Pre Spanish Philippines Novels & Stories

Yung klase ng tingin niya hindi katulad ng mga matatandang manyak, ang gaan din ng pakiramdam ko sa kanya. “Uh, opo! Sorry but, do you understand filipino language? You know, I’m not really fluent. I’m no english talaga eh,” mukhang mapapasabak ako sa english. Di bale, mukhang wala naman sa mga foreigner yung maling grammar. Sa Pilipinas lang naman big deal yon. “Yes a little bit, because my wife is a Filipina. You know we had some fun here, and I’m looking for my wife, can you help me find her?”

Marunong na itong kumain mag-isa. Sa mahigit isang buwan nilang paninirahan sa Pilipinas ay unti-unti nang nakakasanayan ng mga anak niya ang magsalita ng wikang Filipino. Hindi na ang mga ito bulol magsalita ng Tagalog, pero naroon pa rin ang French accent na hindi matanggal-tanggal sa mga ito lalo na si Kenjie na bihira lang makipag-usap.

“Mahal kita, Ibrahim. Simula pa nung bata pa tayo. Mahal na mahal kita.” Tinaasan niya ako ng kilay. Parang hindi naniniwala. O baka naman nandidiri? “Mahal?” umiling siya. “Ang alam ko, mahal mo lang ang ideya na magkaroon ka ng perfect life. Kaya mo pinilit ‘to, ‘di ba? Kaya ka pumayag, kasi gusto mo maging Mrs. Ibrahim Montenegro. Kasi alam mong gusto ko si Ameira, kaya ginawa mo ang lahat para makuha ako sa kanya.”

walang tigil na pagpapaumanhin niya. “Ayos lang ako,” nakangiting sabi ko at kinuha ang mga gulay na pinamili ko. “Clumsy talaga ako kahit kailan,” natatawa niyang sabi at binuhat ang mga pinamili niya. “I resided here in the Philippines for over 2 months only so I can’t put myself in a comfortable blanket. Sinasanay ko pa ang sarili ko, but I can talk tagalog faster and good because my grandparents are with me in San Francisco,” paliwanag niya.

SANDRA’S POV Matulin ang mga araw hanggang sa naging linggo ang mga ito, at sa wakas ay naging huling araw ko sa Spain. Kinailangan na naming mga taga Benison na bumalik sa Pilipinas dahil tapos na ang isang taong internship namin. Sa katunayan, ayoko pang umalis dahil ang napamahal na ako sa lugar. Madali kong na-adapt ang pamumuhay sa bansa at fluent na rin ako sa wikang Kastila.

Matapos silang makapasok sa sasakyan ay hinintay lamang nilang bumalik ito sa loob ng pagamutan bago nila tuluyang nilisan ang lugar. Later that day. It's night time in the Philippines and it's already afternoon in Madrid Spain. Agad na nagbukas ng internet si Enrico nang nakarating sa bahay niya. Laking pasasalamat niya dahil naabutan pa niyang online ang tiyuhin niyang kaedaran at masungit! "Hey man! Bakit ngayon ka lang---"

mahinang sagot niya. "Bakit wala siya dito sa Pinas? Nasa abroad ba siya?" usisa pa ni Callix sa kanya. She quickly nods her head and said, "Oo. Nasa abroad siya. Sampung taon na siya doon. After he graduated in college ay nangibang bansa na siya para magtrabaho. Tumulong rin siya sa pag-aaral ko sa kolehiyo before. Lalaki ang kapatid ko. May asawa na siya at doon na sila nakatira sa abroad ng asawa at isa niyang anak. Kinuha na niya last year."

Smith ang gagastos. I don't want to go back to the philippines. Yes, I have plan going back there, pero ayoko pa. Dahil empleyado lang ako, wala akong nagawa. Napasulyap ako sa mga kasamahan ko, they are looked happy. Shempre magiging masaya sila, libre lahat. We have our own place to stay and the tickets going to Philippines are ready. Ang nakakainis, next week na ang punta namin! Ni hindi pa ako tapos sa mga ginagawa ko.

) Hindi ito ang unang beses kong pag-apak sa Italy, halos lahat ng malalaking syudad sa Europe ay napuntahan ko na at lahat iyon ay business related. Kaya alam ko ang basic Italian at naiintindihan ko ang mga salita nila. In fact, because of travelling in various countries and dealing with foreign clients, I have learned to speak five different languages excluding English and Filipino. I can speak Italian, Spanish, French, Russian, and Portuguese. “How’s your trip?” tanong ni daddy. “Maayos naman, dad, but I need to go back to the Philippines before Agent Castiliion would find out that I am here,” I simply whispered. Tango lang ang isinagot niya bago humarap ulit sa mga bisita.

Dapat ay ganoon din ako sa kanya. May mga ibinilin siya sa mga tao sa villa at natuloy nga ang sinabi niyang pag-uwi. We were back into chatmates and videocall buddies. The Philippines is 6 hours ahead of Arcipelago Almerino, but he always checks on me. Sabay kami minsan sa pagkain, habang magkausap kami sa phone. Siya kumakain ng tanghalian, ako kumakain ng agahan.