Novel & Cerita Poetry For Mother

Maliban sa walang nagtatanggol sa ’kin, wala rin akong kakampi. (“You are the most beautiful girl I've ever met, after my late mother, love.”) Parang gusto kong umiyak sa sinabi niya. Wala na pa lang mama si Phoe. Ni ako nga ay masasabi kong meron. Ngunit kadalasan talaga ay parang wala rin. (“I'm sorry to hear that, Phoe. Tuloy sa ka-oahan ko naalala mo pa ang mommy mo. Patawad sa pagiging walang prino ng aking bibig.”)

Something build up within me as it play right infront of my eyes. "Your mother is strong woman,very resilient and one of the woman i ever admire"her voice cracked as she delivered her words.Unconsciously my eyes already sting and tears were all ready to fall.Atleast my brain had let me be okay for hours pero sa isang kalabit lang ulit ay bumubuhos na ang lahat ng mga nangyari kahapon na nagulat ako na kaya ko na lang ulit na umiyak kahit na parang kanina lang ay nanlalata ako.Narinig ko na lang ang sarili kong paghikbi.

Palalayain ko kaya ang sarili ko mula sa walanghiya kong ama at kapatid? Panghahawakan ko kaya kung ano mang iniwan sa akin ni Mom? Wala na rin namang kwenta isipin. Patay na ako at 'di na pwede ibalik ang oras. *** Dumating din ang birthday ni Wendy. Puno ng bisita ang bahay, may mga sorpresa kung saan-saan, at si Wendy napapaiyak sa tuwa. Pagkatapos ng birthday song, umakyat siya sa stage para magsalita. Halata ang pagkukunwaring naiiyak siya.

Ang simpleng haplos ng kanyang biyenan ay parang panata, parang panalangin. “Mama… dati galit ako sa mundo. Galit ako sa lahat ng hindi ako pinili. Pero nung dumating ka… kahit hindi mo kailangan, pinili mong mahalin ako. Hindi mo ako iniwan. Kahit alam kong mahirap ako mahalin... hindi mo ako tinalikuran,” bulong niya. Isiniksik niya ang sarili sa tabi ng matanda, parang batang sabik sa init ng yakap. “Kung sakaling dumating ang araw na mawalan ka ng lakas… ako na ang magiging lakas mo.”

May dala-dala siyang bulaklak at ipinatong niya ito sa harapan ng lapida nito at nagsindi siya ng kandila bago pinakatitigan ang pangalan ng kaniyang ina na magandang naka-ukit sa lapida. “How are you mom? It's been a long time since I came her, I don't know what to say and where to start but I can say that my life is like riding a rollercoaster ride. I really can't imagine this would happened to me and I want you to know mom that I will never gonna judge you, I love you so much. You are the one and only the best mom for me... I miss you and I love you so.”

Sinalubong niya ang yakap ng ina at saka yumapos rin nang mahigpit. "Mama, boku mo hontō ni koishikatta yo! (Mama, I really missed you too!)" nakangiting sabi niya sabay-abot ng isang bouquet ng white roses. "Here, flowers for my lovely mother." Hindi naman maipinta ang saya na rumihistro sa mukha ng kanyang Mommy nang tanggapin nito ang bulaklak.

A Mother’s Love A mother’s love for us, Is genuine and true. Incomparable and definitely lasts, A love that is pure and undeniable. She gives tender care and affection, To her children and love ones without condition. She touches lives with compassion, She helps and shares without hesitation. Our world cannot stand without her, She is our wind beneath our wings. Joy and happiness, she always brings, To our life, she is a great defender. She is always there, When we are feeling down. She stands firm and strong, She is our everything.

She loves my father more than any jewel in this world. Napahawak ako sa puso ko dahil sa sakit. Namimis ko ang mama ko. Tiningnan ko ulit ang buwan. Moon was my mom's favorite place to rest. It may be far but, for my mom, moon was her light in her dim life, her redeemer and serve as the shoulder of her all her anxiety and worries.

Kaya isang gabi, nang magkasama sila ng kanyang ama sa hardin ng mansyon, hindi na niya napigilan ang sarili na magtanong. Tahimik silang nakatingala sa kalangitan, pinagmamasdan ang mga kumikislap na bituin. Mahilig si Bridgette sa mga ganitong tanawin—para bang sa tuwing nakikita niya ang mga ito, lumalakas ang kanyang loob. “Tay? Pwede po ba akong magtanong?” maingat na basag ng bata sa katahimikan.

But…but this woman standing in front of me is my mother. Ang araw na dapat sana ay masaya, ngayon ay agad na napawi. Yung tuwang bumabalot sa puso ko kanina, ngayon ay napalitan na ng galit at poot. How can a mother say something so cruel to her child?