Novel & Cerita Postpartum Depression Quotes

galit kong sagot dito "Whatever! Basta, ayusin mo ang problemang iyan, Baylord. Nakausap ko ang doctor ni Tisay kanina at masyado daw vulnerable ang emoson niiya.. Nakakaranas siya ng postpartum depression dahil sa mga nangyari." seryoso niyang wika. Mariin kong naipikit ang mga mata ko. Postpartum? Shit, matapang si Tisay. Tsaka, masayahin siya paanong makakaranas siya ng depression?

“Mabuti po kayo kay Madam, Sir Kael. Sa limang taon ninyong pagsasama, ni minsan hindi ko po kayong nakitang mag-away. Kaya lang po, pagkatapos manganak, natural lang na nagbabago ang emosyon ng babae. Madali silang tamaan ng postpartum depression, kaya mas kailangan nila ang pag-aalaga at presensya ng asawa.” Kumunot ang noo ni Kael. “Ibig mong sabihin, may postpartum depression siya? Pero ang ibang babae naman, hindi ganoon kalaki ang ipinagbago pagkatapos manganak. Malambing at maunawain pa rin sila.” Natigilan si Lourdes. “Ibang babae po?” Napagtanto ni Kael ang pagkakamali niya. Bahagyang nagbago ang tingin niya.

Ang mga taong may postpartum depression ay nakakaranas ng mga emosyonal na pagtaas at pagbaba, madalas na pag-iyak, pagkapagod, guilt, pagkabalisa at maaaring magkaroon ng problema sa pag-aalaga sa kanilang anak o sanggol ayon sa doktor. Kasama sa mga sintomas ang depressed mood, pagkawala ng interes, pagbabago sa mga pattern ng pagtulog, pagbabago sa ganang kumain, pakiramdam ng kawalang-halaga, kawalan ng kakayahang mag-concentrate, at ideyang magpakamatay o suicide.

natatawa niyang sabi habang pinagmamasdan ang asawa. Napakamot sa ulo si Killian. “Eh kasi, ayoko kang ma-stress. Ayoko rin na may makaramdam ka ng pagod o kahit anong bigat sa dibdib. Nabasa ko na pwedeng bumalik ang postpartum depression kapag napapabayaan ang sarili. Kaya ako na lang bahala sa lahat muna, okay?” “Tama ka naman doon,” mahinang sagot ni Claudette habang humigpit ang hawak sa tasa. “Pero huwag mong akuin lahat, love. Baka ikaw naman ang mapagod.”

Hinigpitan ko ang kapit sa aking bag, pilit nilalabanan ang kaba. "Ang tawag dito ay Post-Depression Syndrome, o PDS," sabi niya. "Ito ay isang anyo ng depresyon na kadalasang sanhi ng matinding emosyonal na stress o trauma. Sa iyong kaso, ang mga sumusunod na bagay ang maaaring naging kontribyutor: una, ang matagal na pagnanais na magkaanak muli pero hindi nangyayari. Pangalawa, ang presyon at mga komento ng mga tao sa paligid mo. At panghuli, ang nadarama mong pagdududa sa sarili mo bilang isang babae at ina." Halos hindi ko narinig ang huling sinabi niya dahil parang may bumara sa lalamunan ko. Tumingin ako sa kanya, umaasang mali ang naririnig ko.

sabi ko sa kaniya. "Wala akong sinabing ganoon, Langga. May point naman ang worries mo, sabi ng experts na nakausap ko, your pregnancy can trigger a post partum depression kaya dapat ingatan ang mental at emotional health mo. Kung ano ang ipagbabawal mo sa akin, susundin ko iyon." "Sabi ni Mama ina-under na raw kita." "Sana sinabi mo mas madalas pa rin akong nasa ibabaw mo lalo na kung nasa kama tayo."

“What are you talking about? Of course I care about you. Sabi nga ng yaya, delikado ang postpartum depression. Baka kung ano-ano ang naiisip mo. You need to control your emotions, okay?” Napakatamis ng mga salita, kung hindi lang sa bahagyang takot sa mata nito, maniniwala sana si Aurora. Pero hindi niya sinita. Sa halip, marahan niyang hinalikan ang labi ng asawa. “Okay,” bulong niya. “Sasamahan mo ako.” ***

Ngunit ayaw niya dahil daw sa gusto niyang protektahan ang anak namin. Siya ay alam kong nagdusa ng Postpartum Depression pagkatapos ng kanyang kapanganakan, at sinubukan kong maging maunawain para sa kanya sa abot ng aking makakaya hanggang ngayon. Ipagpalagay ko na ngayon ay nagsimulang malutas ang mga bagay. Sa oras na napagtanto ko kung gaano kami hindi magkasundo sa kung paano siya at ang anak ko ipakikilala sa mga tao sa buhay namin, sinabi niya sa akin na ilalayo niya ang anak ko sakaling gumawa ako ng hakbang upang ipakilala sila lalo na sa trabaho.

"That's a good choice. Ang ganda ng pangalan." Naiwan akong nakatitig sa kanya. "Nathaniel..." ngumisi siya, parang alam niyang siya iyon. Hugis ng ilong ko, pilikmata ko, labi ko. Pero ang mata—tsokolate. Ang kilay—makapal. Mana sa ama. "Mahal na mahal ka ni mommy, baby." *** BEING a mother was another battlefield. Postpartum depression, sleepless nights, walang tigil na iyakan ni baby na sasabayan ko pa.

Tumango-tango na lamang ako. Ramdam ko Ang nararamdaman ngayon ng kapatid ko dahil kahit ako ay laging nakikita ni inay na palaging may mali.Kaya Minsan naiisip Kong baka ampon lang kami o baka dala lang ng problema sa buhay at sa postpartum depression nito sa panganganak.