Novel & Cerita Princess Daisy Mario

Sa isang iglap, napuno niya ang dala niyang basket at mabilis na lumabas. Mula sa itaas ng hagdan, tumayo si Deiah na parang reyna sa trono, hawak ang kapalaran ng mga minamahal na koleksyon ni Daisy. Kitang-kita ang ningning sa kanyang mga mata habang sigaw niya, "Ako ba ang sadya mo?" Tumigil si Daisy sa pagbabasag ng mga gamit at tumingala, kasabay ng isang mapanuksong ngiti sa kanyang mukha, kahit na halatang hinihingal mula sa galit at pagod.

Kamukha ni Daisy si Snow White na lumabas sa fairy tale ngayon. Maputi ang balat niya, at maganda siya. Ang matubig niyang malalaking mata ay kumikislap na parang mga bituin na kumikislap sa kalangitan sa gabi. Ang kanyang pink at malambot na labi ay parang hinahalikan ng peach petals. Mukha siyang cute, energetic, playful, at youthful. Hindi siya mukhang isang batang babae na nag-e-exist sa totoong buhay, ngunit siya ay mukhang isang cute na babae na nagmula sa mundo ng komiks.

I missed him so much. "Hi, Prince Andrei!" Bati naman ni Daisy saka lumuhod sa tabi ko to level Andrei. "Hi, Tita Daishyyyy!" He greeted then went to Daisy and gave her a hug. Nagkita na sila sa US before kaya kilala na siya ni Andrei. Plus, they also talk online kaya close din sila. "Oh gosh! You're a handsome, handsome little boy!" Daisy grumbled and my son groaned.

Nagpalipat-lipat ang tingin sa amin ng mag-ina ko. “Kamukha yata ni Ate Cherry!” sagot ni Charisse. “Hindi ah, ilong pa lang kay Reynan na!” sabi naman ni Emalyn. “Parang si Daisy noong sanggol pa…” sabi naman ni Mama Maria. Napatawa si Cherry, kahit pagod. Ako? Napasimangot. Walang issue naman kung kamukha ko si baby, o ni Cherry. “ ‘Ma, ako ang ama, bakit naging kamukha ni Daisy?”

Naramdaman niyang kumapit siya lalo kay Kent James, pero imbes na gumaan, parang lalo siyang bumigat sa lalaki. Si Kent James naman, ramdam ang presyon. Sanay siya, na siya ang kumokontrol ng eksena, pero ngayong gabing ito, kahit hawak niya ang kamay ni Pearl, alam niyang si Daisy ang tunay na reyna ng lugar. At sa puntong iyon, naglakad si Daisy papunta sa gitna ng hall. Lahat ng ilaw at camera, parang kusa siyang sinusundan. Tumigil siya saglit, ngumiti, at nag-toast ng wine.

“Huwag kang mag-alala, hindi mo naman ito magagamit araw-araw tsaka may space pa naman sa closet mo.” Hinila ng dalaga ang walang kamuwang-muwang na si Nicholas at nagtungo sila sa may dressing room. Nang bumalik si Daisy, may kasama itong dalawang babae na nakahawak ng magarang asul na gown. Si Daisy naman ay dala-dala ang para kay Nicholas. “Ma’am, no. I cannot just wear that.” Nicholas started walking backwards as Daisy stepped closer while holding the costume of a prince.

Kaagad akong nanliit nang makita ang mga magagandang babae na walang kapintasan sa katawan. The woman who named Daisy is also there and the guy who named Gin. Kaagad akong napalunok habang pinapanood silang nag-uusap at nagtatawanan. These people are living like a queen and king. Magkakapareho ng antas sa buhay at hindi tumatanggap ng dukha. Kaagad lumamlam ang mga mata ko nang makita kung paano dumikit iyong Daisy kay Senyorito. May binubulong ang babae at si Senyorito naman ay seryoso lang na umiinom ng beer na tila walang pake.

Nakangisi na ito sa akin at nakalahad na ang kamay. "Happy for you Diozza. Nahanap mo na rin ang prinsipe mo," sabi niya. Tumingin siya kay Bryan na napakamot sa ulo. "Buti na lang hindi mo sinagot yung isang damulag dito na pakialamero sa buhay ng may buhay!" sabi niya pinaparinggan si Bryan. Nakangisi si Bryan na nilapitan si Adonis. Naglahad din ng kamay.

Nakamasid lang si Ponce habang naglalagay ng arroz caldo sa mangkok ang dalaga. Marami nang sinabi si Daisy tungkol kay Faith. Sila nito ang nakakaalam ng totoo. It's not just about to confirm her real identity, but to help her avoid things that could trigger her miraculous existence.