Poor Man Novels & Stories

Gayunman, bilang lalaki at anak na hindi pinalaking magaspang ang ugali, sinikap niya pa ring makipag-usap rito na bilang gentleman at low-tempered. "Woman, I don't want to waste my time in playing lame jokes to anybody. So please, kindly tell me and speak to me right away, who am I and what I've been doing here?" Alam niyang puro english ang pagkakadeliver niya ng kaniyang mga tanong pero siyempre, magtatanong din naman ito kung hindi nito naintindihan ang sinabi niya. Isa pa, mahaba pa ang gabi kung kaya't kaylangan niyang makitungo rito ng maayos. Ayaw niyang umalis ngayon at umuwi ng Puerto kung nasaan ang kaniyang mga magulang. Idagdag pa na wala siyang pera. Saan siya kukuha ng panggas

“Pwedeng pang beauty pageant!” “And this is your son?” tanong ng Papa ni Trevor. “How old are you young man?” “I am nine years old po.” sagot naman ni Steven. “Your house is big and awesome! You must be super rich! Aren't you bothered of poor people such as us going into your house?” Nabigla ang Papa ni Trevor sa pagkataklesa ng anak ko, “No son! We too were dirt poor before we had all of these. We know how it is to be poor and we don't look down on people just because they are poor.”

Parang pinagseselos siya ng lalaking iyon sa tuwing magtatagpo sila. Pero may mga bagay siyang natututunan, habang tumatagal ang pananatili niya sa bahay na iyon.. Mas masarap kausap ang mga taong mahihirap dahil totoo sila at hindi nagpapanggap. Yung mga genuine nilang saya ay talagang nakakadala. Hindi niya kailangang makipagplastikan na napakayaman din niya. Walang mamahaling bags, sapatos at alahas.

Naramdaman niya na kung mamamatay ang isang tao na hindi nagagastos ang pera nila, hindi ito isang trahedya ngunit isa itong tagumpay dahil ang lahat ng mga malalaking pamilya sa United States an minana nang daang-daang taon ay namatay nang hindi nagagastos ang pera nila. Sa kabilang dako, ang mga tao na hindi man lang kayang matulog sa mga tolda sa kalye sa United States na walang magawa kundi magyakapan sa ilalim ng mga tulay ay ang mga tipikal na halimbawa ng mga tao na buhay pero walang pera. Kaya, trahedya talaga at sakuna para sa kanya nang mabalewala ang lahat ng pagsisikap niya, at nasira ang pundasyon na binuo niya!

Purong bodyguard nalang kasi ang naiwan dito. Nalungkot ako kasi hindi kona pala magagawa ang mga nakasanayan kong gawin katulad ng pag bisita sa mga kaibigan ko bumili ng mga gusto ko hindi ko yun magagawa pa kasi hindi ako pinapalabas ng mga taohan niya Agad akong natiglan ng biglang may lumapit sakin, kaya dahan-dahan itong nilingon, peru nawala ang kabang aking nararamdaman ng hindi ito si mr. Rodriguez

Tapos, may gumamit ng pliers para isa-isang bunutin ang ngipin. Ang eksena ay sobrang madugo na. Ito ay hindi na isang sibilisadong lipunan. Isa itong buhay na impiyerno. Ramdam ni Adery ang sakit sa puso niya. Ito ang unang pagkakataon na napagtanto niya kung gaano kabaliw ang mga tao. Tao nga ba ang mga ito? Mga halimaw sila! Dahil sa pangako ng pera na nagtutulak sa kanila pasulong, nawala ang kanilang pagkatao at naging mga halimaw na kumikilala lamang ng pera.

Singil ng dalaga. Napa-tsk na lang si Holden. Mukhang kailangan nga talaga nito ng pera na handa siyang mapahiya at gawin ang lahat. He doesn’t know someone this poor exists. “Naaalala mo ba kung bakit ka napunta dito?”

“Ang hirap niyan. Siguro proud na proud sa ‘yo ang anak mo. Mahirap maging mahirap ngayon. Hindi ko naranasang maging mahirap ngunit minsan na rin akong nakapag-volunteer dati sa malayong lugar ng Batangas na minsan lang maabutan ng tulong. I heard stories of hardships and struggles and I think being poor is the worst thing to happen in a human’s life right now. Nakaka-proud ka naman, Ivy. I wish I am strong like you.” I just showed my tight smile. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isagot dahil tama naman siya. Mahirap maging mahirap. Masyado ng mataas ng presyo ng bawat bilihin ngayon. Wala na ring libre sa panahon ngayon. Kaya ganon na lang ang takot ko sa isiping ibabagsak ni Fox ang

Kaya niyang gawin ang kaya ng mga mayayaman. "Oh, sorry. I'm poor and ignorant. Can't you tell me what's inside and what is it for?" See? Kaya niya rin mag-English. Bahala na kung wrong grammar siya ang importante, kaya niya ring makipagsabayan sa mga ganitong klaseng tao.

Sabi ng ka-date niya. “Oh, I see.” Tumango si Ashton pero bakit parang hindi nito nagustuhan na may ka-date siya. A fake smile is written on his smile. “She must be rich.” Sagot naman nito maya-maya. Napansin niya na pinagdikdikan pa nito ang salitang rich. “Because poor people like us are always left with no choice. Hindi katulad ninyong mayayaman na palaging may choices.”