Novel & Cerita Poverty Slogans

nakasimangot niyang sambit. Naawa naman ako sa anak ko dahil Hindi Siya sanay sa mahirap na buhay, mas Lalo naman ako Hindi talaga ako sanay sa mahirap na buhay kaya nga napagpasiyahan ko na mag Asawa ng mayaman upang makaalis ako sa hirap ng buhay. Being poor is s*cks para kang walang halaga sa mga mata ng tao. Pero pag may Pera ka lahat Sila lalapit sayo. Yan Ang napakahirap tanggapin sa lipunan. Hindi ko nga alam kung bakit naging ganun ka sama Ang Mundo.

Pero sa higpit ng pagkakahawak no'n ay malabong magagawa niyang ilayo iyon. "Ano bang meron ka, Hailey? Matalino ka lang, pero mahirap ka! Mayamanin nga ang pangalan mo, pero saksakan ka pa rin ng hirap! Hindi ka yayaman sa katalinohan mo, tandaan mo 'yan!" At saka siya walang awa na tinulak ng marahas. Kaya siya napasalampak sa malamig na tiles ng sahig. May nakapa pa siya na parang matikain at do'n niya lang napagtanto na mantika nga na may harina ang kaniyang nauupoan. Hindi man niya malinaw na nakikita, alam niya sa senses niya 'yun. "Once born poor, you'll die poor! Kahit anong kayud mo sa buhay, you will not be rich!" 'Thud!'

May mga mamamayan doon na naglalakad sa kalagitnaan ng malamig na panahon. May nakikita naman ako na nanlilimos at hindi ko mapigilan na maawa. Ngunit ano ang magagawa ko para sa kanila? Ang kahirapan ay may limit na solusyon, ngunit nakabase na rin ito sa mamamayan kung papanatilihin nila ang buhay nila sa kahirapan o magpupursige silang umunlad. Poverty can never be relied on someone else. Dapat magpursige ka, dahil hindi ka uunlad kung wala ka naman gagawin.

Okay na okay iyon para sa kaniya. “You’re the reason why this country is in poverty. People like you make this country annoying sometimes. You always take advantage of others.” Lukot na lukot sa pagkakasimangot ang mukha nito. Siya naman ay nakadama ng inis dito pero hindi na lamang siya kumibo pa. Labinlimang piso kada araw na ay baka maging bato pa. Ang kaso, mukhang wala itong balak tumigil pagsesermon sa kaniya. Para iyon lang ay kung saan-saan na napunta ang mga sinasabi nito at sa huli ay animo hari itong nag-utos na muli na silang humayo at bilisan na raw niya ang paglalakad niya.

"You also felt that way, huh, Mr. CEO?" Tumango lang siya habang bakas sa mga mata niya ang magkahalong lungkot at galit. "Alam mo, hindi lahat ng mga magulang ay ginustong humantong sa gan'yang sitwasyon ang mga anak nila pero dahil sa sobrang kahirapan, wala silang pagpipilian. They couldn't afford to be shy or to be lazy dahil ang kapalit noon ay hindi lang simpleng gutom kung hindi ang buhay ng mas nakababata pa sa kanila. Poorest people can die because of hunger and lack of medical support when they got sick---"

“Kahit ilang beses ko pang ulit-ulitin na nagawa ko ang mga iyon at nagtagumpay ako kahit wala kaming pera, hindi nila maiintindihan kasi hindi nila kailanman naranasang mamuhunan sa mga pangarap nila at kakayahang magsikap. They have everything while I have nothing but only my dreams.” He just nodded and didn’t speak. I know he was just giving me time to let out everything. I will not waste that chance then. Humarap ulit ako sa dinadaanan namin. I am so, so tired of the elites invalidating successes that weren’t gotten from wealth nor connections but instead from diligence and persistence.

"Lata? Oh, so now you're proving him right. The way you talk, ngayon ko lalo napagtanto na hindi ka talaga karapat-dapat kay Caspian. Lata? You call me that? Why? Dahil iyon lang ba ang alam mong masarap na pagkain?" I smiled at her. "No. You're the one who brought up poverty, Miss Monroe. But, interesting, dahil ikaw pa ang may mas maraming alam tungkol doon. If you were really born into wealth, you wouldn't even know the taste of canned food, don't you? But never mind. What I mean is, may be you heard the saying, the emptiest can makes the loudest noise. So..." "You—sinasabi mo bang b*bo ako?"

Pero sadyang kabaliktaran ang lahat. Mas gugustuhin ko pang maging simpleng tao na may simpleng buhay, ang importante ay makakakain lang ng higit sa tatlong beses sa isang araw. At higit sa lahat may pagmamahal sa bawat isa, that’s more than enough. Kuntento na ako sa ganoon. I don’t need material things. All I need is affection, attention and love. Kaya nga siguro na uso ang motto na “Life is so, unfair.” Kasi totoo naman.

Ang tanging meron kami ni mama ay ang isa't -isa. "Hindi charity house ang bahay ko para tumira kayo dito ng libre. Bukas ng hapon kung wala kayong perang pambayad sa akin, magligpit na kayo. Kailangan ko ng pera, Sol. Sa hirap ng buhay ngayon, wala ng libre! Sana maintindihan mo din ako."

mahina niyang bulong. Napangiti ako kahit halos manginig na rin ako. Ilang buwan din naming nilibot ang buong bansa. Mula sa mga liblib na baryo hanggang sa pinakamalaking siyudad. Nakita namin ang tunay na kalagayan ng mga tao. Mga batang walang makain. Mga matatandang walang gamot. Mga pamilyang halos mabaliw sa hirap.