Romans & histoires Poverty Slogans

sagot ko. "You're wrong. When I was a kid, my mom always told me about her past. She said that living in poverty does not mean living in hell. Sometimes, poor people are happier than rich ones. She's correct. I feel content and happier despite all that has happened. You are the definition of happiness for me." "Hanggang kailan, Lance?" Tumulo ang luha sa gilid ng aking mga mata. "Walang hanggan." Parang bata na naglambing ako sa aking asawa. Aaminin kong sobra na akong nahihirapan pero kumpara sa sakripisyo niya, walang-wala talaga ang effort ko.

Mukha ay walang kadukha-dukha, diwa ay puno ng tuwa—dahil sa aming mga nasa laylayan ng lipunan. Pati paghinga namin ay walang paglinga. Kada-hinga ay parang inuutang sa kanila. The word is Freedom. Always...seldom, No peace, and hope. Abject poverty. Oppression. Controlled. We are powerless. We are afraid. They have all the resources. So we need to fight... the locusts, not the Embassy. We need to protect the grains so they have something to eat, bahala nang wala kaming makain kaysa sapilitang patayin.

Parang gusto niyang batukan ang kanyang sarili dahil sa mga di kanais-nais na ginawa niya sa kanyang asawa. Nakokonsensya na niyakap niya ito ng mahigpit, saka mariǐn na hinalikan sa noo habang paulit-ulit din na sinasambit ang salitang “I’m sorry, Sweetheart…” “Maniwala ka, minahal kita sa kabila ng kahirapan na ipinakita mo sa akin. Handa akong yakapin ang mundo mo. Kahit mag kiskis pa ako ng sandamakmak na mauling na kaldero. Wala akong pakialam kahit itira mo man ako sa isang kubo. Ni magdildil ng asin ay malugod ko pa ring tatanggapin, wala kang maririnig sa akin na anumang reklamo. You know why? Because despite of this poverty ay dito ko naramdaman ang totoong halaga ng buhay. D-Dito k

naiinis kong saad sabay tagay ng alak sa shot glass. "Alam niyo nakakapagtaka lang 'din minsan ang bansa natin, eh!" sambit ng may amats na si ricky, "Napapanood ko sa T.V at napapakinggan ko sa radyo tuwing umaga, madaming mga foundation at charities na tumutulong sa mahihirap pero bakit madami pa rin naghihirap? Madaming feeding programs at komersyal na mga pagkain sa T.V pero bakit ang dami pa rin nagugutom? May mga pa-libreng pa-bahay pero bakit madami pa rin ang natutulog sa kalye? At ang malupitan na madami na rin ang catholic school sa bansa na bukod sa karamihan ay suwail na estudyante, eh, bakit pangmayaman lang? Bakit hindi afford ng mahihirap? Eh, 'di ba sa simbahan 'yon?" "Hahaha

Huminga ako ng malalim para sa mga gusto kong sabihin. "You know what, I don't know what did I do to you for you to hate me and judge me easily like this. Pero isa lang ang masasabi ko, I'm not here to leech off anything from your family. And I will never ever steal, even when I am rat poor, even if I die of hunger or whatever, I will never ever try to steal. Pinalaki ako ng nanay ko sa tamang paraan pero ikaw, hindi ko alam kung bakit ka ganiyan. Yes you're rich but I guess you lack something in you, you lack something that money can't buy and I'm glad I have it."

aniya, ang mga salita’y parang tusok ng karayom na tila binabalewala ang sitwasyon. “Limang-libong piso lang 'yan. Ano? Natatakot ka bang isipin kong kaya kitang bilhin ngayong gabi sa limang-libo? Don’t flatter yourself. Hindi kita gusto, alright? Consider this charity—parang maliit na tulong ko na lang sa mga mahihirap. Nakakaawa ka naman kasi—a country girl na walang-wala. Kung makakagaan sa'yo, bayaran mo na lang ako kahit kalahati ng sweldo mo buwan-buwan.”

Sumang-ayon ang mga iba pang naka-pila at jinudge na agad ang Vava ko. "Pake mo? Should I slit your throat then---" "Va, wala tayo sa school kaya bawal pumatay, okay? At kayo naman," hinarap ko ang mga mapag-matang mga tao na 'to at ngumiti sa kanila, "Wala din kayong pakialam kung maarte siya. Unang-una, hiningi ba namin ang opinyon ninyo? Pangalawa, huwag niyong lahatin 'yung mayayaman. Hindi lahat kasing arte nitong kupal na 'to. At pangatlo, laking-mayaman nga, eh. So anong ine-expect nyo dito? Kumain ng basta-basta sa mga ganitong fastfood? Ayan ang problema sa inyong mga nagkulang sa pera, eh. Jina-judge lahat ng mayayaman."

Even the rich wanted more money. Ang sabi nila, hindi iikot ang mundo kung walang pera. How can someone buy food for the family if one doesn’t have enough money? How can parents send their children to school if they don’t have the money? People strive for money. Ito ang mapait at masakit na katotohanan sa mundo.

ani lolo at nakita ko siyang tumalikod at lumayo. Sa estado ng buhay ng tao, mayroon tayong tinatawag na mayaman at mahirap. Kung iisipin ninyo malaki ang agwat at ang pinagkaiba ng dalawa. Kung palalawakin ninyo ang inyong mga isipan, kung mas lalaliman natin ang ating pagiintindi, ang dalawang uri ng pamumuhay ng tao ay hindi magkalayo. Karamihan sa mga tao ang tingin nila sa mayayaman ay ang mga nakakataas sa buhay, at ang tingin nila sa mga mahihirap ay mga walang pinagaralan, mga mababang uri ng tao. Kung iisipin natin, mas malaki ang naiaambag ng mga mahihirap sa ekonomiya ng isang bansa. Bakit nga ba maunlad ang isang bansa? Dahil sa mga taong nakapalibot dito. Kung mapapansin ninyo,

dugtong ko pa. Narinig ko namang napabuntong hininga siya bago niya ako hinarap. Itinaas niya pa hanggang siko ang suot niyang polo. Habang ang suit naman niya ay nasa kanyang kamay. "You know why there's a lot of people who are in low class like you? Because of that kind of mindset. Why settle for less when you can actually think of better plans so your life will be better? Why choose to sell these nonsense and cheap things? Like this place, why choose and let this place to be this stinky and full of garbages when you can actually clean it and take care of it? Market should be clean as this is the place where we tend buy our goods, isn't that too much to ask?" tuloy-tuloy naman niya na sabi