Postpartum Depression Quotes Novels & Stories

"’Wag ka na pong bumalik. Hindi ka na po namin kailangan dito. Dito na ako titira kasama ni Mama. Ayaw ko na pong bumalik sa bahay." Sobrang sakit. Kung siya nga na lalaki, hindi niya halos makayanan, paano pa kaya si Kasumi noon na may postpartum depression noon? Napangiti nang mapait si Aslan. "Karma ko na ito, alam ko. Kasumi kung mararanasan ko rin ba ang pinagdaanan mo noon, mapapatawad mo pa ba ako?” Tinitigan siya ni Kasumi na parang isang basurang walang kwenta. "Ang mga sakit na pinagdaanan ko, hinding-hindi mo kakayanin yun. Kaya hinding-hindi rin kita mapapatawad."

“Lahat ng babaeng nanganganak ay possible magka-experience niyan, Sarina. And in your case, sobrang laki ng chance. Hindi na ako magtataka kung one day ay pumunta ka sa akin. Iniisip kita and over the years, I admire you dahil you get through everything na nangyari sayo and you look happy and contented sa tuwing nakikita kita.” “Then why? Why do you think I am experiencing postpartum?” “Dahil sa mga sinabi mo sa akin. I know nahihirapan ka dahil naguguluhan ka sa mga bagay na hindi mo alam. Hindi mo maintindihan ang sarili mo at kahit na gusto mong mahalin ang mga taong nasa paligid mo, lalo na ang pamilya ay hindi mo maiwasang makaramdam ng kakaiba, ng kakulangan.”

galit kong sagot dito "Whatever! Basta, ayusin mo ang problemang iyan, Baylord. Nakausap ko ang doctor ni Tisay kanina at masyado daw vulnerable ang emoson niiya.. Nakakaranas siya ng postpartum depression dahil sa mga nangyari." seryoso niyang wika. Mariin kong naipikit ang mga mata ko. Postpartum? Shit, matapang si Tisay. Tsaka, masayahin siya paanong makakaranas siya ng depression?

“Mabuti po kayo kay Madam, Sir Kael. Sa limang taon ninyong pagsasama, ni minsan hindi ko po kayong nakitang mag-away. Kaya lang po, pagkatapos manganak, natural lang na nagbabago ang emosyon ng babae. Madali silang tamaan ng postpartum depression, kaya mas kailangan nila ang pag-aalaga at presensya ng asawa.” Kumunot ang noo ni Kael. “Ibig mong sabihin, may postpartum depression siya? Pero ang ibang babae naman, hindi ganoon kalaki ang ipinagbago pagkatapos manganak. Malambing at maunawain pa rin sila.” Natigilan si Lourdes. “Ibang babae po?” Napagtanto ni Kael ang pagkakamali niya. Bahagyang nagbago ang tingin niya.

Ang mga taong may postpartum depression ay nakakaranas ng mga emosyonal na pagtaas at pagbaba, madalas na pag-iyak, pagkapagod, guilt, pagkabalisa at maaaring magkaroon ng problema sa pag-aalaga sa kanilang anak o sanggol ayon sa doktor. Kasama sa mga sintomas ang depressed mood, pagkawala ng interes, pagbabago sa mga pattern ng pagtulog, pagbabago sa ganang kumain, pakiramdam ng kawalang-halaga, kawalan ng kakayahang mag-concentrate, at ideyang magpakamatay o suicide.

natatawa niyang sabi habang pinagmamasdan ang asawa. Napakamot sa ulo si Killian. “Eh kasi, ayoko kang ma-stress. Ayoko rin na may makaramdam ka ng pagod o kahit anong bigat sa dibdib. Nabasa ko na pwedeng bumalik ang postpartum depression kapag napapabayaan ang sarili. Kaya ako na lang bahala sa lahat muna, okay?” “Tama ka naman doon,” mahinang sagot ni Claudette habang humigpit ang hawak sa tasa. “Pero huwag mong akuin lahat, love. Baka ikaw naman ang mapagod.”

Hinigpitan ko ang kapit sa aking bag, pilit nilalabanan ang kaba. "Ang tawag dito ay Post-Depression Syndrome, o PDS," sabi niya. "Ito ay isang anyo ng depresyon na kadalasang sanhi ng matinding emosyonal na stress o trauma. Sa iyong kaso, ang mga sumusunod na bagay ang maaaring naging kontribyutor: una, ang matagal na pagnanais na magkaanak muli pero hindi nangyayari. Pangalawa, ang presyon at mga komento ng mga tao sa paligid mo. At panghuli, ang nadarama mong pagdududa sa sarili mo bilang isang babae at ina." Halos hindi ko narinig ang huling sinabi niya dahil parang may bumara sa lalamunan ko. Tumingin ako sa kanya, umaasang mali ang naririnig ko.

"Hindi totoo 'yan. Hindi kailanman magkakaroon ng depresyon ang mama niya. Noong buntis siya kay Noah, kahit alam niyang may blood clotting disorder siya, hindi siya nag-alala. Ang gaan niyang kasama, palagi siyang masaya... paano siya magkakaganoon?" Alam niyang kasinungalingan nalang ito na sinasabi niya sa sarili dahil sino nga ba ang hindi magtatamo ng depresyon pagkatapos ng lahat na naranasan ni Lia? Halos ubusin ni Adrian ang lakas niya para lang mabigkas ang mga salitang iyon. Pero pagdating sa huling linya, biglang nawalan ng boses ang sarili niyang konsensya.

“Huwag mong tiisin ‘yan mag-isa. Hindi ako lalayo, Alexis. Lalo na sa panahong ganito. Kailangan tayo ni Ayesha." Kinabukasan, sinamahan siya ni Ralph sa OB-GYN na rin ay isang mental health specialist. Tahimik si Alexis habang kinakausap ng doktor. Hindi na niya kinailangang sabihin pa ang lahat. Ang mga mata niya ang nagsalita para sa kanya. “You’re showing signs of postpartum depression,” paliwanag ng doktor. “It’s good that you came early.” “Akala ko kasi ako lang ‘to…” napaiyak si Alexis. “Mahina ako.”

“What are you talking about? Of course I care about you. Sabi nga ng yaya, delikado ang postpartum depression. Baka kung ano-ano ang naiisip mo. You need to control your emotions, okay?” Napakatamis ng mga salita, kung hindi lang sa bahagyang takot sa mata nito, maniniwala sana si Aurora. Pero hindi niya sinita. Sa halip, marahan niyang hinalikan ang labi ng asawa. “Okay,” bulong niya. “Sasamahan mo ako.” ***