog na durog kong sabi. Kita ko ang paninigas ng mukha ni Mommy. Nanginginig, kuyom ang kamao.

saad niya at kita ko ang pangingilid ng luha niya. I am literally shocked... how could she be a mother?