Poor Man Novels & Stories

"So, your okay with some rich people?" "Oo gano'n na nga, ayoko lang talaga sa mayaman na maarte at matapobre! Iyong tipong tingin sa aming mahihirap, eh, magnanakaw. Nakakapota 'yong gano'ng ugali, eh! 'di ba?" "What if I tell you that I'm..." "Ano? Mayaman ka? May-ari ka ng isang kompanya r'yan sa isang building sa kabilang kalsada? Ayon ba sasabihin mo?"

Lumipas ang ilang araw nang paghahalughog ng mapagkukunan ng tulong. The bills have piled up. May naririnig-rinig na siyang hingalo ng mga manggagawa. Buong buhay niya, lumaki siyang walang anumang problema sa pera. Ngayon, sagad na sagad ang pakiramdam niya. Sumasakit na ang ulo niya. Help was scarce. Ang mga politikong tinulungan ng dad niya na mailuklok sa pwesto, hanggang sa minsanang pangungumusta lang ang ginagawa. No one even bothered to come and visit him. Tama nga ang kasabihan, ‘You’re as good as you’re needed.’ At ngayon, higit kailanman niya mas naiintindihan ang pinagdadaanan ng mga hikahos sa buhay. Hindi madali. Mas mabuti pa nga noong nasa Brazil siya, may misteryosong kapitb

Nagkibit balikat si Alex kay Cynthia at di na nagsalitang muli. “Alam mo miss. Sa panahon ngayon… Ang pera madaling maubos yan. Pero kung madiskarte ang isang tao magkakapera at magkakapera ang tao. Kumpara naman sa taong yumaman lamang dahil sa yaman ng pamilya. Kapag nawala na ang kanilang mana, hindi na nila alam saan sila pupulutin. Kaya kung ako sayo, doon ako sa taong hindi man mayaman sa ngayon, alam mo namang hindi ka gugutumin pagdating ng panahon. Dahil marunong sila sa buhay.”

Nagbabakasakali siya na maniwala ito at lumabot ang puso. Totoo naman kasi iyong mga sinasabi niya. Wala naman talaga silang kasalanan. Namumuhay lamang sila ng mapayapa at tahimik pero bakit tila pinaglalaruan sila ng tadhana at binigyan sila ng ganitong klaseng problema? How could a family struggle to make ends meet gets involved in a clash of wealthy people?

Ito ang dahilan kaya kinasuklaman niya ang mga mahihirap na tao… pakiramdam niya ay lahat sila ganito… mga uhaw sa pera. Kinalma ni Cathy ag sarili nang maramdaman na nangingig na ang kamay niya sa galit, “Let’s not about him, Diego, please.” “Sorry about that. Hindi ko intensyon na buksan ang usaping ito… it’s just I met someone who looks really poor, however, in the end siya ang tumulong sa akin. Ipapakilala kita sa kaniya kapag nagkita kaming muli.”

Aalamin ko lang ang tirahan nila at saka ako magpapadala ng tao para bigyan sila ng pera. Ilang saglit pa ay nakita ko na silang lumabas na nagtatalo pa rin. Sa ilaw sa mga sidewalks ay naklaro ko kahit paano ang itsura nila. They look like poor but undeniably the man who has a name Gani is good-looking. Kahit mukhang marumi ito ay guwapo pa rin.

He looked confused about what I said. "Hindi dahil mayaman ka, hahayaan mo na lang na lokohin ka ng mga taong 'yon! I can't believe you're so stupid. Are you even a businessman?" I added. "Shit! I think I'm more stressed about him than cooking for the Prime Minister." "I just felt sorry for him because he said his family had nothing to eat," he reasoned. I scoffed. "Not everything that comes out of a person's mouth is true. Do you know that guy? He's a con artist, a thief, a pusher, and a scammer. How can you say he's pitiful?"

Eh iyon naman kasi ang totoo. Nag patuloy pa ako sa sinasabi ko, "Most of these men, Your Honor, are seen as strong dahil sa business tycoon image nila, but what people does not know is these men are one of the most loneliest people. Why? Because most of the people in their lives are not trust worthy because it is common for these people to befriend them due to their money..." Natahimik ulit ang silid pero hindi na ako ulit nag salita pa. Hinayaan ko na magkaroon ulit si judge ng sasabihin.

She saw firsthand kung gaano kahirap m*****d sa araw at ulan ang mga ito para sa pamilya at ekonomiya ng bansa, tapos may mga ganitong klase ng tao na hindi man lang naa-appreciate ang mga iyon? "Gaya ng sinabi ko, ate," idiniin pa niya ang huling salita habang malamig na nakatingin dito. Mabuti na lang at nakikisama sa Reagan at hindi umiiyak. "Walang nakakatawa sa mga sinabi mo. Hindi kayo siguro masaya sa buhay niyo kaya pati ang nanahimik na tao ay kinakawawa niyo." Ngumisi siya sa mga ito. "I pity you guys. Dahil mukhang pera lang ang nagpapasaya sa inyo. Too shallow.. too empty.. At least ako, masaya kahit walang pera. How about you? Masaya nga ba talaga kayo? Paano kung nawalan kayo n

"Sa susunod na duduruin mo ako hindi lang yan ang makukuha mo. Hindi ko gagamitin si Trayne dahil kapag ako ang gumalaw mas mabilis pa iyon kaysa sa pagkakakulong mo. Makikita mo nalang ang sarili mo sa may basurahan at naghahanap ng pagkain." Tumawa ito tila ba di makapaniwala sa aking sinabi. Hindi ko rin naman siya pinipilit na maniwala dahil makikita naman nito iyon bukas. Princess to pauper mas maganda iyon para matuto siya sa kanyang pagkakamali. "Mayaman ang pamilya ko at kaya akong ipagtanggol ng pera ng pamilya ko," mapangmataas na saad nito.