The Poor Traveler の小説・ストーリー

"I wanna go home." Si Vince man ay ganoon at kasamang lumabas ng resto matapos magbayad. Sa loob ng sasakyan ay hindi sila nag-imikan ng binata. Tumigil siya sa pag-iyak at inabala ang sarili sa pagtanaw sa labas. Nang sa wakas ay marating nila ang tinutuluyang apartment ng pamilya ay agad siyang bumaba ng sasakyan.

I then proceed to his forehead and kissed it. Matapos niyon ay siya naman ang mahigpit na yumapos sa akin. "A-Ano ba'ng nangyari?" tanong ko habang pinupunasan ang aking luha. "Hindi ko namalayan. Masyado'ng mabilis. I was driving home when a truck suddenly appeared in the crossing. A car bumped in a motorcycle, and the motorcycle was heading in my direction that's why I turned right. And there I bumped in a tree. Mabuti na lamang at naroon si Mister Natividad upa'ng humingi ng tulong," kuwento niya.

Natuwa ako masyado kaya binuksan ko agad ang isa do'n at kinain ito. "I bought those from yesterday. When you fell asleep, dumaan muna ako sa isang bake shop habang hindi pa umaandar 'yong bus. Naisip ko kasi na baka magutom ka. Since there's no food stores here, I bet na tama lang 'yong naisip kong bilhin ang mga 'yan." Tugon niya at nakinig lang ako sa kanya habang kumakain pa rin ng mga binili niya. "You like it?" Naka-ngiti nitong tanong na tila nag-e-enjoy akong panuorin habang kumakain. Tumango ako. "Ang sarap ng mga 'to! Tamang-tama, gutom na ako kanina pa. Salamat," Naka-ngiting sabi ko and offer him some.

“Damon, let’s talk. Zeus said he can compensate you as long as you let Lilly go. —Carlo Montreal.” Tumawa si Damon. Isang mapait at walang halong tuwang tawa. After five years of pretending to be poor, he learned the most valuable lesson—when you are an ant, no one cares about your feelings. But when you become a giant, everyone kneels and listens. Nag-reply agad siya: "The stock market will open tomorrow. Check the market."