Polaroid Lyrics Novels & Stories

Lumapit ako sa Piano at umupo marunong naman ako sa larangang ito. Tinipa ko ang piyesang alam ko at inilapit sakin nung vocalist ang mic. "It must have been cold there in my shadow To never have sunlight on your face You were content to let me shine That's your way You always walked a step behind." tumingin ako sa anak ko na lumapit sakin at niyakap ako sa likod. " So I was the one with all the glory While you were the one with all the strength

Mula 'yon sa polaroid camera niya na kinuhanan namin noong binilhan niya 'ko ng gitara. Magkahalong galit at lungkot ang nararamdaman ko habang pinagmamasdan 'yon. "Ang gago mo..." Halos mabiyak pa ang boses ko. "Sa lahat ng taong puwedeng gumawa no'n, bakit ikaw pa? Ikaw pa na pinagkakatiwalaan ko sa lahat." Hindi ko na naiwasan pa ang mapahikbi ng matunog. Kinagat ko pa ang isang kamay ko upang mapahina 'yon.

tinapik ko siya at nag tungo sa direction ng tugtog. Nang makarating ako sa tapat ng pinto ng music room, pipihitin ko sana ang pinto nang nakalock ito. "Great!" dissapoited na saad ko. Inilapit ko na lang yung tenga sa pinto at nakinig sa kakantahin niya. "I can hold my breath I can bite my tongue I can stay awake for days If that's what you want Be your number one...." @iamnobody

” “Pagbibigyan na lang silang Magkandarapa na manligaw sayo Idadaan na lang kita sa awitin kong ito Sabay ang tugtog ng gitara Oh… Idadaan na lang Sa gitara… Nakangiti siya habang kumakanta at talagang napakagwapo nito sa suot niyang polo shirt, sigurado na kahit sinong babae ay papangarapin itong makamit. Kusang humakbang ang aking mga paa at huminto mismo ito sa kanyang tapat.

“Wag ka nang magpanggap.” Walang sumagot. Pero may kaluskos. Sa itaas. Sa may lumang scaffolding. Umakyat ako, hakbang-hakbang, baril sa harap. Hanggang sa nakita ko ‘yung maliit na box. At sa loob nun—isang polaroid. Litrato ko. Ngayong linggo. Suot ko pa ang outfit ko nung nagsalita ako sa press con. Nakapirma sa likod: “Tick, tock, sweetheart.”

pigil ni Polaris. "Hay, masyado ka namang kill joy Polaris. Gagawin natin 'to para sa kanilang dalawa. Kapag nagkataon hindi malayong ma-inlove ang dalawang 'yan sa isa't isa, bukod pa roon eh masosolve na ang problem mo," ani Orion. Napaisip si Polaris sa sinabi ni Orion. "So, who wants to be a fairy godfather? Anyone?" Si Orion.

Doon, sa ilalim ng ilang medical journals at lumang reseta, nakatago ang isang maliit na polaroid photo. Hindi kami magkasama sa litratong iyon, pero mahalaga sa akin. Tahimik ko iyong tinitigan. Nakangiti siya roon, 'yung tipikal niyang ngiti na parang walang problema sa mundo kahit na sugatan siya. Napangiti na rin ako nang hindi ko namamalayan habang hinahawakan ang gilid ng polaroid. "Hindi ka pa rin talaga nakaka-move on sa kanya, 'no?" mahinang sabi ni Mira, wala na ang pangaasar sa boses niya ngayon.

Umabot pa ako sa giliran ng bayan at sinubukan ko kung totoo nga bang may harang ang palabas sa bayan. Hindi mo man makikita at kung iyong tatahakin palabas, may biglang na lamang pipigil sayo. Kahit anong gawin mong pagkalas, hindi mo talaga magagawang makalabas sa di makitakitang harang. Ito ang harang na tinawag na Polaris, ayon sa narinig ko kina Viktor at ang nakamaskara, isa itong makapangyarihang harang na nagtatagal lamang sa susunod na pagsikat ng araw.

biglang sulpot na naman ni Lilith sa harapan niya. Kahit kailan talaga stress ang babaeng ito. Nagbanta naman siya, "Huwag kang gumawa ng eksena dito kung ayaw mong magsisi." "Polar is dead, ikaw ang magsisisi ngayon," anito animo'y nagpapahiwatig na may gagawin itong masama. Tumalikod ito sa kaniya, at naglakad ito patungo sa direksyon ni Clary.

Gumiling-giling siya ng mabagal sa harap ko at napakalambot ng katawan niya. “Ang sarap!” kantyaw ni Erald na baklang-bakla habang kinikilig kay Ninong Jonas. (I don't want to be a-minute man Baby, you're just like a storm raining on me Girl, you're soaking wet, whoa-whoa) Nasa akin lang ang tingin niya habang sumasayaw. Maya-maya ay sinabayan niya na ang tugtog sa pagkanta nang maabot nito ang chorus.