Postpartum Depression Quotes Novels & Stories

Inilipat ni Kevin sa ospital si Elise at doon humingi ng opinyon ng mga eksperto sa nangyayari sa kanyang hipag, kung bakit ito tulala at sa mga pagkakataong iyon ay wala sa sarili at umiiyak na lamang. Ayon sa doktor na sumuri dito, post-partum depression ang nararanasan ni Elise marahil dahil sa pagkawala ng anak. Niresitahan naman ito ng anti-depressant at ilang pang mga kailangang gamot, pero ayon sa doktor, sa mga ganitong sitwasyon, ang katawan lamang ang makakagamot sa sarili niya.

Nakalimutan ko ng mag ayos at tumaba ako magmula ng ipanganak ko si Caleb. Oo malapit ang loob ko kay Ian at yun ay dahil sa siya lang ang nakinig at nakaintindi sa lahat ng hinanain ko noon sa buhay. Grabe ang post partum depression na inabot ko na halos ikabaliw ko na. Tapos anong sinasabi niya sakin sa tuwing inaangal ko ang pananakit ng ulo ko noon?, ang pagsasabi kong nanginginig na ang katawan ko minsan pag mag isa na lang ako?!

"Na-diagnose ako ng doktor na may prenatal depression at sinabi na kailangan kong gumugol ng mas maraming oras sa ama ng sanggol, kaya hiniling ko kay Jordan na lumapit at samahan ako." Nagsimulang mag-alala si Sylvie. "Pinatal depression? Oh mahal, bakit ka nalulumbay, mahal kong anak? Ano ang nakaka-depress sa panganganak? Sinasabi ko sa iyo, hindi naman ganoon katakot ang panganganak, huwag kang mag-alala.”

And, I also went through rough roads when I suffered from post-partum-PTSD (Post Traumatic Stress Disorder) Ten percent of women suffers from this after they give birth to their child. When I was diagnosed with this one, hindi ako pwedeng mag-isa. Kasi nababaliw ako. My mind's always in chaos. We sought for a doctor and luckily she helped me. Ni hindi ako nakakausap ng maayos. Hindi ako matino ng mga oras na 'yon. Mabuti na lang, nandito sila kuya at ang mga kaibigan ko sa tabi ko. Fortunately, I fought it.

Bigla akong nawalan ng gana sa lahat Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Iniisip ko na lang na baka epekto lang ito ng panganganak ko kaya ganito. May mga oras na wala akong ibang gustong gawin kundi ang umiyak nang umiyak. Baka nga may postpartum depression na ako eh. Hindi ko alam or baka naman ayaw ko lang aminin sa sarili ko. Hirap pala talaga kapag broken hearted. Kahit ang sariling pag-iisip ay hindi na kontrolado.

Banayad naman na ang bawat paghinga ni Czarina. “Kailangan niyang magpahinga lalo na at kakapanganak pa lang niya. She’s depressed too at sana maiwasan niya ng hindi mag-isip ng sobra. Iba ang isip ng mga katulad niyang kakapanganak it can lead to postpartum depression baka kung ano pang maisip niyang gawin.” Wika ni Doc Apalla. Naupo si Tyrone sa tabi ng kama ng asawa niya saka niya hinaplos ang mukha nito. Magkasama sila pero hindi man lang niya napapansin na depress na pala ang asawa niya.

Si Tita Mila naman ay maraming inaasikaso simula noong bumalik si Dan sa Pilipinas kaya madalang na kung dalawin kami. My physical and mental health are giving up but I need to endure it. Nilabanan ko rin mag-isa ang postpartum depression. Tuwing umiiyak ang anak ko ay sinasabayan ko rin ng iyak, dahil na rin sa sabay-sabay na gawain.

Sobrang sakit na rin ng nararamdaman niya. “Attorney Dankworth, alam kong patung-patong ang problema niyong mag-asawa ngayon pero hindi maganda ang kalusugan ni Mrs. Dankworth. Sobrang anxious ng kanyang katawan at ayaw tanggapin ang ibang nutrition na kailangan niya para mas bumuti ang kalusugan.” prangka ng doctor na may malungkot na mga mata sa kanyang nakatingin. Nananantiya. “Mayroon siyang postpartum depression nang dahil sa mga nangyari sa paligid. Noong una kaya naman niyang e-handle iyon, pero ngayon biglang hindi na.”

ani ng doktor, nagulat siya ng sabihin nito na asawa niya si Lenie, hindi niya sinabi na hindi siya ang ama at kasintahan ng babae. "Hindi maiiwasan ang stress, lalo't namatayan ang pasyente. matinding pag unawa ang kailangan mo, ang mga buntis ay maselan. Maaari pa itong mag dulot ng postpartum depression sa kanya," paliwanag pa nito. tumango lang siya at nag pasalamat na sa doktor, nang umalis ang doktor ay nilapitan na niya ang dalawang babae.

Iniisip ko yung sinabi ni Mama. Handa na ba magpatawad ng puso ko? Limang taon ko itinago at limang taon rin ako nag suffer sa pregnancy at postpartum ko. Hindi ko makakalimutan lalo na pagkatapos ko manganak sobrang hirap. Muntik ko na rin gitilan ng hininga ang sarili ko dahil sa depression. Buti na lang nandito lang sa tabi ko sila Mama at ang mga kaibigan ko. Hindi nila ako iniwan hanggang sa maging okay ako. Patuloy ko tinatanong ang sarili ko, kasalanan ko ba o kasalanan ni Adrian? Isang katanungan sa isip ko.