Poverty Slogans 소설 & 이야기

Small things are big if you know how to appreciate. I noticed the differences of living simple life and living in leisure. I realized the differences of fancy and plain. The differences of humble looking and expensive looking. The differences of dissatisfied and contented. I realized, the poor aren't poor because they are ignorant and uneducated. They are poor because they value people and help others instead of themselves. Kung papipiliin sila kung ang pag-upo sa opisina o ang pangingisda, malamang na ito pa rin ang pipiliin nila. They are contented with what they have. They are not asking for more. They are not poor, they are the richest people in being honest and the most hard working peo

Sa private resort talaga? “Hanep rin talaga kayong mayayaman ano? Kapag gusto niyong makapag-isip isip, pupunta kayo sa isang magandang lugar. Kami kasing mahirap, itatagay na lang ang lahat kapag problemado e.” “That’s the problem with some poor people. Wala na ngang pera, ipambibili pa ng alak ang kakarampot na hawak sa kamay nila. that’s why they don’t improve.”

I need money in order for us to survive every day. Sometimes I would imagine, Na sana ipinanganak na lang akong mayaman para naibibigay ko ang pangangailangan ng dalawa kong kapatid. Libre lang naman mangarap. Pero nagigising ako sa katotohanang mahirap lang kami kapag nasa ganito akong sitwasyon. Stupid, Tonta, Bobo, and Walang-alam! I've been called worse, but I'm still standing strong.

Hindi naman siya pumayag na saglit lang kaya matagal na naghinang ang aming mga labi. “Kahit na mahirap kami, limitado lang ang pera, lamang pa rin kami sa inyo. Kasi nasa amin na halos ang tunay na saya. Sa maliit na halaga, kaya na naming tumawa, magkasama, at maging kontento. Iba ‘yung bonding namin — simpleng kwentuhan lang sa kanto o pagtawanan ang problema habang nagkakape, pero solid ang samahan. ‘Yung tipong kahit walang handa, basta magkakasama, masaya.

Edi sana iwas gastos. I hate being poor. I can’t do the things I want. I can’t buy the things I want. I belong to a middle-class family but I know that we’re on the verge of poverty. Hindi naman sa hindi ako kontento sa mga bagay na meron ako. Nasasaktan lang ako dahil 'yung ibang parents dyan, hindi problema kung saan kukuha ng pera. Samantalang sina mama, sabay na problemado. Hindi deserve nina mama ang ganon.

“Ang mana ni Tita Mary ay buong-puso kong iniingatan para sa pagdating ng araw na mahanap kita at maibigay ’to sa ’yo.” Bahagya akong natigilan. “We are wealthy enough to do things that money can buy.” Bahagyang yumuko siya upang tiyaking nakatingin ako sa kanya. “Hindi mo kailangang ilagay ang buhay mo sa panganib para lang sa pera.” Unti-unting nawala ang ngiti sa mga labi ko. Hindi dahil sa sinabi niyang may pera sila. Kundi dahil sa paraan ng pagkakasabi niya.

sagot niya kaya inis ko siyang binalingan. "So kasalanan pa nila kung hindi nila kayang mag-aral dahil walang pang gastos? Sinasabi mo lang iyan kasi hindi mo yata naranasan na tumapak man lang sa putik. Those poor families were also doing everything just to live. But this country is toxic. Giant companies like yours must lower your standards so that everyone could avail a work. Dahil kapag lahat ng mamamayan ang magtatrabaho siguradong hindi ganito ang Pilipinas," mahabang litanya ko pero napangisi lang siya.

“Ang hirap niyan. Siguro proud na proud sa ‘yo ang anak mo. Mahirap maging mahirap ngayon. Hindi ko naranasang maging mahirap ngunit minsan na rin akong nakapag-volunteer dati sa malayong lugar ng Batangas na minsan lang maabutan ng tulong. I heard stories of hardships and struggles and I think being poor is the worst thing to happen in a human’s life right now. Nakaka-proud ka naman, Ivy. I wish I am strong like you.” I just showed my tight smile. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isagot dahil tama naman siya. Mahirap maging mahirap. Masyado ng mataas ng presyo ng bawat bilihin ngayon. Wala na ring libre sa panahon ngayon. Kaya ganon na lang ang takot ko sa isiping ibabagsak ni Fox ang

mariin na sambit ni Lolo kaya umigting ng mariin ang panga ko. I always hate those people who can not work for them to eat everyday. The society is blaming rich families for being even more on top and the poors stayed starving. And that is not our fault. Hindi kami nanghihingi ng pagkain at hindi kami desperadong kumapit sa iba para makaangat.

Kahirapan na maaring meron sa ating lahat. As a child, I’ve experienced the adverse impacts of poverty. As I looked around, I realize that the poverty I knew was just one of the many poverties. May tatlo akong nalalaman na paghihirap, ang kahirapan sa pangangailangan, kahirapan sa karunungan at kahirapan sa pananampataya . At lahat iyon noon ay mayroon ako. Salat kami sa pera, salat ako noon sa karunungan at salat ako sa pananampalataya.