Poverty Slogans Novels & Stories

sagot ko. "You're wrong. When I was a kid, my mom always told me about her past. She said that living in poverty does not mean living in hell. Sometimes, poor people are happier than rich ones. She's correct. I feel content and happier despite all that has happened. You are the definition of happiness for me." "Hanggang kailan, Lance?" Tumulo ang luha sa gilid ng aking mga mata. "Walang hanggan." Parang bata na naglambing ako sa aking asawa. Aaminin kong sobra na akong nahihirapan pero kumpara sa sakripisyo niya, walang-wala talaga ang effort ko.

Mukha ay walang kadukha-dukha, diwa ay puno ng tuwa—dahil sa aming mga nasa laylayan ng lipunan. Pati paghinga namin ay walang paglinga. Kada-hinga ay parang inuutang sa kanila. The word is Freedom. Always...seldom, No peace, and hope. Abject poverty. Oppression. Controlled. We are powerless. We are afraid. They have all the resources. So we need to fight... the locusts, not the Embassy. We need to protect the grains so they have something to eat, bahala nang wala kaming makain kaysa sapilitang patayin.

Marami sa mga tao ang nagtataka kung bakit laging taglish ang paraan ng pananalita ko, "Just because we were rich before, and this hasn't changed even though we are now poor. But for me being a poor is not an obstacle para makamit ko ang pangarap ko. Ika nga, iiyak pero hindi susuko, isa ito sa itinatak ni Ate Miles sa utak ko noong mga panahon na halos gumapang kami sa hirap at sa matinding kalungkutan. Marami din sa mga kaibigan ko ang nagsasabi na ma-swerte daw ang lalaking mapapangasawa ko dahil nasa akin na daw ang lahat. Makulit, matalino, masipag, madiskarte sa buhay at higit sa lahat, MAGANDA!

naiinis kong saad sabay tagay ng alak sa shot glass. "Alam niyo nakakapagtaka lang 'din minsan ang bansa natin, eh!" sambit ng may amats na si ricky, "Napapanood ko sa T.V at napapakinggan ko sa radyo tuwing umaga, madaming mga foundation at charities na tumutulong sa mahihirap pero bakit madami pa rin naghihirap? Madaming feeding programs at komersyal na mga pagkain sa T.V pero bakit ang dami pa rin nagugutom? May mga pa-libreng pa-bahay pero bakit madami pa rin ang natutulog sa kalye? At ang malupitan na madami na rin ang catholic school sa bansa na bukod sa karamihan ay suwail na estudyante, eh, bakit pangmayaman lang? Bakit hindi afford ng mahihirap? Eh, 'di ba sa simbahan 'yon?" "Hahaha

Huminga ako ng malalim para sa mga gusto kong sabihin. "You know what, I don't know what did I do to you for you to hate me and judge me easily like this. Pero isa lang ang masasabi ko, I'm not here to leech off anything from your family. And I will never ever steal, even when I am rat poor, even if I die of hunger or whatever, I will never ever try to steal. Pinalaki ako ng nanay ko sa tamang paraan pero ikaw, hindi ko alam kung bakit ka ganiyan. Yes you're rich but I guess you lack something in you, you lack something that money can't buy and I'm glad I have it."

aniya, ang mga salita’y parang tusok ng karayom na tila binabalewala ang sitwasyon. “Limang-libong piso lang 'yan. Ano? Natatakot ka bang isipin kong kaya kitang bilhin ngayong gabi sa limang-libo? Don’t flatter yourself. Hindi kita gusto, alright? Consider this charity—parang maliit na tulong ko na lang sa mga mahihirap. Nakakaawa ka naman kasi—a country girl na walang-wala. Kung makakagaan sa'yo, bayaran mo na lang ako kahit kalahati ng sweldo mo buwan-buwan.”

Sumang-ayon ang mga iba pang naka-pila at jinudge na agad ang Vava ko. "Pake mo? Should I slit your throat then---" "Va, wala tayo sa school kaya bawal pumatay, okay? At kayo naman," hinarap ko ang mga mapag-matang mga tao na 'to at ngumiti sa kanila, "Wala din kayong pakialam kung maarte siya. Unang-una, hiningi ba namin ang opinyon ninyo? Pangalawa, huwag niyong lahatin 'yung mayayaman. Hindi lahat kasing arte nitong kupal na 'to. At pangatlo, laking-mayaman nga, eh. So anong ine-expect nyo dito? Kumain ng basta-basta sa mga ganitong fastfood? Ayan ang problema sa inyong mga nagkulang sa pera, eh. Jina-judge lahat ng mayayaman."

Even the rich wanted more money. Ang sabi nila, hindi iikot ang mundo kung walang pera. How can someone buy food for the family if one doesn’t have enough money? How can parents send their children to school if they don’t have the money? People strive for money. Ito ang mapait at masakit na katotohanan sa mundo.

singhal ko sa kanya nang muli niya akong batukan. “Poverty yun! Dapat kasi pag-aaral ang inaatupag mo at hindi kung ano-ano kaya walang laman ang utak mo eh. Hay naku! Maaga akong tatanda sayo. Bilisan mo na at malalate na tayo.”

Pero sa higpit ng pagkakahawak no'n ay malabong magagawa niyang ilayo iyon. "Ano bang meron ka, Hailey? Matalino ka lang, pero mahirap ka! Mayamanin nga ang pangalan mo, pero saksakan ka pa rin ng hirap! Hindi ka yayaman sa katalinohan mo, tandaan mo 'yan!" At saka siya walang awa na tinulak ng marahas. Kaya siya napasalampak sa malamig na tiles ng sahig. May nakapa pa siya na parang matikain at do'n niya lang napagtanto na mantika nga na may harina ang kaniyang nauupoan. Hindi man niya malinaw na nakikita, alam niya sa senses niya 'yun. "Once born poor, you'll die poor! Kahit anong kayud mo sa buhay, you will not be rich!" 'Thud!'